Εισαγωγη

Αυτο το ταξιδι το χρωσταω σε ολους τους υπεροχους ανθρωπους που συναντησα καθ οδον, σε φιλους παροντες και εκεινους που δεν ειναι πια εδω… Christie, Κωστα, Γιαννη, Ion, Christian, Asa, Οle, Marko, Oili, Annika, Marek, Αlex, Dragan, Πετρο, Θαλεια, Κωστη, Μαθο, Πανο, Μανωλη, Γωγω… Χωρις εσας πολυ απλα δεν θα υπηρχε το ταξιδι τουτο και γι’ αυτο και σας ανηκει.

Στο ραφι απεναντι μου, εκει, αναμεσα σε βιβλια παρτιτουρες και καθε λογης ματζαλα, εχω ενα σημειωματαριο με τους χαρτες απο το ταξιδι, γεματο με σημειωσεις για σκεψεις, εικονες, συναισθηματα. Ειναι καιρος τωρα που προσπαθω να το αποφυγω το ατιμο. Το εχω αφησει εκει και κανω οτι δεν το βλεπω ομως νοιωθω να με κοιταει απο απεναντι επικριτικα σαν να μου λεει «Αντε! Ξεκινα! Γραψε!»

Ειναι αληθεια οτι καθε φορα που καθομαι να γραψω για ενα ταξιδι δυσκολευομαι. Αυτη τη φορα ομως ειναι διαφορετικα. Δεν ξερω….
Δεν ξερω αν μπορω να γραψω αρκετα καλα ωστε να μεταφερω το τι εζησα. Νοιωθω λιγος αυτη τη φορα γαμωτο!
Γραφω, σβηνω και ξαναγραφω, ξανασβηνω και τα παραταω. Γιατι ειναι τοσο δυσκολο να παρει η ευχη;

Αυτη η φωνη μεσα στο μυαλο δεν λεει να σωπασει.
– Ξερεις το λογο Νικο.
– Σκασε.
– Ξερεις τι πρεπει να κανεις για να γραψεις.
– Ασε με!
– Για να γραψεις για αυτο το ταξιδι πρεπει να μπορεσεις να τα πεις ολα. Να παραδεχτεις αληθειες δυσκολες, να αντιμετωπισεις φαντασματα, να μηδενισεις κοντερ. Αντεχεις ρε φιλε; Εχεις τα αντερα να μην κρυφτεις απο τον ιδιο σου τον εαυτο; Εδω σε θελω….
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23

Πρωτη του σωτηριου ετους 2011…

Σε πεισμα των καιρων που μας θελουν ησυχους, φρονιμους, ασφαλεις, νομοταγεις, καποιοι τρελοι επιμενουν να φορανε τις στολες τους, να κατεβαζουν τις μαυρες τους ζελατινες και να βγαζουν τη γλωσσα σε ολες τις politically correct μ@λ@κιες που μας την πεφτουν απο παντου…
Τι ειναι ομως αυτο που μας κανει να καβαλαμε;
Τι ειναι αυτο που μας κανει να παιρνουμε τους δρομους με κρυο, με βροχη, με ηλιο, με αερα, ισορροποντας τις ζωες μας πανω σε 2 ροδες;
Τι ειναι αυτο το μαγικο που συμβαινει οταν ανεβαινουμε πανω στο σιδερενιο αλογο μας και που μας κανει να ξεχναμε ολες τις στεναχωριες και προβληματα και να χαμογελαμε σαν μικρα παιδια;

Μηπως ειναι η αισθηση της χαμηλης πτησης οταν οδηγας μια μηχανη;
Μηπως η παρεα των φιλων και τα ζεστα χαμογελα;
Μηπως η επαφη με τη φυση οπου ολες οι αισθησεις δουλευουν στο κοκκινο;
Μηπως τα μερη που βλεπεις ταξιδευοντας;
Μηπως ολα αυτα και τιποτα μαζι;

Η βολτα που ειχα ηδη κανονισει με τον αδερφο Πανο ηταν κατι που χρωστουσα στον εαυτο μου και την Αυρα εδω και καιρο… Για να γεμισω τις μπαταριες μου για μια δυσκολη νεα χρονια που ξεκινουσε και για να ψαξω την απαντηση στα παραπανω ερωτηματα που τριγυριζαν στο μυαλο μου πολυ καιρο τωρα…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

– Ξυπνα!
– Ελα ρε συ, ασε με! Λιγο ακομα! Χθες ξενυχτησαμε!
– Ξυπνα! Μου υποσχεθηκες εκδρομη σημερα! Τοσο καιρο με εχεις κλεισμενη εδω περα. Θελω να γραψω χιλιομετρα! Σου παει η καρδια να με αφηνεις ετσι;
– Οκ, οκ. Η υποσχεση ειναι υποσχεση. Εξαλλου και γω θελω να παρω τους δρομους λιγο επιτελους! Κατσε να ξυπνησω, να ετοιμαστω και φυγαμε.

Ειναι απολαυση να μπορεις να ξυπνησεις χωρις προγραμμα. Να σηκωθεις χωρις βιασυνη, να κατσεις να πιεις ενα πρωινο καφεδακι και να σχεδιασεις τη μερα εξισου χαλαρα. Ανοιγμα του χαρτη και επιλογη καποιου μερους, ετσι, χωρις λογο και αιτια. Να μην περιμενουμε και να μην μας περιμενει κανεις…
Παμε Μονεμβασια; Θελω καφε μεσα στο καστρο, αναμεσα σε χρωματα και εικονες απο το παρελθον… Φυγαμε!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted ImageΔυσκολο να γραψεις εντυπωσεις για ενα τοσο απιστευτο τριημερο…
Με τα παιδια του VFR Hellas Club καναμε μια εκδρομη στην Παργα, Συβοτα, Πηγες Αχεροντα και ολες τις ενδιαμεσες περιοχες και πραγματικα δεν ξερω τι να πρωτοπω…

Καλυτερα να τα παρουμε τα πραγματα απο την αρχη!
Η εκδρομη ειχε κανονιστει εδω και καιρο για το τριημερο του Αγ. Πνευματος. Ο προορισμος; Η πανεμορφη Παργα και οι γυρω περιοχες της Ηπειρου.

Προφανως για μαζοχες σαν εμας δεν θα ηταν αρκετο να παμε απο την κλασσικη εθνικη οδο Αντιρριου – Πρεβεζας κλπ. Ετσι κανονισαμε να παμε Λαμια, να βρουμε καποια παιδια που θα ηταν ηδη εκει και ολοι μαζι να ανηφορισουμε προς Καρπενησι, Λ. Κρεμαστων και περνοντας τα βουνα να βγουμε Αρτα και απο εκει Παργα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εδω και πολλα χρονια εχω μια ιεροτελεστια… Καθε που πιανει και χειμωνιαζει κανω ενα μακρυνο ταξιδι…

«Μα καλα εισαι τζαζ παιδακι μου;» Θυμαμαι τα λογια και τα βλεμματα αποριας οσων ανακαλυπταν κατα καιρους αυτη μου την αναγκη να τα παραταω ολα και να παιρνω τους δρομους μες τη μεση του καταχειμωνου.
Οκ, ισως εχω και μια πετρια στο κεφαλι… Ομολογω οτι απο οσο θυμαμαι τον εαυτο μου ενοιωθα να μην με χωραει ο τοπος και απλα να εξαφανιζομαι απο ολους και ολα… Αυτο ομως το ταξιδι ειναι και κατι παραπανω… Ειναι κατι που χρωσταω σε μερικους ανθρωπους που δεν ειναι πια εκει εξω αλλα τους κουβαλαω παντα μεσα μου…
Και μετα τον τελευταιο καταραμενο μηνα που αλλο ενα αδερφι μου -ενας αληθινος αγγελος- εφυγε οριστικα απο αυτο τον κοσμο, η αναγκη για το ταξιδι αυτο εγινε Διαταγη…

Στις ειδησεις τα νεα μιλουσαν για χειμωνιατικο σκηνικο το Σαββατοκυριακο με σποραδικες καταιγιδες και χιονια στα ορεινα. Εκλεισα το χαζοκουτο και σηκωθηκα. Eιχε ερθει παλι η ΣτιγμηΔιαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το ταξιδι στη Γερμανια ειχε προγραμματιστει απο καιρο. Μπορει να πηγαινα για δουλεια, και χωρις τη μηχανη αλλα η ουσια παρεμενε: το Ταξιδι!

Τι να πω που δεν ειναι ηδη γνωστο; Για την ευγενεια; Για την καθαριοτητα; Για το μερακι με το οποιο στολιζουν τα λιγα αξιοθεατα που τους εδωσε ο Θεος; Για την συγκριση με τις εικονες που μας …»προσφερει» η δικια μας μιζερη καθημερινοτητα παλευοντας με το Θηριο ο καθενας μονος και ολοι μαζι;
Για ευκαιριες που ισως περασαν και δεν αρπαξαμε απο τα μαλια γιατι κοτεψαμε;
Για σταυροδρομια που προσπερασαμε; Καναμε καλα; «Και αμα…»; Ποιος θα ημουν τωρα; Τι θα ημουν; Θα ημουν ενα ρεμαλι μηχανοβιος η ενας σοβαρος παντρεμενος με παιδακια; Η μηπως ενας πηγμενος χαζογιαπης με το λαπτοπ στον κ@λο και τη ζωη μου στα αεροδρομια;

Με ολες αυτες τις σκεψεις πηγα στο Ελ. Βεν. και επιβιβαστηκα απροθυμα (δεν μου αρεσει να πεταω) στο μεγαλο σιδερενιο πτηνο που θα με πηγαινε στον προορισμο μου.

Συντομα ομως οι σκεψεις χαθηκαν στην θεα των χιονισμενων Αλπεων…. Ενα ακομα Ταξιδι αρχιζε…. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

5 χωρες, 12 ημέρες, 3700 χιλιομετρα, 1 ονειρο…

Hρθε λοιπον ο καιρος να γραψω και εγω το ταξιδιωτικο μου.
Τι να πρωτοθυμηθω; Τη χαρα του δρομου; Τις απιστευτες εικονες; Τις ατελειωτες μαγευτικες διαδρομες μεσα σε καταπρασινα συγκλονιστικα τοπια; Τους ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ανθρωπους που συναντησα;
Τη φιλοξενια και την αγαπη που μου χαρισαν;

Αυτο το ταξιδι μου εδωσε μεγαλη δυναμη και αποκατεστησε την πιστη μου στους ανθρωπους. Με φιλοξενησαν, με αγκαλιασαν, μου εδωσαν την αγαπη τους και ολα αυτα χωρις να ζητησουν τιποτα! Για αυτους το δωρο ηταν οτι πηγα να τους βρω! Για εμενα ηταν το χαμογελο τους!

Ελπιζω μεσα απο τις εικονες και τις περιγραφες να καταφερω να σας ταξιδεψω εκει που ταξιδεψα και εγω. Βαλτε λοιπον το υπεροχο τραγουδι των Suede να παιζει, και απολαυστε….

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »