Πρωτη του σωτηριου ετους 2011…
Σε πεισμα των καιρων που μας θελουν ησυχους, φρονιμους, ασφαλεις, νομοταγεις, καποιοι τρελοι επιμενουν να φορανε τις στολες τους, να κατεβαζουν τις μαυρες τους ζελατινες και να βγαζουν τη γλωσσα σε ολες τις politically correct μ@λ@κιες που μας την πεφτουν απο παντου…

Τι ειναι ομως αυτο που μας κανει να καβαλαμε;
Τι ειναι αυτο που μας κανει να παιρνουμε τους δρομους με κρυο, με βροχη, με ηλιο, με αερα, ισορροποντας τις ζωες μας πανω σε 2 ροδες;
Τι ειναι αυτο το μαγικο που συμβαινει οταν ανεβαινουμε πανω στο σιδερενιο αλογο μας και που μας κανει να ξεχναμε ολες τις στεναχωριες και προβληματα και να χαμογελαμε σαν μικρα παιδια;

Μηπως ειναι η αισθηση της χαμηλης πτησης οταν οδηγας μια μηχανη;
Μηπως η παρεα των φιλων και τα ζεστα χαμογελα;
Μηπως η επαφη με τη φυση οπου ολες οι αισθησεις δουλευουν στο κοκκινο;
Μηπως τα μερη που βλεπεις ταξιδευοντας;
Μηπως ολα αυτα και τιποτα μαζι;

Η βολτα που ειχα ηδη κανονισει με τον αδερφο Πανο ηταν κατι που χρωστουσα στον εαυτο μου και την Αυρα εδω και καιρο… Για να γεμισω τις μπαταριες μου για μια δυσκολη νεα χρονια που ξεκινουσε και για να ψαξω την απαντηση στα παραπανω ερωτηματα που τριγυριζαν στο μυαλο μου πολυ καιρο τωρα…
Το προγραμμα κανονιστηκε με τις γνωστες συνοπτικες διαδικασιες 2 ανθρωπων που ξερουν να διαβαζουν ο ενας το μυαλο του αλλου.
– Παμε αυριο βολτα στα βουνα; 9 πμ McD και βλεπουμε.
– Και ελεγα ποτε θα το πεις! Φυγαμε!

Ο Πανος εριξε την ιδεα να παρουμε την εθνικη μεχρι τη Λαμια και απο εκει να παρουμε τους επαρχιακους και να ανηφορισουμε προς την πανεμορφη Οιτη μεσω Μπραλου και Παυλιανης. Δεν θα μπορουσα να σκεφτω κατι καλυτερο!
Το σκηνικο ακρως χειμωνιατικο αλλα ιδανικο για αυτη την βολτα: τσουχτερο κρυο αλλα και ενας λαμπρος ηλιος να ξεπροβαλλει αναμεσα στα αραια συννεφα λουζοντας πεδιαδες και βουνα με φως…

Η διαδρομη μεχρι τη Λαμια εφυγε σε ρυθμους λιαν ….αεροπορικους! Καλο καιρο ειχε, καλη διαθεση ειχαμε, ελαχιστη κινηση υπηρχε οποτε τι καλυτερο; Στις στροφες της Υλικης αποφασισαμε να ξεμουδιασουμε τα αλογα με ταχυτητες λιαν …αντικοινωνικες αλλα ακρως απολαυστικες.

Σε αυτους τους ρυθμους βεβαια καθε εννοια της οικονομιας καυσιμων παει ακλαφτη και ετσι η εξοδος προς Μπραλο μας βρηκε στο πρωτο βενζιναδικο για να γεμισουμε τα ντεποζιτα και να παρουμε μια ανασα.
Βαθιες ανασες στον παγωμενο και καθαρο αερα, τα ματια να μη χορταινουν τη λιακαδα και μεγαλα χαμογελα ευτυχιας απο τον φιλο μου: «Ρε Νικολα, δεν ξερεις πως το περιμενα αυτο το σημερινο! Σκετη απολαυση ειναι!»

Μεγαλο χαμογελο. Ο Μπραλος μπροστα περιμενε και τα αλογα μας γυαλιζαν στο φως της μερας πανετοιμα να μας ταξιδεψουν…

Ο δρομος αδειος. Τα προβατα μαλλον ειχαν τρομαξει απο τις προγνωσεις των μετεωρολογων και ειχαν μεινει στα καβουκια τους, αφηνοντας τις λαχταριστες παρατεταμενες στροφες του Μπραλου για παρτη μας! Το παιχνιδι σε σβελτους ρυθμους μας οδηγησε στην εξοδο για τον μικρο επαρχιακο που θα ανηφοριζε πλεον για τα καλα στις πλαγιες της Οιτης.

Ανοιχτες ζελατινες και καθαρα βλεμματα, παραλληλες πορειες.
Ειναι μοναδικη η αισθηση οταν εχεις εναν αλλον ανθρωπο διπλα σου που αφηνει υποχρεωσεις για να σε ακολουθησει και να μοιραστει τις διαδρομες σου…

Ειχαμε φυγει απο την αβασταχτα βαρετη εθνικη και ειχαμε πλεον μπει στα μερη που λατρευω… Μικροι δρομοι που δεν ισιωνουν πουθενα, πανω απο βουνα, μεσα απο δαση, ατελειωτη φυση παντου γυρω και ησυχια… Ησυχια οχι μονο στα αυτια αλλα και στην ψυχη. Το μυαλο αφηνει πισω δουλειες, υποχρεωσεις, στεναχωριες, «κλειδωνει» την πορτα και πεταει μακρυα το κλειδι…

Ο δρομος ανοιγεται ατελειωτος μπροστα…

…και προσπαθεις με ολες τις αισθησεις να ρουφηξεις αυτες τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ εικονες μεχρι την τελευταια σταγονα…
Η μαγεια του ανοιχτου δρομου…

Ανηφοριζαμε πλεον τις πλαγιες της Οιτης μεσα σε τοπια απεριγραπτα… Ο δρομος ερημος, θαρρεις και ολο αυτο το μεγαλειο της φυσης ειχε φτιαχτει μονο για παρτη μας…

Για να μην σταματαω καθε 5 μετρα να βγαζω φωτογραφιες οδηγουσα πλεον μονο με το δεξι χερι ενω στο αριστερο κρατουσα τη φωτογραφικη αποθανατιζοντας τις στιγμες. Μαλιστα ετσι ανακαλυψα οτι η Αυρα μπορει οχι μονο να ανεβαζει αλλα και να κατεβαζει ταχυτητες απολυτα ομαλα χωρις καμια χρηση συμπλεκτη! Αν μου ελεγες οτι εχει DSG θα το πιστευα χωρις δευτερη σκεψη.

Θελω να χαθω σε ενα τετοιο στροφιλικι και να μην γυρισω ποτε πια πισω…

Εδω και ωρα ο ηλιος μας συνοδευε και ειχε διωξει εντελως το κρυο του βουνου. Οιτη, Παυλιανη, Καλοσκοπη, Πανουργιας, Στρωμη… Οσοι εχουν περασει εστω και μια φορα απο αυτα τα μερη δεν τα ξεχνανε. Η φυση εδω πανω ειχε ευλογησει τα παντα!

Ειχαμε αφησει πισω ηδη την Παυλιανη και αφου περασαμε το οροπεδιο που οδηγει προς Στρωμη συνεχισαμε προς το Μαυρολιθαρι οπου και ο προορισμος μας. Αν και το συγκεκριμενο χωριο δεν το γνωριζα ο Πανος το ειχε προτεινει λογω ενος φιλου του που ηταν απο εκει και του ειχε πει οτι εκτος απο συγκλονιστικα τοπια, το χωριο ειχε και ενα πολυ ωραιο ξενωνα με τζακι και ωραιο καφε. Δεν χρειαζοταν να πει περισσοτερα! Ειχα ηδη πειστει!

Και χαλια ομως να ηταν το μερος, οι εικονες που συναντουσαμε στην πορεια θα αξιζαν και με το παραπανω… Λες και ειχε παρει καποιος ενα πινελο και ειχε βαλθει να φτιαξει τον τελειο πινακα ζωγραφικης μπροστα στα ματια μας!

Πολυτιμες, μοναδικες στιγμες που σου χαρισει μια μοτοσυκλετα:
Το ζεστο χαμογελο του φιλου…

Η απεριοριστη θεα μεχρι εκει που βλεπει το ματι αλλα και που σε κανει να νοιωθεις τραγικα μ@λ@κ@ς που μενεις ακομα στο μπ*ρδελο…

Καπου εκει επιασα τον εαυτο μου να σιγοτραγουδαει το παλιο τραγουδακι του Steven Miller…
«I want to fly like an eagle, to the sea
Fly like an eagle
Let my spirit carry me…»

Φτανουμε πλεον στο Μαυρολιθαρι και πισω απο μια στροφη αντικρυζουμε ΑΥΤΟ:

Τα Βαρδουσια Ορη υψωνονται μπροστα μας επιβλητικα και χιονισμενα… Τι θεαμα! Δυο μοναχικα παγκακια θαρρεις και καθονται να χαζεψουν την θεα περιμενοντας ησυχα τους περαστικους…

Μπαιναμε πλεον στο ομορφο μικρο χωριο και εγω αντιγραφω απο την Wikipedia (να μαθαινουμε και τιποτα! ):

Το Μαυρολιθάρι είναι ορεινό χωριό του νομού Φωκίδας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές της Οίτης και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας.

Εικονες χωριου…

Οι παλιες κουνιες θλιμμενες περιμενουν τα παιδια του καλοκαιριου…

Kι αν γερασε το σωμα, ο νους του παντα ονειρευεται τον μπλε ουρανο….

Στην ομολογουμενως τεραστια πλατεια του χωριου βρηκαμε τον ξενωνα να μας περιμενει ζεστος.
Με το που φτασαμε η χαμογελαστη ιδιοκτητρια του ξενωνα θαρρεις και μας περιμενε απο ωρα: «Καλως τα παιδια! Τι εγινε; Βγηκατε για βολτιτσα σημερα ε; Αντε ελατε μεσα να ζεσταθειτε!»

Αφησαμε τα αλογα και μπηκαμε στον πετροχτιστο και εξαιρετικα καλαισθητο ξενωνα.

Απιθανες λεπτομερειες παντου και το τζακι να σιγοκαιει…
Θαλπωρη.


Eγω κοντοσταθηκα στο τζακι να ζεσταθω ενω ο Πανος ειχε ηδη πιασει θεση και κουβεντουλα με την γιαγια της οικογενειας που ειχε τον ξενωνα…

Κουβεντουλα, ζεστος απολαυστικος καφες και χειροποιητο γαλακτομπουρεκο….

…με αυτη τη θεα εξω…

Ηταν ισως ο καλυτερος καφες που εχω πιει στη ζωη μου!
Το να πω οτι οι επομενες ωρες περασαν απολαυστικα δεν νομιζω οτι χρειαζεται… Η μερα εξελισσοταν ιδανικα! Ρυθμοι οπως τους γουσταραμε, αλλου γρηγορα και αλλου χαλαρα, τοπια που δεν μπορουσα να φανταστω, και ενας προορισμος λες και ειχε φτιαχτει απο τις ιδανικοτερες σκεψεις μου! Τζακι, πετρα, ξυλο, θεα και Η απολυτη ηρεμια…

Το φως της μερας ειχε αρχισει να χανεται δημιουργωντας συγκλονιστικες εικονες που δεν χορταινες να βλεπεις! Αν υπαρχει Θεος αυτος ο καμβας ειναι σιγουρα δημιουργημα του!


Μια τελεια μερα ερχοταν σιγα σιγα στο δυσκολο κομματι της επιστροφης, που γινοταν ακομα πιο δυσκολο με ΤΕΤΟΙΕΣ εικονες… Η ταλαιπωρη η φωτογραφικη εκανε οτι μπορουσε για να συλλαβει τα απεριγραπτα χρωματα του τοπιου…

Βγηκαμε εξω στον παγωμενο βραδυνο αερα και η διαφορα με το μεσημερι ηταν κατι παραπανω απο εμφανης! Το θερμομετρο της μηχανης εδειχνε μολις 2 βαθμους κελσιου. Η επιστροφη θα ηταν πολυ …ενδιαφερουσα! Αποφασισαμε να κατεβουμε μεχρι την Παυλιανη για φαγητο μιας που τα στομαχια μας απο ωρα τωρα παραπονιοντουσαν.

Μετα απο μια συντομη διαδρομη στον ερημο ορεινο δρομο καταληξαμε σε αυτο το πολυ ομορφο μαγαζι, οπου μας περιμεναν οι γνωστες ποικιλιες της τοπικης πανιδας για να ξεκοκκαλισουμε! Δεν θα μπορουσα να εχω ζητησει πιο ομορφο μερος να συνεχισουμε την μερα μας!

Ενα παλιο αξιωμα των ταξιδιωτων λεει ποτε να μην επιστρεφεις απο το δρομο που πηγες. Ετσι μετα το φαγητο αποφασισαμε να γυρισουμε απο την παλια εθνικη για αλλαγη, και αφου η Λειβαδια ηταν στο δρομο μας μπορουσαμε να παμε εκει για ενα τελευταιο καφεδακι σε ενα πολυ ωραιο μαγαζακι που ηξερα.

Οπερ και εγενετο. Ομως αλλο να το λες και αλλο να το κανεις! Το κρυο τωρα δεν αστειευοταν ΚΑΘΟΛΟΥ! Για πρωτη φορα ειδα στο θερμομετρο -3 βαθμους ενω κατεβαιναμε απο το βουνο! Προφανως σε τετοιες συνθηκες οι εννοιες κορντουρες, μπαλακλαβες, γαντια, ισοθερμικα πανε περιπατο: πιστεψτε με ενα τετοιο κρυο διαπερναει τα ΠΑΝΤΑ!

Επαφη με τα στοιχεια της φυσης.
Οταν καβαλας ομως μηχανη, αυτα τα πραγματα τα αποδεχεσαι και ειναι και αυτα μερος της τρελας που κουβαλαμε ολοι οι βαρεμενοι «μηχανοβιοι». Οι κουτακηδες μας εβλεπαν με γουρλωμενα ματια μη μποροντας να διανοηθουν γιατι αυτοι οι παλαβοι προτιμουν να παγωνουν ετσι απο το να ειναι μεσα σε ενα ζεστο καλοριφερατο αμαξακι… Μπορει να παγωνουμε αλλα τουλαχιστον ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ και δεν ξεχναμε να γιορταζουμε ολες τις μικρες απολαυσεις της ζωης στο μεγιστο βαθμο.

Κατεβηκαμε απο την πισω πλευρα του Παρνασσου και τα 70 χιλιομετρα μεχρι τη Λειβαδια μας φανηκαν ατελειωτα! Και να μην σχεδιαζαμε να σταματησουμε με τετοιες συνθηκες δεν υπηρχε περιπτωση να παμε σερι Αθηνα.
Φτασαμε στις πολυ γραφικες Πηγες Κρυας και αραξαμε τις μηχανες διπλα στο ποταμι Ερκυνα.

Ο πεζοδρομος που το καλοκαιρι σφυζει με ζωη τωρα ηταν ερημος και υπενθυμιζε οτι ειμαστε στην καρδια του χειμωνα…

Μπηκαμε στο μαγαζι και κατσαμε με τις κορντουρες κανενα 20λεπτο για να συνελθουμε!
Οπως και το μεσημερι, αλλος ενας ζεστος καφες/βαλσαμο σε ενα μικρο πετροχτιστο μαγαζακι που λες και ειχε φτιαχτει ειδικα για παρτη μας…
Αφου εγινε η σχετικη αποψηξη συζητουσαμε για τη μερα… Ηταν φοβερο πως απο το πουθενα ειχε προκυψει μια τοσο υπεροχη μερα. Διαδρομες, μερη, καφεδες, φαγητο, παρεα, ολα τελεια!

Το τελευταιο μερος της διαδρομης μεσω Θηβας και Δερβενοχωριων εκανε οτι μπορουσε για να μας ταλαιπωρησει με πυκνη ομιχλη πανω στο βουνο, δρομους μουσκεμα στο νερο και πολικο ψυχος αλλα ματαια: ηταν απλα το κερασακι στην τουρτα και τα τεραστια χαμογελα πισω απο τα κρανη μας δεν ελεγαν να σβησουν.

Επιστροφη στο σπιτι με τις μπαταριες γεματες! Τετοιες σπανιες μερες θελουν οπωσδηποτε επαναληψη…

…Και να που θα ερχοταν το πληρωμα του χρονου να ξαναβγουμε στους δρομους με τα αδερφια μας! Μονο που αυτη τη φορα θα ειχαμε μια ακομα προσθηκη στην παρεα μας: τον ευγενεστατο, καλοσυνατο και παντα χαμογελαστο φιλο και συμφορουμιτη Βαγγελη/Xago μετα της εξισου γλυκειας κοπελας του της Δαφνης.

Αλλη μερα, αλλος καιρος, αλλες διαδρομες, αλλα η ουσια η ιδια: του δρομου η γιορτη!

Προορισμος αυτη τη φορα η ορεινη Κορινθια και μια βολτα στα περιξ: Γκουρα, Φενεος, Λιμνη Δοξας, Καστανια, Στυμφαλια…
Την προηγουμενη μερα ο καιρος ηταν εντελως καλοκαιρινος -23 βαθμοι με εναν φοβερο ηλιο- ομως σημερα η μερα δεν θα μπορουσε να ειναι πιο διαφορετικη. Ο ουρανος γεματος βαρια γκριζα συννεφα, και ολοι οι δρομοι κατω μουσκεμα στο νερο αφου εβρεχε ολο το βραδυ!

Σιγα ομως μην μασησουμε σε κατι τετοιο! Ακομα καλυτερα που ειχε τετοιο καιρο! Θα ταιριαζε με το χειμωνιατικο τοπιο που θα βλεπαμε!
Συναντηση με τα παιδια στο Περιπτερο και αναχωρηση προς Ξυλοκαστρο εν μεσω θυελλωδων ανεμων. Η αρχικη σκεψη να κινηθουμε στην εθνικη οδο συντομα αλλαξε αφου ο πλαγιομετωπικος ανεμος ηταν τοσο δυνατος που παρεσυρε τις μηχανες και τους αλλαζε ρευμα προσπαθοντας να μας κολλησει στα διαζωματα.

Παλια εθνικη σε χαλαρους ρυθμους λοιπον αφου οι καιρικες συνθηκες δεν επετρεπαν κατι καλυτερο. Ο ηλιος εκανε κατα καιρους την εμφανιση του ομορφαινοντας το μουντο χειμωνιατικο σκηνικο και μας συνοδεψε σε ολη τη διαδρομη. Κορινθος, Ασσος, Ξυλοκαστρο, και απο εκει αναβαση του βουνου προς τα Τρικαλα Κορινθιας.

Ο Βαγγελης παροτι δικαβαλος και με την πλεον ακαταλληλη μηχανη για χαλαρη κινηση σε ορεινο στροφιλικι (GSXR) ακολουθουσε αδιαμαρτυρητα εμενα και τον Πανο καθως σκαρφαλωναμε τις παρυφες της Ζηρειας, ωσπου καταληξαμε στα ομορφα Mεσαία Τρικαλα….

…οπου μας περιμενε το πρωτο καφεδακι της μερας σε αυτο το γραφικο καφε…

Το σκηνικο εξω κρυο και χειμωνιατικο…

…αλλα μεσα η παρεα ζεστη και χαμογελαστη!
Ο Πανος διηγουνταν ακομα μια ιστορια απο τα ταξιδια του…

…και ο Βαγγελης ακουγε με προσοχη ελπιζοντας να καταφερει συντομα να κανει και ο ιδιος ενα μακρυνο ταξιδακι που τοσο ονειρευεται!

Ομορφα στιγμιοτυπα…

Αγαπω το μοναχικο ταξιδι, αλλα η παρεα με φιλους ειναι ενα σπανιο δωρο για μενα… Γι’ αυτο τετοιες στιγμες αναμεσα σε φιλους τις απολαμβανω ακομα περισσοτερο! Τι πιο ομορφο απο ατελειωτες κουβεντες για οσα αγαπαμε, για οσα ονειρευομαστε, για ταξιδια, για αγαπες, για λυπες, για οσους φυγαν μακρυα μας, για ολα οσα μας δινει και μας παιρνει η διτροχη συντροφος μας…

Εξω ομως οι δρομοι μας περιμεναν και ετσι αναχωρησαμε για τη πανεμορφη λιμνη Δοξας.
Απεναντι η χιονισμενη Ζηρεια εφτιαχνε το πιο ομορφο σκηνικο για τη διαδρομη μας…

Ο ηλιος ειχε κρυφτει για τα καλα πισω απο παχια συννεφα και οι δρομοι παρεμεναν βρεγμενοι και παγωμενοι. Μπορει να μην απολαμβαναμε στριψιμο αλλα μαζευαμε εικονες της διαδρομης…

Ο Βαγγελης (και ακομα περισσοτερο η Δαφνη!) μαχιμοι παρα τις συνθηκες στεκονταν στο υψος τους….
Επειδη αυτο ηταν απο τα πρωτα ταξιδακια των παιδιων, τα ρουχα τους δεν ηταν ακριβως καταλληλα για τις περιστασεις, αλλα η βολτα αυτη ειμαι σιγουρος οτι τους επεισε να κανουν μια καλη αναβαθμιση συντομα…

Και να η λιμνη Δοξας που μας συνανταει ντυμενη στα χειμωνιατικα της χρωματα αλλα παντα εντυπωσιακη… Εγω και ο Πανος ειχαμε ξαναβρεθει εδω αρκετες φορες αλλα τα παιδια δεν ειχαν ξαναρθει και ηταν εντυπωσιασμενα απο την ομορφια του -αλπικου σχεδον- τοπιου.



This is a biker’s life…

Κατεβηκαμε στο εκκλησακι του Αγιου Φανουριου και οι φωτογραφικες επιασαν φωτια!




Δεν θα μπορουσαν να λειψουν και οι κλασσικες ποζες βεβαια!

Οπου και αν κοιτουσες ηταν μια οαση για τα κουρασμενα ματια που εχουν μαθει να κοιταζουν τσιμεντα και αθλιες οθονες PC…
Το κρυο ομως ηταν τσουχτερο και εμεις ημασταν πλεον σχετικα κουρασμενοι, πεινασμενοι και παγωμενοι -και οχι απαραιτητα με αυτη τη σειρα- οποτε επρεπε να αναχωρησουμε προς αγραν τροφης σε πιο ζεστα μερη. And I knew just the place: μια πολυ ομορφη πετροχτιστη ταβερνα/πανδοχειο στην Καστανια, μολις 17 χιλιομετρα απο δω, με εξαιρετικο φαγητο και ακομα καλυτερη θεα!

Ανηφοριζοντας προς τα εκει ομως ο θεος των μοτοταξιδιωτων μας φυλουσε την μεγαλυτερη εκπληξη. Μεσα σε μια μερα γεματη τσουχτερο κρυο, βρεγμενους και γλυστερους δρομους, απειρη υγρασια και ατελειωτα συννεφα εφτανε ΜΙΑ και μονη στιγμη για να ξεχαστουν τα παντα και να μεινει η μερα αλησμονητη!
Αυτο ηταν ενα απεριγραπτο θεαμα! Εμοιαζε λες και ο Θεος επαιζε κοσμικο σκακι σε μια τεραστια σκακιερα μπροστα τα ματια μας!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Τα παιδια ειχαν σταματησει και κοιτουσαν αφωνοι το θεαμα οπως και καθε αλλο οχημα που τυχαινε να περνουσε απο εκει αυτη την ωρα… Μαγεια!

Και λες και το ειχαμε παραγγειλει 5 χιλιομετρα πιο περα μας περιμενε η ταβερνα για μια αλλου τυπου πανδαισια αυτη τη φορα!
Στη μεση το τζακι….

…και εμεις διπλα στη μεγαλη τζαμαρια ενω εξω το θεαμα επαιρνε χωρις καμια υπερβολη επικες διαστασεις!!!

Μεσα σε αυτο το ζεστο σκηνικο η παρεα συνεχιζε την κουβεντα της με λιγο κρασακι και καλο φαγητο… Μικρες πολυτιμες στιγμες που βγαζουν την γλωσσα αυθαδικα στα μουτρα των ζοφερων καιρων που μας θελουν ησυχα, ανεξοδα, ανεγκεφαλα ρομποτακια!

Η ιδια η σωματικη κουραση που επιβαλλει η οδηγηση μιας μοτοσυκλετας ειναι που φερνει πιο κοντα τις ψυχες των αναβατων τους. Ισως γιατι μοιραζονται τους ιδιους πονους, τις ιδιες χαρες και ξερουν τι σημαινει να καβαλας με 2 βαθμους μεσα στη νυχτα η κατω απο τη καταρρακτωδη βροχη…

Φαγαμε, ηπιαμε, γελασαμε, και με τη νυχτα να εχει πεσει εξω ειχε ερθει η ωρα να φυγουμε. Τελος; Οχι δα!
Η μερα δεν ειχε τελειωσει ακομα! Για το τελος κρατουσα ως εκπληξη ενα καταπληκτικο μυστικο που κρυβοταν σε αυτο το χωριουδακι: το φοβερο καφε Πλατανος, ενα παλιο διατηρητεο σπιτι του 1950 κρυμμενο σε ενα στενακι του χωριου, κτισμενο απο πετρα και ξυλο, γεματο παλια αντικειμενα και μεγαλους καναπεδες γυρω απο ενα μεγαλο τζακι που το χειμωνα δεν εσβηνε ποτε!

Και βεβαια με μεγαλυτερο ατου απο ολα τα φοβερα χειροποιητα γλυκα της κυρα-Αθηνας που αξιζαν το βαρος τους σε χρυσαφι…

Εκει πια ηταν που ηθελα να βρω ενα τροπο και να μεινω εδω για παντα…
Με τον ανεμο εξω να λυσσομαναει και το θερμομετρο να ειναι σταθερα κολλημενο στους μηδεν βαθμους που να βρεις καρδια να φυγεις εξαλλου;

Ομως ολα τα καλα πρεπει να τελειωσουν για να ξεκινησουν παλι απο την αρχη την επομενη φορα. Και εκει ηταν το μυστικο: Σε αυτο τον αεναο κυκλο τελους και αρχης που δινει νοημα στις γκριζες ζωες που κατα τα αλλα ζουμε κολλημενοι σε οθονες υπολογιστων και αναμεσα σε τσιμεντα και αγχη…

Καβαλωντας την Αυρα που με περιμενε υπομονετικα εξω για την επιστροφη ηξερα πλεον την απαντηση στα ερωτηματα που με τρωγαν στην αρχη.
Δεν εχει σημασια τι κανεις.
Δεν εχει σημασια απο που εισαι.
Δεν εχει σημασια η δουλεια σου.
Δεν εχει σημασια απο που ερχεσαι και που πας.
Αυτο που ΕΧΕΙ σημασια ειναι να βρισκεις τη θεληση να ενωνεις τη ζωη σου με τις ζωες των αλλων και να μοιραζεστε ολα οσα αγαπατε. Μηχανες, δρομους, θαλλασες, βουνα, δαση, στροφες, χαμογελα, τραγουδια, μυρωδιες, ηχους, γελια….

Και απο καπου μακρυα ηρθε στα αυτια μου το παλιο τραγουδακι του Νικολα Πορτοκαλογλου:
«Είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα άγνωστοι και ξένοι
Είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα μπρος μας ανοιχτοί
Ολος ο κόσμος είναι εδώ και περιμένει
Και εμείς ακόμα του χρωστάμε τη γιορτή»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s