Έξοδος κινδύνου

Posted: 26 Δεκεμβρίου, 2010 in Ελλάδα, Ταξίδια
Ετικέτες:, , , ,

Ειναι απολαυση να μπορεις να ξυπνησεις χωρις προγραμμα. Να σηκωθεις χωρις βιασυνη, να κατσεις να πιεις ενα πρωινο καφεδακι και να σχεδιασεις τη μερα εξισου χαλαρα. Ανοιγμα του χαρτη και επιλογη καποιου μερους, ετσι, χωρις λογο και αιτια. Να μην περιμενουμε και να μην μας περιμενει κανεις…
Παμε Μονεμβασια; Θελω καφε μεσα στο καστρο, αναμεσα σε χρωματα και εικονες απο το παρελθον… Φυγαμε!

– Ξυπνα!
– Ελα ρε συ, ασε με! Λιγο ακομα! Χθες ξενυχτησαμε!
– Ξυπνα! Μου υποσχεθηκες εκδρομη σημερα! Τοσο καιρο με εχεις κλεισμενη εδω περα. Θελω να γραψω χιλιομετρα! Σου παει η καρδια να με αφηνεις ετσι;
– Οκ, οκ. Η υποσχεση ειναι υποσχεση. Εξαλλου και γω θελω να παρω τους δρομους λιγο επιτελους! Κατσε να ξυπνησω, να ετοιμαστω και φυγαμε.

Αθήνα – Μονεμβάσια – Αθήνα, 673 χλμ.

Εξω ο καιρος ηταν μουντος αλλα ο ηλιος εκανε φιλοτιμες προσπαθειες να βγει απο τα συννεφα. Ειχα δει τα δελτια καιρου και ελεγε οτι θα εχει μεν συννεφια αλλα οχι βροχη. Μια χαρα.

Aνοιξα τη ντουλαπα και ξεκινησα την γνωστη και αγαπημενη ιεροτελεστια του ταξιδιου. Το βαρυ χειμωνιατικο μπουφαν, το παντελονι με τις επενδυσεις, κρανος, γαντια, μποτες… 2 πραγματα σε ενα tankbag, η φωτογραφικη και παμε κατω να ετοιμασουμε την Αυρα.

Τωρα το χειμωνα ελλειψη κλειστου γκαραζ και μιας που οι βολτες ειναι σπανιες, η μηχανη αναπαυεται μεσα (κυριολεκτικα) στην ειδικη χειμερινη κουκουλα της που ειχα φερει πριν χρονια απο Αμερικη. Μπορει να ειναι λιγο μπελας το βαλε βγαλε αλλα αφου γλυτωνω απο τα καιρικα φαινομενα αξιζει. Χωρια που καθε φορα που ανοιγω τα φερμουαρ και βγαζω την κουκουλα νοιωθω σαν μικρο παιδι που ξετυλιγει το δωρο του…

5 λεπτα ζεσταματος και βγηκαμε στο δρομο. Τι ωραια αισθηση! Ο βραχνος ηχος, η ροπη, ο αρχοντικος τροπος που παταγε στο δρομο… Ειχα να καβαλησω τη μηχανη περιπου 2 μηνες! Η δουλεια, ο καιρος, τα λεφτα… Παντα κατι θα στραβωνε. Οχι ομως τωρα!

Τα πρωτα χιλιομετρα εφυγαν αδιαφορα στη γνωστη διαδρομη: Παραδρομος εθνικης πριν τα διοδια και μετα Μεγαρα, Παχη, Κορινθος…
Απο εκει συνεχεια στην νεα εθνικη προς Αρτεμισιο, οχι ομως για πολυ -τι νομιζατε; Οτι θα πηγαινα Μονεμβασια απο την εθνικη οδο; Με τιποτα!
Στα διοδια Σπαθοβουνιου βγηκα απο την εθνικη στο επαρχιακο δικτυο. Απο εδω θα ξεκινουσε η πραγματικη διαδρομη, αυτο που ειχα ξεκινησει για να κανω…

Ημουν στο αγαπημενο μου περιβαλλον: επαρχιακοι αδειοι δρομοι, πρασινη φυση γυρω, στροφες και βουνα.

Και η διαδρομη ξεκινα…

Ο δρομος για το Αργος περναει ανάμεσα στα χαμηλά βουνά της περιοχης της Νεμεας και των Μυκηνων και ειναι ενα τυπικο δειγμα των επαρχιακων διαδρομων της Ελλαδας που τοσο λατρευω. Ο ηλιος παιζει με τα συννεφα και δημιουργει ενα ομορφο χειμωνιατικο σκηνικο.

Αφηνοντας πισω το Αργος η διαδρομη συνεχιζει παραλιακα πλεον προς το Αστρος.

Το απεραντο γαλαζιο της θαλασσας γαληνευει την ψυχη.
Μνημονια, φωνες, απεργιες, σκανδαλα, μιζες, μισθοι, τρομολαγνεια των δημοσιοκαφρων… Τετοιες σιωπηλες στιγμες ολα χανονται στο βαθος, το μυαλο αδειαζει και νοιωθεις να ξαναγεννιεσαι…

Απο το Αστρος ομως και μετα αυτο που κλεβει την παρασταση ειναι η διαδρομη. Εξαιρετικη χαραξη, δρομος επιπεδου πιστας και ανυπαρκτη κινηση, συνθετουν την απολυτη παιδικη χαρα!

Δεν ξερεις τι να πρωτοκανεις. Να χαζεψεις την καταπληκτικη θεα η να ξυσεις οτι εχεις και δεν εχεις στις ατελειωτες στροφες;

Οσο κατηφοριζουμε ο ηλιος εχει πλεον χασει για τα καλα το παιχνιδι και ο μουντος καιρος επικρατει. Ελπιζω να μην βρεξει… Συντομη σταση στο Λεωνιδιο για ξεμουδιασμα στην σκια των εντυπωσιακων κοκκινων βραχων που υψωνονται θεορατοι πανω απο την περιοχη. Η φυση ειναι ο μεγαλυτερος ζωγραφος τελικα!

Για καποιο ανεξηγητο σε μενα λογο το Λεωνιδιο εχει πεζοδρομησει τους κεντρικους δρομους στην εισοδο και εξοδο του χωριου. Αυτο ειναι η συνεχεια του κεντρικου οδικου δικτυου ρε παιδια; Οι πινακιδες για Κοσμα επιμενουν οτι καλα παμε και ετσι ξεκιναει το ορεινο κομματι της διαδρομης: η αναβαση στον Παρνωνα.

Ο δρομος ειναι στενος, με πολλες τυφλες στροφες και μετριο οδοστρωμα αλλα η θεα αποζημιωνει μιας που ακολουθει την χαραξη μιας παλιας κοιτης ποταμου αναμεσα σε ατελειωτους ορεινους ογκους σε ενα ατερμονο παιχνιδι βλαστησης και ξερης πετρας.

Ξαφνικα πισω απο μια κορυφη ο ηλιος ξεπροβαλλει και φωτιζει μια πλαγια σπαρμενη με κατακιτρινα φυτα, τα οποια μοιαζουν σαν φτιαγμενα απο χρυσο! Και παραγγελια να το ειχα κανει, τετοια εικονα δεν θα ειχα δει!

Αφηνω πισω την κοιτη του ποταμου και ο δρομος ανηφοριζει τις παρυφες του μεγαλοπρεπους Παρνωνα για να βγαλει στο οροπεδιο του Κοσμα. Η θερμοκρασια απο τους 18 βαθμους εχει πλεον πεσει στους 3 βαθμους πανω απο το μηδεν -εδω το υψομετρο δεν αστειευεται! Σταση για απολαυση της αγριας ομορφιας του βουνου. Ετσι μου ‘ρχεται να παρω τον πρωτο δασικο δρομο που θα δω και να εξαφανιστω απο προσωπου γης!

Στον Κοσμα η μικρη πλατεια του χωριου θυμιζε την Πατησιων σε ωρα αιχμης. Προφανως αυτες τις εορταστικες μερες ο κοσμος τιμουσε την πατροπαραδοτη συνηθεια του «παμε-οπου-παει-ολο-το-κοπαδι». Φευγοντας γρηγορα απο το ομορφο κατα τ’ αλλα χωριο ο καιρος ξαφνικα αλλαξε εντελως! Αρχισε να πεφτει ενα πολυ αχνο σπρευ νερου και μια βαρια ομιχλη σκεπασε τα παντα καθως κινουμουν πλεον μεσα στο συννεφο.

Απο εδω και περα ομως κατηφοριζουμε! Το δυσκολο κομματι τελειωσε -οτι εριξε εριξε.

Σταση για ανεφοδιασμο και ο ηλιος που ξεπροβαλλε εκανε τα παντα να μοιαζουν τοσο διαφορετικα απο οτι 10 λεπτα πριν. Αντιθεσεις!

Τα τελευταια 60 χιλιομετρα για την Μονεμβασια εφυγαν γρηγορα και συντομα ημουν στη μαγευτικη καστροπολιτεια. Μετα απο 4 ωρες πανω στη σελα το μονο που ηθελα ηταν ενα ζεστο ροφημα και λιγη ξεκουραση.

Εχοντας φυγει σχετικα αργα απο την Αθηνα σε ολη τη διαδρομη ειχα το αγχος αν θα προλαβω να χαζεψω λιγο την Μονεμβασια στο φως της ημερας. Τελικα τα ειχα καταφερει και μαλλον ειχα ερθει στην καλυτερη ωρα…

Η Μονεμβασια -Μαλβασια κατα τους Φραγκους- ειναι ενα υπεροχο παραμυθενιο μερος.

Μικροσκοπικη, χτισμενη ολη απο πετρα, με καμαρες, δεκαδες μικρα πετρινα σοκκακια, μπορει να εχει ελαχιστους μονιμους κατοικους πλεον αλλα ειναι γεματη απο ιστορια αιωνων -πειρατες, σταυροφοροι, κατακτητες, αυτοκρατορες, ιπποτες, ολοι εχουν αφησει τα ιχνη τους εδω…
Η σκληρη εξωτερικη οψη κανει αντιθεση με την πανδαισια χρωματων που συνανταει ο επισκεπτης στο εσωτερικο.

Το ματι δεν χορταινει να χαζευει τις μικρες λεπτομερειες…

Τα μικρα καφε φιλοξενουνται μεσα στα μικρα πετρινα σπιτια και αυτες τις μερες ηταν γεματα επισκεπτες. Διποδους…

…αλλα και τετραποδους!

Τουριστικα μαγαζακια με καθε λογης παραξενα αλλα ομορφα ενθυμια…

Βαζω ροτα για την ακρη της Μονεμβασιας. Ειναι τοσο μικρη που μπορεις να φτασεις στο τερμα της σε 5 λεπτα!

Εδω ομως αν βιαστεις χανεις ολη την μαγεια που βρισκεται σε καθε μικρη γωνια… Στο ξυλο, την πετρα, τα χρωματα…

…αλλα και στα παιχνιδια που κανει το τελευταιο φως της μερας με τα παλια κτισματα…

Εδω το μυαλο απλα υποκλινεται στην απεραντοσυνη της θαλασσας και την γαληνη της στιγμης…

Πως θα ηθελα να ζω εδω…

Να πινω τον πρωινο καφε μου σε ενα τετοιο μπαλκονι και να βλεπω τη ζωη με αλλα ματια…

Να μενω σε ενα τετοιο σπιτι…

Η παλια αγρια πετρα θυμιζε αλλες εποχες…

…ενω καποιες φιγουρες αγναντευαν το πελαγος σιωπηλα και εμοιαζαν να ειναι μερος του μελαγχολικου τοπιου.

Στην κεντρικη πλατεια του ρολογιου τα μαγαζια στολισμενα περιμεναν υπομονετικα τους περαστικους…

Το κανονι που φυλαγε απο πειρατες και εισβολεις τωρα πια ειχε γινει σκηνικο στο παιχνιδι των παιδιων…

…και οι αλλοτινοι φρουροι του καστρου ειχαν πλεον μετατραπει σε ραθυμους τετραποδους φυλακες…

Οι παλιες στοες εμοιαζαν σαν να εχουν βγει απο ταινια μυστηριου και αποκαλυπταν υπεροχα σκηνικα…

Η νυχτα ειχε πλεον πεσει… Μερικες ακομα φωτογραφιες και το μονο που ηθελα τωρα ειναι να χωθω στο πρωτο ζεστο καφε και να απολαυσω μια ζεστη κουπα καφε με ρουμι!

Εχοντας πλεον ζεσταθει και ξεκουραστει αρκετα ειχε ερθει η ωρα της επιστροφης. Ενα βασικο αξιωμα του ταξιδιου ειναι να μην γυριζεις απο εκει που ηρθες, και ετσι και αλλιως μεσα στη ψυχρα της νυχτας το τελευταιο που ηθελα ηταν στενους ορεινους δρομους να με καθυστερουν. Ετσι επιλεχθηκαν οι μεγαλυτεροι δυνατον δρομοι που θα με εβγαζαν γρηγορα και ευκολα πισω στη βαση: Σπαρτη, Τριπολη, εθνικη οδος, Κορινθος, Αθηνα.

Βγηκα εξω οπου με περιμενε η Αυρα υπομονετικα. Η νυχτα ηταν παραδοξα ζεστη και ηρεμη. Καβαλησα και αρχισα να ρολαρω νωχελικα μεσα απο τα μικρα χωρια προς τη Σπαρτη χαμογελοντας και τα φωτακια εφτιαχναν ενα χαρουμενο σκηνικο: μερες χριστουγεννων και εγω ειχα μολις παρει το δωρο που ειχα ζητησει…

Σχόλια
  1. Ο/Η Dimitris λέει:

    Νικολα συγχαρητηρια για το πολυ ομορφο κειμενο και τις επισης ομορφες φωτογραφιες…

    Δινεις αερα στους εγκλωβισμενους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s