Παργα, Συβοτα, Αχεροντας and everything in between…

Posted: 22 Μαΐου, 2010 in Ελλάδα, Ταξίδια
Ετικέτες:, , , , ,

Η εκδρομη με τα παιδια του VFR Club ειχε κανονιστει εδω και καιρο για το τριημερο του Αγ. Πνευματος. Ο προορισμος; Η πανεμορφη Παργα και οι γυρω περιοχες της Ηπειρου.

Προφανως για μαζοχες σαν εμας δεν θα ηταν αρκετο να παμε απο την κλασσικη διαδρομή που πανε ολοι οι εχοντες σωας τα φρενας. Αποσταση κατω των 500 χιλιομετρων απλα δεν ηταν διαδρομη. Ροτα για Λαμια λοιπον οπου θα συναντουσαμε τα παιδια που ηταν ηδη εκει και στη συνεχεια θα ανηφοριζαμε προς Καρπενησι, λιμνη Κρεμαστων, διασχιση ορεινου ογκου Στερεας και στη συνεχεια Αρτα και τελικα για Παργα.

Τελικα κατι ο καιρος, κατι ενας φιλος της παρεας που ειχε παει Καρδιτσα, δεν θελαμε και πολυ: αλλαγη διαδρομης και τελικα καταληξαμε να παμε απο Καρδιτσα, Πυλη Τρικαλων, Ελατη, Περτουλι, Μετσοβο (!), Εγνατια, Ιγουμενιτσα και τελικα Παργα!
Οι διαδρομες συγκλονιστικες… Η βροχη μπολικη… Τα χιλιομετρα ατελειωτα…
Ομως αν με ρωτουσαν αν θα αλλαζα κατι τελικα θα εκανα παλι τα ιδια…
Η διαδρομη οπως την κατεγραψε το GPS ηταν τελικα αυτη:

Το πρωι του Σαββατου φορτωσα την καλη μου και ξεκινησα απο το σπιτι για να συναντησω το Νοτιο Κλιμακιο, στα McDonalds στην Εθνικη Αθνων-Λαμιας. Το προγραμμα ηταν να παμε μαζι με αλλα 3 παιδια στη Λαμια οπου θα συναντουσαμε τους υπολοιπους Αθηναιους που ηταν εκει απο την προηγουμενη μερα καθως και καποια παιδια απο κεντρικη Ελλαδα.
Ο καιρος εδειχνε μια χαρα! Ηλιος και μερικα συννεφακια αλλα μεχρι εκει!
Με το που περασα τα πρωτα διοδια ομως αρχισαν οι πρωτες ψιχαλες και το κρυο ξαφνικα εγινε εντονο. Ωραια!

Στα McD με περιμεναν ηδη ο Γιαννης, ο Χαρης και ο Χριστοφορος που θα ερχοταν μεχρι Λαμια απλα για τη βολτα…
Μας ελλειπε ομως ο Παναγιωτης με την κοπελια του. Ενω αναρωτιομασταν τι να εγινε μας παιρνει στο τηλεφωνο και αφου μας ζητησε συγνωμη μας εξηγησε οτι καποιο προσωπικο απροοπτο θα τον κρατουσε μακρυα…

Καπου εκει η βροχη επιασε να δυναμωνει ΠΟΛΥ με δυνατους ανεμους και αρκετο κρυο, οποτε ο Χριστοφορος αποφασισε οτι ηταν πολυ τραβηγμενο με τετοιες συνθηκες να ταξιδεψει για Λαμια μονο και μονο για ενα καφε και πισω, ενω και ο Χαρης αποφασισε να μην ακολουθησει…

Ετσι εμεινα εγω με τον παντα μαχιμο Γιαννη, ομως δεν κρυβω οτι με τετοιο ξεκινημα σκεφτομουν σοβαρα μηπως ακυρωναμε την ολη φαση… Ομως απο την αλλη τα αλλα παιδια θα εκαναν το ιδιο ταξιδι με μας και σε καμια περιπτωση δεν μπορουσα να τους κρεμασω!
Καβαλα λοιπον και παμε μεσα στο χαμο!

Στο βαθος ο ουρανος ηταν καταμαυρος και οσο ανεβαιναμε τοσο η βροχη και η κακοκαιρια δυναμωνε. Το σπρευ απο τα φορτηγα και τα αυτοκινητα ηταν ανελεητο και σε τυφλωνε τελειως κανοντας την οδηγηση πολυ επικινδυνη. Μιλαμε για κατασταση τραγικη! Τουλαχιστον η εθνικη ειναι ολο ευθειες και ανοιχτες καμπες οποτε μπορουσαμε να κραταμε αξιοπρεπεις ταχυτητες…

Οντως κρατοντας σταθερα 140-160 φτασαμε κατα τις 10.30 στην Λαμια, οπου τα παιδια μας περιμεναν στο σημειο του ραντεβου, ενω η βροχη επιτελους ειχε σταματησει. Ομορφα!

Μαζι μας ηταν το υπολοιπο Νοτιο κλιμακιο μαζι με τα παιδια απο τη Στερεα… Ο Βαγγελης απο Αθηνα, ο Χαρης απο τα Τρικαλα, ο Χρηστος με τη κοπελα του απο το Βολο, ο Πανος απο τη Λαμια με τη συζυγο, ο Γιωργος με την κοπελα του απο τη Ροδο, και μια γνωστη παρουσια στους mybikers ο Γιωργος Hornetkav!

Ο φιλος Τακης ηταν στην Καρδιτσα απο την προηγουμενη για το προγραμματισμενο σερβις της μηχανης του και μιας που ημασταν στην περιοχη θα ηταν ωραια ιδεα να παμε απο εκει να τον παρουμε και να συνταξιδεψουμε.
Ετσι αφου τελειωσαμε τα καφεδακια μας και πηραμε τα πανω μας ξεκινησαμε για την Καρδιτσα.
Στη διαδρομη ο καιρος αρκετα καλος και η διαθεση ανεβασμενη!



Παντου τριγυρω η φυση ηταν πραγματικα απιστευτη και εγω εμενα συνεχως πισω για να βγαζω φωτογραφιες…

Βεβαια και ο δρομος προς Δομοκο ηταν ολα τα λεφτα με ανοιχτες παρατεταμενες οπου καποιοι προσπαθουσαν επιμονα να ξυσουν βαλιτσες και λοιπα μπαγκαζια…

Το πιο ωραιο ομως συνεβει λιγο αργοτερα: Καπου μετα το Δομοκο βρηκαμε ενα γκρουπ on-off μηχανων που πηγαιναν κομβοι και μεχρι την Καρδιτσα πηγαμε παρεα…
Φανταστειτε την εκπληξη ολων μας οταν ανακαλυψαμε οτι ηταν τα φιλαρακια μας του Transalp Club που πηγαιναν στη δικη τους πανελληνια στην Καλαμπακα!  Μικρος που ειναι ο κοσμος ε;
Tελικα αφου ανταλλαξαμε ευχες με τα φιλαρακια απο το Transalp Club φτασαμε Καρδιτσα για να παρουμε τον Τακη απο το συνεργειο.
Ενω περιμεναμε αναμεσα σε τοσες μηχανες οι πραγματικες αγαπες δεν αργησαν να φανουν…

 

Καπου εκει βρηκα την ευκαιρια και ειπα στον μαστορα του φιλου Τακη ο οποιος φαινοταν φοβερος ανθρωπος και μηχανικος οτι σε χαμηλες ταχυτητες ενοιωθα το μπροστινο τροχο να «χτυπαει».
Διαγνωση: χαλασμενα ρουλεμαν τροχου, οποτε και δοθεισης της ευκαιριας κανονισαμε να τα αλλαξουμε επι τοπου!

Τα αλλα παιδια πηγαν για καφεδακι και εγω με τον Τακη μειναμε πισω. Αξιζει να σημειωσω οτι παροτι ο Τακης θα μπορουσε -και του προτεινα- να φυγει με τα παιδια, παρεμεινε εκει για να μου κανει παρεα και να ειμαστε μαζι στο δρομο μετα!
Με την ωρα να περναει αναχωρησαμε για την Πυλη Τρικαλων….

Ο καιρος ειχε αρχισει να βαραινει επικινδυνα, ενω οι αστραπες που επεφταν στο βαθος δεν ηταν ο καλυτερος οιωνος.
Μια σταση για να βαλουμε τα αδιαβροχα ηταν επιβεβλημενη λοιπον.

Τελικα αυτο ηταν η καλυτερη κινηση γιατι λιγο αργοτερα οι ουρανοι ανοιξαν για αλλη μια φορα και μεχρι την Πυλη ταξιδεψαμε υπο βροχη αλλα μεσα σε ενα μαγευτικο τοπιο.
Tο μερος συναντησης με τα παιδια ηταν πραγματικα το κατι αλλο!

Ενας αναπαλαιωμενος νερομυλος, κατω απο πολυ πυκνη βλαστηση και διπλα σε ενα ποταμο…
Ειχα μεινει να κοιταζω σαν χαζος… Ειναι απο τις στιγμες που πραγματικα ενοιωθες κοπανος που εσυ εισαι μεσα στα τσιμεντα ενω υπαρχουν τετοιες ομορφιες εκει εξω….



Συναντησαμε τα αλλα παιδια μεσα και κατσαμε για εναν ακομα καφε!

Το μαγαζι ηταν πραγματικα ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ οπως και τα παντα τριγυρω εξαλλου. Μικρο, χτισμενο με ξυλο και πετρα, και ευγενεστατους ανθρωπους!

Μεχρι και μινι καταρρακτες ειχε το μερος λεμε!

Συντομα η βροχη σταματησε και οι …πιο μικροι της παρεας βγηκαν εξω για να παιξουν!

Στο μερος αυτο επιτρεπεται κανονικα το camping και εκει ειχε κατασκηνωσει και ενας ορειβατικος συλλογος, κανοντας μια συναντηση αναλογη με τη δικη μας. Δυστυχως ομως ο καιρος κρατησε πολλους μακρυα οπως ειδαμε…

Μ’ αυτα και μ’ αυτα ειχε ερθει και παλι η ωρα για αναχωρηση.

Οπως ειπωθηκε και πριν, λογω καιρου ειχαμε αποφασισει να ανηφορισουμε για Μετσοβο μεσω Ελατης – Περτουλιου. Ομολογω οτι εχοντας αφησει πισω τον αρχικο σχεδιασμο της διαδρομης, δεν ημουν απολυτα σιγουρος για το αν και κατα ποσον αυτη η διαδρομη που θα ακολουθουσαμε ηταν οντως η συντομοτερη αλλα ο Χαρης ως ντοπιος με διαβεβαιωνε οτι ηταν οποτε δεν ειχα λογο να αμφιβαλλω.
Ετσι και αλλιως εχοντας ξαναπερασει απο δω ηξερα οτι τα μερη απο οπου θα περνουσαμε ειναι μαγικα και σιγουρα αξιζαν τον κοπο!
Πρωτα ομως μια σταση σε ενα εντυπωσιακοτατο γεφυρι πανω στον κεντρικο δρομο…





Η διαδρομη προς την Ελατη ειναι φανταστικη απο πλευρας οδηγησης, αλλα ακομα πιο φοβερη απο πλευρας φυσης!
Tα παιδια επελεξαν να απολαυσουν το οδηγικο κομματι, αλλα εγω εχοντας ξαναρθει στα μερη αυτα αποφασισα να μεινω πισω και να φωτογραφησω με την ησυχια μου…

Και τελικα οπως φανηκε μαλλον εκανα καλα… Το τοπιο ηταν πραγματικα το ονειρο καθε ταξιδιωτη!
Ανοιχτοι αδειοι δρομοι, μπλε ουρανοι και πρασινο παντου….

Φτανοντας στο Περτουλι συναντησα και ενα κοπαδι αλογων που επινε νερο αμεριμνο σε ενα ποταμι διπλα στο δρομο….



To δικο μου αλογο με περιμενε υπομονετικα στην ακρη του δρομου και ηταν σαν να ειχε γινει κι αυτο μερος του μαγευτικου τοπιου…

Συνεχισα το δρομο μου και λιγο αργοτερα συναντησα τα παιδια που ειχαν κανει σταση για φωτογραφιες και ξεμουδιασμα.


Καπου εδω να πω οτι μην το βλεπετε ετσι ηλιολουστο το σκηνικο στις φωτογραφιες… Απλα ημασταν τυχεροι και ειχε καποια διαστηματα καλου καιρου και ακομα πιο τυχεροι που τα πετυχαμε σε αυτη τη διαδρομη για να απολαυσουμε ολο αυτο το καταπληκτικο τοπιο.
Ολη αυτη η διαδρομη που περναει απο το Περτουλι, Νεραιδοχωρι και συνεχιζει για Μηλια, Δολιανα κλπ ειναι ισως απο τις πιο ωραιες που μπορει να κανει καποιος, και σιγουρα οποιος δεν την εχει κανει εστω και μια φορα χανει! Εμεις συνεχιζαμε τωρα για Μηλια, εχοντας στο πλαι τον Ασπροποταμο…

Καπου εδω οι επιλογες για Μετσοβο και Εγνατια ηταν 2: ειτε μεσω Ασπροποταμου με δυσκολο ομως δρομο, ειτε μεσω Καστανιας και Μουργκανη, με καλυτερο δρομο αλλα κανοντας κυκλο.
Ο Τακης στο μεταξυ ηθελε να μας δειξει εναν καταπληκτικο ναο που βρισκεται στα Δολιανα, οποτε ευκαιρια να καναμε σταση εκει για να αποφασισουμε για τη διαδρομη…

Η νυχτα ομως ειχε αρχισει να πεφτει και επρεπε να συντονισω λιγο τα πραγματα γιατι ειχαμε ηδη καθυστερησει πολυ και η πεινα και η κουραση ηταν πλεον εμφανης.
Καπου εκει, η ξαφνικη μπορα που επιασε μας αναγκασε να φυγουμε γρηγορα και εγω ειχα αρχισει να νοιωθω λιγο ασχημα για τα αλλα παιδια… Εγω δεν θα ειχα κανενα προβλημα ακομα και αν αποφασιζαμε να κανουμε αλλα τοσα χιλιομετρα μεχρι το βραδυ, ομως οι κοπελες ειχαν κουραστει πολυ, ολοι πεινουσαμε και αυτο που θελαμε τωρα ηταν απλα να φτασουμε οσο το δυνατον πιο συντομα και ευκολα στο προορισμο μας. Ετσι επιλεχθηκε η κυκλικη διαδρομη απο Μουργκανη..

Μια συντομη σταση εκει για ανεφοδιασμο στα αλογα και ολοι συμφωνησαν να κανουμε μια τελευταια προσπαθεια και να παμε στον προορισμο μας σερι, γιατι αν καθομασταν να φαμε τωρα δεν θα φευγαμε με τιποτα μετα!

Ευτυχως η Εγνατια ηταν μπροστα μας…
…τι ΔΡΟΜΑΡΑ ειναι αυτη!!!!
Εχασα τη μπαλα! Πηγαινες με 160 και νομιζες οτι εισαι σταματημενος! Οδοστρωμα επιπεδου πιστας, σημανση, χαραξη…
Το πιο εντυπωσιακο ομως ειναι τα τουνελ! Μιλαμε για τουνελ 4-5 χιλιομετρων, με φωτεινες ενδειξεις μεσα, φωτισμο, σημεια στασης… Τετοια τουνελ εχω δει μονο στο εξωτερικο και για καποια στιγμη ενοιωθα οτι βρισκομαι σε καποια χωρα της Βορειας Ευρωπης…
Ενω πηγαιναμε δυτικα προς Ηγουμενιτσα ο ηλιος ξεπροβαλλε χαμηλα κατω απο τα συννεφα καθως εδυε και γεμισε τον τοπο με τα πιο απιστευτα χρωματα! Ομως οπως χαρακτηριστικα ειπε και ενας φιλος ημασταν ολοι αρκετα κουρασμενοι πλεον που ειχαμε κλειδωσει γκαζι στα στοπ και το μονο που ειχαμε στο νου μας ηταν να φτασουμε στην Παργα.
Ομως η εικονα αυτη με 10 μηχανες να κατεβαινουν κομβοι την Εγνατια με φοντο το ηλιοβασιλεμα θα μεινει σε ολους χαραγμενη ανεξιτηλα στο μυαλο μας…

Τα εναπομειναντα 200 χιλιομετρα εφυγαν γρηγορα και γυρω στις 9 το βραδυ ειμασταν πλεον στον προορισμο μας!
Εκει μας περιμεναν μες την καλη χαρα το βορειο κλιμακιο: ο Παντελης με την κοπελα του και ο Δημητρης απο ΘεσσαΛΛΛονικη και ο Ηλιας απο Ηγουμενιτσα.

Βολεψαμε ολα τα παιδια στα δωματια τους, και αραξαμε στο εστιατοριο του camping για φαγητο και champions league για τους ποδοσφαιροφιλους. Εμενα παλι με ενδιεφερε περισσοτερο η κουβεντουλα με τα αλλα παιδια και το μπριζολακι που ειχα μπροστα μου…

Δεν ημασταν ολοι ομως!
Καθ οδον ηταν ακομα ο Βαγγελης Posnight με τον αδερφο του και ο Πανος Μαγκελανος που βρισκοταν στα Ιωαννινα.
Γυρω στις 12 παρα ηρθαν και τα αδερφια, ενω ο Πανος τελικα θα εμενε στα Ιωαννινα λογω ελλειψης ανοιχτου βενζιναδικου στην περιοχη!

Χαιρετησαμε τα αλλα παιδια και εγω με τον Τακη, τον Γιαννη και τον Βαγγελη πηγαμε να στησουμε σκηνες σε ενα εντυπωσιακο πλατωμα με ελαιοδεντρα… Λιγο μετα ο Τακης ειχε ορεξη να παει για ενα (πολυ) συντομο και χαλαρο ποτακι στην Παργα οποτε και ειπαμε να του κανουμε παρεα και η μερα ετσι εκλεισε με τον καλυτερο τροπο…

Οπως συνηθιζω, σηκωθηκα με το πρωτο φως της ημερας για να απολαυσω μια ησυχη βολτα στο μερος που ειχαμε αραξει…

Οχι και ασχημα, ετσι;
Τα δεντρα εφταναν σχεδον μεχρι το κυμα…

…οπου ειχες αυτη τη θεα!

Η παραλια του Λυχνου ειναι μια απο τις ομορφοτερες στην Παργα….

Μετα την πρωινη βολτιτσα ομως σειρα εχει ενα καφεδακι να ανοιξει το ματι!
Παροτι ηταν 9 το πρωι, ο τρελος Ηλιας ειχε ηδη ερθει απο Ηγουμενιτσα και μας περιμενε να ξυπνησουμε! Μιλαμε για αγαπη, οχι αστεια!

Κατσαμε στο μπαρακι του camping και συντομα να και ο Δημητρης στην παρεα μας…

Απο εκει και περα ηταν θεμα χρονου να ξυπνησουν και τα αλλα παιδια και να στρωθουμε για πρωινο!

Οι κουβεντες και οι παρεουλες εδιναν και επαιρναν!

Να και ο φιλος Πανος αρτι αφιχθεις απο τα Ιωαννινα!

Και ενας κακομουτσουνος μηχανοβιος που περνουσε αποξω…

Ο Γιωργος σκεπτικος…

Και ο Τακης σε μια σπανια κριση σοβαροτητας προσπαθει να μελετησει το χαρτη για να βρει νεους τροπους να μας βασανισει πανω στα κατσαβραχα!

To προγραμμα της ημερας ειχε επισκεψη στα Συβοτα για να δουμε το MotoGP, να εξολοθρευσουμε την τοπικη πανιδα και βεβαια να κανουμε περιηγηση…
Φτασαμε εκει μεσω μιας φοβερης διαδρομης που ηξερε ο Ηλιας ως ντοπιος, οπου τα 3 RC36 της παρεας εδωσαν μαθηματα στριψιματος στα υπολοιπα μηχανακια που εμειναν πισω σφυριζοντας αδιαφορα  και χαζευοντας το τοπιο!
Περαν της πλακας παντως να πω οτι το αγριο μουγκρητο των V4 πανω στην ορεινη διαδρομη θα μου μεινει αξεχαστο!
Αφιξη στα Συβοτα λοιπον…



Εδω να σημειωσω οτι ο φιλος Πανος και η συζυγος του ειχαν αποφασισει να μην ερθουν με τη μηχανη εξ αρχης, αλλα αυτο δεν μας χαλασε και καθολου γιατι ειχαμε και επισημο οχημα υποστηριξης! Ποιο long way round λεμε;
Αφου αφησαμε τα πραγματα στο support vehicle λοιπον ξεκινησαμε τη βολτα στο γραφικο πεζοδρομο του χωριου…

Οπως βλεπετε οι παπαρατσι εμαθαν πως θα ερχομασταν και ειχαν βγει στη γυρα για φωτογραφιες!





Ψαχνοντας για καταλληλη καφετερια για να δουμε τον αγωνα…

Μετα απο λιγο περπατημα και χαζι, καναμε αποβαση στην πιο κοντινη καφετερια, τρομοκρατοντας τους κακομοιρους θαμωνες που κοιτουσαν εντρομοι ενα τσουρμο αλλιαδες μαλητες να βουτανε καθισματα και τραπεζια αλλαλαζοντας παραξενες φρασεις οπως «Viva Vale» κλπ κλπ.

Αφου πιασαμε το μισο μαγαζι, συντομα και για καποιο ανεξηγητο λογο αδειασε και το υπολοιπο, οποτε ειχαμε την ευκαιρια να απλωθουμε ακομα περισσοτερο!

Αφου αποκοιμηθηκαμε βλεποντας τον αγωνα MotoGP αποφασισαμε να βγαλουμε τα απωθημενα μας πανω στα τοπικα αμνοεριφια οποτε και συρθηκαμε χαΛΛΛΛαρα σε μια παρακειμενη ταβερνα για τα περαιτερω…

Με τα στομαχια τιγκα ειχε ερθει η ωρα της επιστροφης στο camping για χαλαρωση.
Αλλα πριν σειρα ειχε η αναμνηστικη φωτογραφηση ολων των …μοντελων για το αλμπουμ της Πανελληνιας.

Ο Ηλιας μας πηγε σε ενα πολυ ωραιο παραλιακο χωριουδακι οπου παραταξαμε τις μηχανες για τη φωτογραφιση.


Μετα απο απειρες φωτογραφιες υπο καθε δυνατη γωνια και background επιστρεψαμε στην Παργα.
Το προγραμμα για το απογευμα ηταν ελευθερο οποτε ο καθενας ηταν ελευθερος να κανει οτι θελει… Καποιοι πηγαν στο camping για αραλικι και μπυρες στην παραλια…


Εγω απο την αλλη σαν πιο «ανησυχο» πνευμα αποφασισα με τον κολλητο Πανο να κανουμε μια βολτα στην Παργα και το ωραιο της καστρο.


   




Μετα την περιηγηση μας στο καστρο συναντησαμε 2 απο τα αλλα παιδια στην παραλια οπου κατσαμε για ενα καφε πριν συναντηθουμε τους υπολοιπους που θα ερχονταν στο χωριο για ενα βραδινο ποτακι…
Παμε για ενα Parga by night…





Να και τα παιδια!

Επειδη εμας τους μηχανοβιους μας διακρινει μια αγαπη προς την υγιεινη διατροφη, ειπαμε να φαμε κατι ελαφρυ για βραδυ…

…και μετα για χωνεψη το ριξαμε στις βολτες στα γραφικα σοκακια της Παργας!



Πραγματικα ειχες την αισθηση οτι βρισκεσαι σε καποιο καλοκαιρινο νησακι…
Μετα απο ολα αυτα αραγμα σε ενα ροκ μπαρακι στην παραλια για το ποτο μας…

Καλη μουσικη, φοβερη παρεα, και ποτακια μπροστα στην παραλια… Αυτα ειναι! Τι καλυτερο για να κλεισει και αυτη η μερα;

3η Μέρα: Πηγές Αχέροντα
Το πρωι οταν σηκωθηκα αντικρυσα αυτο το θεαμα ακριβως εξω απο τη σκηνη μου:
Ηταν μια παρεα 4ων Γερμανων μηχανοβιων που ειχαν ερθει για την συγκεντρωση των Harley στην Πατρα και τωρα γυριζαν κανοντας λιγο τουρισμο… Αν και δεν γνωριστηκαμε και καλα, απο το λιγο που τα ειπαμε φανηκαν πολυ ωραιοι τυποι! Και καραμαχιμοι παρα την ηλικια τους!
Τελικα πανω σε μια σελα συναντας τα πιο ωραια ατομα!

Οχι και ασχημος τροπος να ξεκινας τη μερα σου ε;

Η συνεχεια ηταν γνωστη.
Καφεδακι στο κιοσκι του camping με τη γνωστη χαλια θεα….

…και τους συνηθεις πρωινους υποπτους βεβαιως, Ηλια και Δημητρη!

Σημερα το προγραμμα ειχε αναχωρηση απο το camping και επισκεψη στις πηγες του Αχεροντα κοντα στο χωριο Γλυκη.
Δυστυχως καποια απο τα παιδια θα αναχωρουσαν νωρις, καποιοι λογω βραδυνης δουλειας και καποιοι λογω μετακινησης στον προορισμο τους με απογευματινο πλοιο…

Αφου χαιρετησαμε τα παιδια λοιπον και δωσαμε ραντεβου για του χρονου, οι υπολοιποι μαζεψαμε τα πραγματα και λιγο αργοτερα αναχωρησαμε για τις πηγες… Η μερα ηταν ηλιολουστη και ζεστη… Επιτελους!

Συντομα φτασαμε στις πηγες, που ειναι μεσα σε μια καταφυτη περιοχη….


Για αλλη μια φορα αφησαμε τα πραγματα στο ΦΟΥ…. (Φοβερο Οχημα Υποστηριξης)

και ξεκινησαμε τη βολτα μας προς τις πηγες…

Τα χρωματα στο ποταμι ηταν απεριγραπτα…

Ειδαμε και καποια πολυ θαρραλεα παιδακια να παιζουν μεσα στο νερο…

Οι πηγες ηταν απο την αλλη πλευρα του ποταμου, αλλα το να τον διασχισουμε με τα ποδια δεν επαιζε….
Ουτε ομως και ετσι ελεγε να περασουμε…

Παλι καλα που ακριβως διπλα ειχε αυτη τη γεφυρα, οποτε και ειπαμε να περασουμε απο εκει….

Βεβαια τα παιδια μαλλον δεν ειχαν και πολυ εμπιστοσυνη στην σταθεροτητα της, για αυτο και στειλανε εμενα να παω πρωτος!

Εδω βλεπετε τα εν λογω κωλοπ… εεε φιλαρακια με τι χαρα αποχαιρετουν το πειραματοζωο!
«Ναι! Πηγαινε! Πηγαινε! Μια χαρα ειναι!» {σατανικο γελιο}

Αφου τελικα περασαμε ολοι επιτυχως (παροτι ΚΟΥΝΑΓΕ ΛΕΜΕ) βρηκαμε καποια ομορφα αλογα διπλα στα κλασσικα τουριστικα περιπτερα….

Οπου βεβαια, η αμαζονα της παρεας αποφασισε οτι ηθελε να τα καβαλησει!

Ξεκινησαμε λοιπον στο δρομακι για τις πηγες και αντιγραφω απο την Βικιπεδια:
«Ο Αχέρων είναι ποταμός της περιφέρειας Ηπείρου και διασχίζει τους Νομούς Πρεβέζης Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων. Οι πηγές του βρίσκονται στο Νομό Ιωαννίνων, στο όρος Τόμαρος, σε υψόμετρο 1600 μέτρων και κοντά στο χωριό Γλυκή.

Ο ποταμός λόγω της παράδοσης και της περιβαλλοντικής αξίας προσελκύει πλήθος επισκεπτών από τις πηγές έως και τις εκβολές του. »

«Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο Αχέροντας αποτελεί τον ποταμό εκείνο, τον διάπλου του οποίου έκανε, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο «ψυχοπομπός» Ερμής παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά, ενώ αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση του Μένιππου, τον οποίο αναφέρει ο Λουκιανός, ως τον μοναδικό που διέσχισε τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει.

Στο δρόμο του ο ποταμός διασταυρωνόταν με τους Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, στο σημείο όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα, το οποίο προωθούσε την επικοινωνία με τις ψυχές. Αχέρων, Κωκυτός και Πυριφλεγέθων συναποτελούσαν τους τρεις ποταμούς του Άδη, και οι τρείς με θλιβερά ονόματα (Αχέρων = χωρίς χαρά, Πυριφλεγέθων = πύρινος, Κωκυτός = θρήνος) συμβολίζοντας την θλίψη και τους θρήνους του θανάτου και δίνοντας το συμβολισμό της πύρινης κολάσεως, όπως διατηρείται και σήμερα στην Χριστιανική θρησκεία.

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση τα νερά του ποταμού ήταν πικρά καθώς ένα «στοιχειό» (τέρας) που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την αρχαία Ελληνική μυθολογία που μαρτυρά την συνέχεια αυτής στην σύγχρονη πλέον λαϊκή παράδοση είναι το εξής: Κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.»

Σε ενα σημειο το νερο φαινοταν να βγαινει απο το εδαφος και μαλιστα εβγαζε και φυσαλιδες…

Αξιζει να σημειωθει οτι το καλοκαιρι μια απο τις καλυτερες εμπειριες ειναι το περπατημα μεσα στο ποταμι ειτε κοντρα στο ρευμα προς τις πηγες ειτε με το ρευμα προς το Νεκρομαντειο και το Δελτα του ποταμου.

Επισης ο επισκεπτης μπορει να νοικιασει ενα απο τα αλογα που ειδαμε και μεις και να κανει ιππασια μεσα στον ποταμο…


Καπου εκει ηρθαν και τα υπολοιπα παιδια που ειχαν αργησει να φυγουν απο το camping λογω πακεταρισματος και κατσαμε ολοι μαζι για ενα τελευταιο καφεδακι σε ενα χαλια οπως βλεπετε σκηνικο…

Η ωρα ομως του αποχαιρετισμου και της επιστροφης πλησιαζε…

Το βορειο κλιμακιο αναχωρησε προς αγραν τροφης στο Μετσοβο ενω εγω με τα παιδια απο το νοτιο κλιμακιο θα κατεβαιναμε απο Αντιρριο.

Στην επιστροφη αφησα τα παιδια να φυγουν μπροστα για να παιξουν και εγω εκοψα ταχυτητα απολαμβανοντας τις στιγμες και αραξα εδω χαζευοντας τη μοναδικη θεα…

Το καθε group ακολουθησε το δρομο της επιστροφης ανεξαρτητα αλλα ολοι βρηκαν υπεροχες εικονες…


Οσο για μενα;
Βρηκα τα παιδια μετα τη συζευξη της Πρεβεζας να με περιμενουν… Θα πηγαιναν για φαγητο εκει κοντα, αλλα εγω αποφασισα οτι ηθελα να συνεχισω προς Αθηνα μονος με τους δικους μου ρυθμους… Ετσι χαιρετηθηκαμε καπου εκει και πηρα το δρομο της επιστροφης, κουρασμενος αλλα με ενα τεραστιο χαμογελο, λογικο οταν συναντας εικονες σαν και αυτη…

Καπου στο υψος της Ακρατας, οι κατοικοι που διαμαρτυρονταν για τον Καλλικρατη και ειχαν κλεισει την εθνικη στα οχηματα (οχι ομως και σε μενα!) μου χαρισαν το μοναδικο θεαμα μιας αδειας εθνικης οδου στο σουρουπο… Ο πιο ποιητικος τροπος να κλεισει ενα τετοιο τριημερο…

See you out there!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s