Στις ειδησεις τα νεα μιλουσαν για χειμωνιατικο σκηνικο το Σαββατοκυριακο με σποραδικες καταιγιδες και χιονια στα ορεινα. Εκλεισα το χαζοκουτο και σηκωθηκα. Eιχε ερθει παλι η Στιγμη

Εδω και πολλα χρονια εχω μια ιεροτελεστια… Καθε που πιανει και χειμωνιαζει κανω ενα μακρυνο ταξιδι…

«Μα καλα εισαι τζαζ παιδακι μου;» Θυμαμαι τα λογια και τα βλεμματα αποριας οσων ανακαλυπταν κατα καιρους αυτη μου την αναγκη να τα παραταω ολα και να παιρνω τους δρομους μες τη μεση του καταχειμωνου.
Οκ, ισως εχω και μια πετρια στο κεφαλι… Ομολογω οτι απο οσο θυμαμαι τον εαυτο μου ενοιωθα να μην με χωραει ο τοπος και απλα να εξαφανιζομαι απο ολους και ολα… Αυτο ομως το ταξιδι ειναι και κατι παραπανω… Ειναι κατι που χρωσταω σε μερικους ανθρωπους που δεν ειναι πια εκει εξω αλλα τους κουβαλαω παντα μεσα μου…
Και μετα τον τελευταιο καταραμενο μηνα που ενας ακομα αδελφος -αληθινος αγγελος- εφυγε οριστικα απο αυτο τον κοσμο, η αναγκη για το ταξιδι αυτο εγινε Διαταγη…

Στο ποτηρι μπηκε ενα παλιο malt και στο CD μπηκε μια ζορικη μπλουζια απο αυτες που γουσταρω.
Στο τραπεζι ανοιξαν οι παλιοι φθαρμενοι χαρτες που ανοιγουν μονο πριν ενα «εγωιστικο» μου ταξιδι…
«Ολοι οι δρομοι ειναι παλι ανοιχτοι και ξενοι» και εγω χαμογελουσα σαν μικρο παιδι ανημερα των Χριστουγεννων…
Ομως αυτη η φορα θα ηταν λιγο διαφορετικη απο τις αλλες… Πηρα τηλεφωνο τον αδερφο Πανο και του ειπα τι ειχα στο μυαλο μου… Πριν τελειωσω τη φραση η απαντηση του ηταν ξεκαθαρη: «Μεσα κολλητε. Μεσα με χιλια».

Το σχεδιο ηταν απλο. Ταξιδι με ροτα τον Βορρα, μπολικα χιλιομετρα με διαδρομες απο τα βουνα και συναντηση στη διαδρομη με φιλαρακια που ηθελα πολυ να δω… Η αφορμη ειχε δωθει απο καιρο με κατι GPS που ειχα να τους δωσω αλλα αυτο ηταν απλα το κερασακι στην τουρτα. Ο πραγματικος λογος ηταν κατι πολυ βαθυτερο… Αυτο που λατρευω στα ταξιδια: τα αληθινα, ζεστα χαμογελα στα προσωπα των φιλων που εχεις καιρο να δεις…

Εριξα μερικα πραγματα στη βαλιτσα και ετοιμασα τα πραγματα για το πρωι και επεσα για υπνο με τη γλυκια ανυπομονησια που συνοδευει καθε ταξιδι…

Το πρωι ξυπνησα νωρις και ξεκινησα να ετοιμαζομαι.
Το ραντεβου με τον Πανο ηταν στα ΜcDonald’s στην Εθνικη Αθηνων-Λαμιας κατα τις 9.
Κατεβασα τα πραγματα στη μηχανη, εφαγα ενα μισαωρο μεχρι να βεβαιωθω οτι δεν θα μοιραζα ρουχα και σωβρακα στην εθνικη οδο, συνδεσα το GPS, ενας τελευταιος ελεγχος στα χαρτια και φυγαμε!
(Το μεγεθος της μ@λ@κιας μου να μην εχω αξιωθει να βαλω μια σκληρη βαλιτσα στη μηχανη τοσο καιρο θα το καταλαβαινα αργοτερα βεβαια…)

Πηγα απο το βενζιναδικο να γεμισω και να τσεκαρω πιεσεις κλπ. Γεμιζω, ελεγχω λαστιχα, φωτα κλπ, ολα καλα.
Κανω να βαλω μπροστα και… χχχχρρρρρρ! χχχχχρρρρρ! Η μιζα γυριζε αλλα το μοτερ δεν επαιρνε μπροστα!
Ω ρε πστ μου! Κομπλερ! Τον ηπιαμε! Καθομαι μερικα λεπτα και σκεφτομαι τι να κανω. Ο Πανος θα ειναι ηδη καθ’οδον για το ραντεβου και εγω ειμαι με τα δερματα, με τη μηχανη φορτωμενη και ετοιμη για αναχωρηση και τωρα η μιζα μας κανει ναζακια!

Πανω που αρχιζω να φανταζομαι τον εαυτο μου να σπρωχνει 250 κιλα στην ανηφορα για το σπιτι στολιζοντας τον θειο Σοιχιρο και τα γιαπωνεζικα του, δοκιμαζω μια ακομα φορα την τυχη μου.
«ΒΒΒΡΑΑΑΑΟΟΟΥΥΥΥΜΜΜΜ!» Το μοτερ ξυπναει με το χαρακτηριστικο βραχνο του μπασο ηχο και εχω μεινει να κοιταω σαν χαζος! Ρε λες να καταλαβε οτι θα την εκανα πρες παπιε τη ρουφιανα και να αποφασισε να ειναι φρονιμη;

Οπως και να εχει μεσα στα επομενα 5 δευτερολεπτα εχω ηδη καβαλησει και ανεβαινω τον περιφερειακο Υμηττου μαλλιοκουβαρα (παλι), γιατι εχω ηδη αργησει (παλι) και ο Πανος θα ειναι στον δευτερο καφε της ημερας (παλι).
Ενα συντομο τεστ για το αν φευγει η βαλιτσα απο τη μηχανη στα 200+ αργοτερα, και εχω φτασει επιτελους στο ραντεβου…

Ο Πανος αραζει εξω απο το μαγαζι και αν κρινω απο τη φατσα του τον εχει ψιλοδαγκωσει να με περιμενει…

Ευτυχως που περα απο αδερφος ειναι και χρυσο παιδι και δεν με παρεξηγει!
– «Χιλια συγνωμη ρε Πανο! Αργησα παλι!»
– «Οχι ρε ενταξει! Μην τρελλαινεσαι! Χαλαρα!»

Καθομαστε 5 λεπτα να τελειωσουμε τον καφε και να βγαλουμε διαδρομη… Προορισμος για τη μερα ειναι τα Τρικαλα. Ο σκοπος ομως ειναι να αποφυγουμε εθνικες οδους γενικοτερα οποτε η χαρτογραφηση βγαινει με τον γνωστο παραδοσιακο τροπο «α-αυτο-μου-φαινεται-ωραιο-ρε-παμε-απο-δω»…. Θα βγουμε απο την (ο Αλλαχ να την κανει) Εθνικη στο υψος της Λειβαδιας και θα ανεβουμε προς τα πανω απο Τιθορεα – Αμφικλεια – Μπραλο – Λαμια και συνεχιζουμε για Δομοκο – Καρδιτσα και τελικα Τρικαλα.

Συντομα ξεμπερδευουμε με το μπαχαλο της Εθνικης και βγαινουμε στο αγαπημενο επαρχιακο δικτυο προς Λειβαδια…

Ευτυχως που τα λαμογια του κρατους δεν μπορουν να βαλουν διοδια εκει γιατι θα γινοταν της Αλαμανας!
Παρα τις αρχικες προβλεψεις για βροχες, η ημερα ειναι ηλιολουστη (αν και με μπολικο κρυο και αερα) και η συντομη σταση για μερικες φωτογραφιες κρινεται απαραιτητη!

Η φυση για αλλη μια φορα δινει ρεστα και τα τσιμεντοπηγμενα ματια μου δεν χορταινουν να ρουφανε τις εικονες…

Παροτι ειναι το τελευταιο ΣΚ της αποκριας, περιεργως δεν εχει πολλα οχηματα και ετσι κινουμαστε σβελτα, αλλα η χαρα της διαδρομης κραταει λιγο καθως συντομα ενας τρομερος ανεμος μας τραβαει κατι χαστουκια απιστευτα κανοντας τις μηχανες να πηγαινουν οπου να ‘ναι και εμας επανω να παλευουμε να τις κρατησουμε μακρυα απο τα χαντακια και τα διερχομενα οχηματα! Μιλαμε για ΠΟΛΥ ροκ καταστασεις…

Η θεα ομως του επιβλητικου και χιονισμενου Παρνασσου που παλευει με τα συννεφα καθως περναμε εξω απο την Χαιρωνεια και την Τιθορεα μας αποζημειωνει με το παραπανω…

Ομως μπροστα μας ειχαμε ακομα αρκετο δρομο και ετσι πιασαμε να ανηφοριζουμε την Αμφικλεια με κατευθυνση τον Μπραλο.
Εδω θα μπορουσα να ελεγα για το πως στριβαμε και διασκεδαζαμε στην (γνωστη και μη εξαιρετεα) «πιστα», μονο που θα ελεγα τεραστια ψεμματα… Οι δυνατες ριπες του ανεμου που ειχαν ξεκινησει εδω και αρκετα χιλιομετρα ολο και δυναμωναν, και καθως ανεβαιναμε και το βουνο ολο και παγωναν επισης!
Η εξωτερικη θερμοκρασια ηταν δεν ηταν 5-6 βαθμους παρα την ηλιοφανεια αλλα εμεις ιδρωναμε προσπαθοντας να παλατζαρουμε τις φορτωμενες μηχανες και να γλυτωσουμε τα φερινγκ απο το να συναψουν στενες σχεσεις με το οδοστρωμα!
Δεν θυμαμαι και εγω ποσες στιγμες «γαμωτ γαμωτ πεφτουμε» ειχαμε!

Οι ταχυτητες εχουν πεσει σε ρυθμους χελωνας (40-50) και η αναβαση προς τον Μπραλο ειναι η χαρα του S&M…
Ισως δεν υπαρχει αλλος ανθρωπος να εχει χαρει ετσι βλεποντας τον φαρδυ επαρχιακο του Μπραλου οπως εγω σε εκεινη τη φαση…

(Συνεχίζεται…)

Σελίδες: 1 2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s