Ένας περίπατος στο Αμβούργο

Posted: 16 Μαΐου, 2008 in Ευρώπη, Ταξίδια
Ετικέτες:,

Το ταξιδι στη Γερμανια ειχε προγραμματιστει απο καιρο. Μπορει να πηγαινα για δουλεια και χωρις τη μηχανη, αλλα η ουσια παρεμενε: το Ταξιδι!
Αντε παλι…

Τι να πω που δεν ειναι ηδη γνωστο; Για την ευγενεια; Για την καθαριοτητα; Για το μερακι με το οποιο στολιζουν τα λιγα αξιοθεατα που τους εδωσε ο Θεος; Για την συγκριση με τις εικονες που μας …»προσφερει» η δικια μας μιζερη καθημερινοτητα παλευοντας με το Θηριο ο καθενας μονος και ολοι μαζι;
Για ευκαιριες που ισως περασαν και δεν αρπαξαμε απο τα μαλια γιατι κοτεψαμε;
Για σταυροδρομια που προσπερασαμε; Καναμε καλα; «Και αμα…»; Ποιος θα ημουν τωρα; Τι θα ημουν; Θα ημουν ενα ρεμαλι μηχανοβιος η ενας σοβαρος παντρεμενος με παιδακια; Η μηπως ενας πηγμενος χαζογιαπης με το λαπτοπ στον κ@λο και τη ζωη μου στα αεροδρομια;

Με ολες αυτες τις σκεψεις πηγα στο Ελ. Βεν. και επιβιβαστηκα απροθυμα (δεν μου αρεσει να πεταω) στο μεγαλο σιδερενιο πτηνο που θα με πηγαινε στον προορισμο μου.

Συντομα ομως οι σκεψεις χαθηκαν στην θεα των χιονισμενων Αλπεων…. Ενα ακομα Ταξιδι αρχιζε….

Και να λοιπον, μερικες βαρετες ωρες αργοτερα και πλησιαζουμε στον προορισμο μας. Ο πιλοτος μας ενημερωνει οτι πεταμε πανω απο τη Γερμανια, η οποια παρεπιπτοντως ειναι πιο επιπεδη και απο τηγανιτα!

Οσο μακρυα και αν βλεπει το ματι, παντου χωραφια! Μα που ειναι οι πολεις; Που ειναι τα τσιμεντα και τα μπετα;;

Το ταξι με παρελαβε απο το αεροδρομιο και συντομα ημουν στο Reinbek -εναν συνοικισμο λιγων σπιτιων μερικα χλμ εξω απο το Αμβουργο.

Το ξενοδοχειο μαλλον αχρωμο και αδιαφορο και σε παραξενη θεση: ΜΕΣΑ σε ενα μισοαδειο εμπορικο κεντρο με την εισοδο του να ειναι απο το… παρκινγκ του εμπορικου!

Παρολαυτα, στην εισοδο που βγαζει στο αιθριο του εμπορικου εχουν κανει οτι μπορουν για να δωσουν μια ομορφη νοτα σε ενα κατα τ’ αλλα μαλλον αχρωμο περιβαλλον. Ολα καθαρα, τακτοποιημενα, λιτα αλλα ομορφα. Δειγμα γραφης ενος ομορφου λαου που οτι λιγα εχει τα φροντιζει και τα αγαπαει…

Αν και δεν ξερω κανενα στην πολη, ειναι απογευματακι και εχει καταπληκτικο καιρο -οποτε δεν θα μεινω μεσα. Παμε να δουμε λιγο τα περιξ!

Ενα ντουζακι και ενα γρηγορο γευμα αργοτερα και κοβω βολτες στον συνοικισμο…
Ολα ειναι πεντακαθαρα και τακτικα, ενω τα σπιτια μοιαζουν με κουκλοσπιτα!

Το Reinbek ειναι απλα ενας μικρος οικοσμος στα προαστια της πολης -ολο και ολο ειναι ουσιαστικα ενας κεντρικος δρομος και απο εκει και περα μικρα καθετα δρομακια με σπιτια.
Παρολαυτα, στον μικρο κεντρικο δρομο υπηρχαν λιγα μαγαζακια με καρεκλιτσες εξω γεματα απο ντοπιους ολων των ηλικιων που απολαμβαναν παγωτο η μπυρα στον ηλιο.

Ο ηλιος εκανε τα παντα να μοιαζουν ακομα πιο ομορφα τριγυρω….

Παντου υπηρχαν δεντρα στους δρομους, τα σπιτια ηταν γεματα υπεροχες μικρες λεπτομερειες στις προσοψεις τους και βεβαια καθε σπιτι και ενας κηπος….

Περπατωντας εφτασα συντομα στα «ορια» του συνοικισμου, οπου βρηκα αυτη την ομορφη εκκλησια…

Καθισα και σκεφτηκα ποσο ομορφη και αρμονικη εμοιαζε με το περιβαλλον γυρω της… Γουσταρω τους ανθρωπους που πιστευουν σε κατι και το εκδηλωνουν με τοσο ομορφο και αγνο τροπο… Ουτε παγκαρια, ουτε …grande ναοι απο μπετο, ουτε στα μπετα μεχρι να ολοκληρωθουν οι «υπερ περατωσεως του ναου» δωρεες…

Λιγο πιο διπλα ηταν αυτο το ομορφο ποταμακι…

Οπως θα ανακαλυπτα λιγο αργοτερα, υπαρχουν απειρα μικρα και μεγαλα ποταμακια και καναλια στην περιοχη. Λογικο αμα σκεφτει κανεις την θεση του Αμβουργου -βρισκεται στο σημειο οπου ο ποταμος Elbe συνανταει τα ποταμια Alster και Bille.
Βεβαια, για να λεμε και του στραβου το δικιο, ολα τα ποταμια που ειδα στην πολη αν και ομορφα, καμια σχεση με Ελλαδα! Το νερο ηταν …καφε -τωρα ηταν λογω βρωμας; Λογω ακινησιας του νερου; Λογω λασπης; Θα σας γελασω. Παντως γραφικα ηταν σιγουρα!

Μ’ αυτα και μ’ αυτα, ειχα φτασει πλεον στο σταθμο του τρενου.
Οκ, ειδαμε τον μικρο συνοικισμο του Reinbek και ειναι ομορφος, αλλα καιρος να δουμε και το κυριως αξιοθεατο!
Επομενη σταση: Αμβουργο!

Αφου ταλαιπωρηθηκα αρκετα προσπαθωντας να βγαλω ακρη  με τα εκδοτηρια που εξηγουσαν σε απταιστα Γερμανικα (προφανως!) τι πρεπει να κανω για να βγαλω εισητηριο για το κεντρο τελικα πατησα ενα κουμπι που εμοιαζε να ειναι σχετικο, πηρα το χαρτακι που εβγαλε και ο Θεος βοηθος!

Το πολυ πολυ αν εμφανιζοταν εισπρακτορας να το επαιζα Κινεζος τουριστας -οτι ακριβως ημουνα δηλαδη!

Τελικα ομως μαλλον πατησα κατι σωστο διοτι μιση ωρα αργοτερα βρισκομουν στο Nord Hauptbahnhof, τον κεντρικο σταθμο του Αμβουργου, ενα επιβλητικο κτηριο πραγματικα τεραστιων διαστασεων…
Προσεξτε μονο το ποσο μικροι φαινονται οι συρμοι των τρενων εκει μεσα!

Και οταν λεμε τεραστιο, εννοουμε ΤΕΡΑΣΤΙΟ!
Σκεφτειτε οτι δεν το χωραγε ο ευρυγωνιος της μηχανης!  Για να μπορεσω να το βγαλω ολο φωτογραφια αναγκαστηκα να βγαλω 2 ξεχωριστες φωτο και να τις ενωσω μετα (κατι που θα «αναγκαζομουν» να κανω αρκετες φορες στη συνεχεια)…..

Ολοι εχουν τις προτιμησεις τους στα ταξιδια: αλλοι λιωνουν με τις ωρες το google συλλεγοντας απειρες πληροφοριες για τα παντα για τον προορισμο τους… Απο φαγητο και διασκεδαση μεχρι τουριστικες ατραξιον και ιστορικες πληροφοριες μεχρι και 5 αιωνες πριν!

Εγω παλι προτιμω να χανομαι στα στενα της πολης και να ανακαλυπτω πραγματα και καταστασεις τυχαια…
Με εναν μεγαλο χαρτη του κεντρου υπο μαλλης και την φωτογραφικη μηχανη εκανα οτι κανω παντα σε μια αγνωστη πολη: επελεξα μια κατευθυνση τυχαια και αρχισα να περπαταω!

To κεντρο ηταν γεματο απο πεζοδρομημενους δρομους, με απειρα εμπορικα μαγαζια, αλλα και μπιστρο, μπυραριες και clubs.
«Αυτο υποθετω ειναι σαν τη δικη μας Ερμου» σκεφτηκα, και για μια φορα στη ζωη μου ενοιωσα ΠΟΛΥ τυχερος που ΔΕΝ συνοδευομουν απο καποια κοπελα… Το δεκαποντο στο ματι το ειχα στανταρακι λεμε!

Βεβαια περα απο τη πλακα η αληθεια ειναι οτι το Αμβουργο ειναι μια ιδανικη πολη για να την μοιραστεις με ενα εταιρο ημισι…

Τι και αν ηταν η απογευματινη rush hour και ο πολυσυχναστος δρομος ειχε κατακλυστει απο τις ορδες των γιαπηδων με τα ακριβα κουστουμια και τους χαρτοφυλακες;
Καποιοι αλλοι ηταν χιλιες φορες πιο πλουσιοι, αποδεικνυοντας τα σοφα λογια του John Lennon «Money can’t buy me love»….

Eγω παντως απολαμβανω τα μοναχικα ταξιδια μου αν και τωρα δεν αισθανομουν καθολου μονος….
Τριγυρω κοσμος… Πολυς κοσμος!

Σε καφετεριες να απολαμβανουν την μπυρα τους….

…σε παρκα…

….ακομα και σε …συντριβανια!

Τα εβλεπα αυτα και μοιραια εκανα τη συγκριση με την Ελλαδα… Σιγα μην καθοταν ο Μητσαρας ο ανετος η Λιτσα η μοιραια στο παρκο η στα σκαλακια στην πλατεια…. Σε παρακαλω! Πρωτο τραπεζι πιστα για να μας βλεπουνε κιολας!

Βεβαια τα γουστα των Γερμανων στη διασκεδαση παραμενουν ΠΟΛΥ …αμφιβολα οπως μπορει να δει κανεις στην αφισα!

Παντως, τοση ωρα σκεφτομουν το ποσο παραξενο μου φαινοταν να βλεπω καφετεριες χωρις διπλοπαρκαρισμενα κουτια τριγυρω και με τα λιγοστα τραπεζακια ομορφα τακτοποιημενα ωστε να μην εμποδιζουν την διελευση των πεζων…
Τα κτηρια με τα τουβλακια τους, τα λευκα παραθυρα τους, τα τακτοποιημενα πλακοστρωτα, τους καθαρους δρομους…
Γιατι οχι και σε εμας δηλαδη….

Καθως συνεχιζα τη βολτα στα στενα δρομακια, ηταν καιρος να μαθω λιγα πραγματα για την πολη… Ειπαμε: παμε στην τυχη αλλα να μαθαινουμε και κανα 2 πραγματακια!

Το Αμβουργο ειναι η 2η μεγαλυτερη πολη στην Γερμανια με πληθυσμο 1.8 εκατομμυρια κατοικους και ειναι το δευτερο μεγαλυτερο λιμανι στην Ευρωπη (μετα το Rotterdam)!
Βρισκεται αναμεσα στην Ηπειρωτικη Ευρωπη στα νοτια, την Βορεια Θαλασσα στα δυτικα και την Βαλτικη στα ανατολικα.

Το κεντρο της πολης εχει μια πρωτοτυπια: εσωκλειει δυο ολοκληρες λιμνες, μια μικρη (Binnenalster) και μια πολυ μεγαλη (Außenalster), οπου και γινονται ιστιοπλοικοι αγωνες καθε χρονο.
Σημα κατατεθεν της πολης ειναι τα απειρα καναλια και γεφυρακια της, μιας που οι δυο λιμνες αυτες επικοινωνουν μεσω αυτων με τον μεγαλο ποταμο Ελβα.

Ειχα φτασει πλεον στην καρδια της πολης και ενα απο τα πλεον τουριστικα (αλλα ομορφα) κομματια της: την μικρη λιμνη Binnenalster και το Δημαρχειο της πολης (Rathaus), χτισμενο ακριβως μπροστα στο νερο.

Πριν μερικα χρονια, ενας διασημος Γερμανος αρχιτεκτονας ανελαβε και εφτιαξε ενα συντριβανι μεσα στη λιμνη, υψους 40 μετρων το οποιο εκτοτε οταν μπαινει σε λειτουργια ειθισται να σηματοδοτει τον ερχομο της ανοιξης….

Αξιζει δε να σημειωθει οτι αρχικα οι Αμβουργεζοι ειχαν αντιδρασει αρκετα στο συντριβανι αυτο, γιατι θεωρουσαν οτι χαλαγε την αρμονια του τοπιου της λιμνης….

Οπως και στην Βουδαπεστη, ετσι και εδω στην ακρη της λιμνης ειναι αραγμενα διαφορα βαρκακια που εχουν μεταποιηθει σε πλωτα εστιατορια, οπου μπορει κανεις να εχει ενα ρομαντικο γευμα με το εταιρο ημισι του…..

Το ολο θεαμα γινοταν δε ακομα πιο τελειο χαρην σε μερικους γλυκυτατους και πανεμορφους θαμωνες της λιμνης….

Πανω απο το τελευταιο κομματι της λιμνης εχουν φτιαξει μια μεγαλη πετρινη γεφυρα….

…η οποια δημιουργουσε ενα μικρο «λιμνακι» μπροστα στο Δημαρχειο της πολης….

…αλλα ηταν και ενα σημειο οπου μπορει κανεις να κατσει και να απολαυσει την θεα της λιμνης Binnenalster.

Eδω ηταν και το πλεον τουριστικο σημειο της πολης μαλλον…. Απο την δεξια πλευρα σε αυτο το σημειο υπαρχει ενα μπαλκονι/στοα οπου βρισκονται πολλα εστιατορια και καφετεριες (η λευκη αψιδωτη στοα στα δεξια) ενω καποια αλλα μαγαζακια ειναι χτισμενα ακομα πιο χαμηλα, ακριβως πανω απο το επιπεδο του νερου. 

Ισως το εχετε καταλαβει ηδη μεχρι τωρα, αλλα το Αμβουργο εχει ακομα μια ιδιαιτεροτητα: εχει παρα πολλα κτηρια των οποιων οι ακρες τους ειναι βυθισμενες στα καναλια απο τα οποια περναει το νερο του Ελβα. Αυτα τα καναλια διαμορφωθηκαν ετσι στο τελος του 19ου αιωνα απο πλουσιους εμπορους της εποχης, οι οποιοι αντι να χτισουν πλουσιες επαυλεις και ξεχωριστες αποθηκες, χτιζανε κτηρια βυθισμενα στο νερο οπου χρησιμευαν τοσο ως αποθηκες, οσο και ως κατοικιες στους πανω οροφους.

Αυτο ειναι το περιφημο Speicherstadt (warehouse complex): την μεγαλυτερη σε μηκος σειρα αποθηκων στον κοσμο!

Το οτι αυτα τα κτηρια χτιστηκαν στα καναλια του ποταμου δεν ειναι τυχαιο: τα εμπορικα πλοια ερχονταν μεσα στα καναλια αυτα και φορτωναν εμπορευματα απευθειας απο τα κτηρια. Μαλιστα μεχρι το 1950 χρησιμευαν ως αποθηκες για καταναλωτικα αγαθα (ρυζι, τσαι, καφε κλπ), ενω τωρα πια εχουν μεταποιηθει σε κατοικιες, για αρκετα «ευκαταστατες» τσεπες…

Aκομα και ετσι, τα περισσοτερα απο τα κτηρια αυτα διατηρησαν την αρχικη μορφη τους και σημερα χρησιμευουν κυριως ως γραφεια εταιριων….
Οι Γερμανοι τιμουν και διατηρουν την ιστορια τους….

Το Rathaus -δημαρχειο- πισω μου πραγματικα ηταν ενα κοσμημα τεχνης και καλαισθησιας…

Ενω τα θεομακρα καναλια συνεχιζαν στο βαθος, διακοπτονταν απο καποια κτηρια που ειχαν μεν εκμοντερνιστει, χωρις ομως να ερχονται σε βαρβαρη αντιθεση με το υπολοιπο περιβαλλον….

Η ωρα περνουσε αλλα εγω ειχα ξεχαστει να περπαταω παραλληλα με ενα απο τα μεγαλα καναλια της πολης που βγαζουν στο λιμανι του Αμβουργου, μιας που η θεα ειναι τοσο επιβλητικη και εντυπωσιακη….
Μιλοντας με ντοπιους εμαθα μαλιστα υπαρχουν πολλα τουριστικα βαρκακια που κανουν ξεναγηση στο Speicherstadt μεσω αυτων των καναλιων…

Το Αμβουργο ομως ειναι πολλα περισσοτερα απο αυτα τα καναλια, οποτε ευκαιρια να χαθω παλι στα στενα του κεντρου…

Τα κτηρια ειναι τεραστια και πανεμορφα….

Συντομα βρισκω μπροστα μου ενα ακομα αξιοθεατο της πολης: τον ναο του Αγ. Νικολαου (St. Nikolai), που ειχε μια συγκλονιστικη ιστορια πισω του….

Με την ιδρυση του πρωτου οικισμου που θα γινοταν κατοπιν το σημερινο Αμβουργο, τον 11ο αιωνα, χτηστικε και ενα εκκλησακι αφιερωμενο στον Αγιο Νικολαο, προστατη των ναυτικων. Αυτο το ξυλινο χτισμα ηταν η δευτερη εκκλησια στο Αμβουργο μετα τον καθεδρικο ναο της πολης.

Το 1335, μερικα χρονια πριν την καταστροφικη πανδημια της Μαυρης Πανουκλας, ενα νεο κτισμα Γοτθικου ρυθμου πηρε τη θεση αυτου του ναου.
Αυτο το κτηριο συνεχισε να μεγαλωνει και να ανανεωνεται μεχρι τα μεσα του 19ου αιωνα. Ο πυργος στο πλαι του ναου που κατασκευαστηκε το 1644 ειχε υψος 122 μετρα και με το χαρακτηριστικο του τρουλο ηταν ενα μνημειο και κοσμημα της πολης.

Αυτο που ισως δεν γνωριζετε ειναι οτι το 1842 συνεβει ενα καταστροφικο γεγονος που αλλαξε το Αμβουργο για παντα καιγραφτηκε στην ιστορια ως η μεγαλυτερη καταστροφη που ειχε συμβει ποτε ως τοτε στα συγχρονα χρονικα της ανθρωποτητας, κατι που εμεινε γνωστο ως η Μεγαλη Πυρκαια του 1842.

Τον Μαιο της χρονιας εκεινης μια πυρκαια ξεσπασε στο νουμερο 42 της οδου Deichstrasse.
Μιας που τα περισσοτερα κτηρια της εποχης ηταν ξυλινα, η φωτια συντομα ξεφυγε απο καθε ελεγχο και αρχισε να κατακαιει τα παντα στο περασμα της.

Τα τεχνικα μεσα της πυροσβεστικης εκεινη την εποχη ηταν εντελως ανικανα να καταπολεμησουν αυτη την λαιλαπα, και ετσιη φωτια κατεληξε να καταστρεψει ολοσχερως το 1/3 ολοκληρου του Αμβουργου!

Η εκκλησια του Αγ. Νικολαου ηταν το πρωτο δημοσιο κτηριο που καταστραφηκε απο την Μεγαλη Πυρκαια του 1842. Μαλιστα η καταστροφη περιγραφεται σε δημοσιευσεις της εποχης ως ενα πολυ συγκινητικο γεγονος για τους κατοικους της πολης.

«Στις 5 Μαιου, η μεσημεριανη λειτουργια διεκοπη οταν χρειαστηκε να εκκενωθει λογω της επεκτεινομενης φωτιας -ομως κανεις δεν υπολογισε οτι η εκκλησια θα μπορουσε να καταστραφει, και ετσι δεν διεσωθη κανενα εργο τεχνης της.
Ο τρουλος επιασε φωτια αργα το απογευμα εκεινης της ημερας, και παρα τις απεγνωσμενες προσπαθειες να σβησουν τη φωτια, κατερρευσε βαζοντας φωτια και στο υπολοιπο της εκκλησιας.»

Λιγα χρονια αργοτερα ο ναος ξαναχτιστηκε σε σχεδια του Αγγλου αρχιτεκτονα George Gilbert Scott. Το πληθος των γλυπτων τοσο στο εσωτερικο, οσο και στο καμπαναριο, ηταν ενα παραξενο αλλα και ξεχωριστο χαρακτηριστικο του νεου ναου.

Το καμπαναριο υψους 147.3 μετρων ολοκληρωθηκε το 1874. ΕΚεινη την εποχη η εκκλησια του Αγ. Νικολαου ηταν το ψηλοτερο κτηριο στον κοσμο, μεχρι την ολοκληρωση του καθεδρικου ναου στην Rouen το 1876. Ακομα και σημερα ομως το καμπαναριο αυτο ειναι το 2ο ψηλοτερο κτηριο στο Αμβουργο!

Το υψος του ναου ομως αυτο ηταν και η καταστροφη του -ξανα.
Το ευκολα διακρινομενο καμπαναριο του ναου χρησιμευσε ως στοχος και αναγνωριστικο σημειο απο τους πιλοτους των Ηνωμενων Δυναμεων κατα τις εναεριες επιδρομες του 2ο ΠΠ.
Τον Ιουλιο του 1943 η εκκλησια επαθε εκτεταμενες ζημιες απο εναεριες επιδρομες: η οροφη κατερρευσε και το εσωτερικο του ναου καταστραφηκε ολοσχερως.

Μετα το τελος του πολεμου, αν και υπηρχε η δυνατοτητα να επισκευαστει ο ναος, τελικα αποφασιστηκε να γκρεμιστει και να αφεθει μονο το καμπαναριο ως ειχε ως φορος τιμης και μνημης στα θυματα και την καταστροφη του πολεμου….

Ειλικρινα οταν πηγα στον ναο -παροτι κλειστος στους επισκεπτες- δεν ξερω πως να σας το περιγραψω, αλλα ειχε πραγματι μια βαρια και σκοτεινη ενεργεια, που μαρτυρουσε ολο αυτο το μαυρο και βιαιο παρελθον….

Καιρος ομως να αφησω πισω το ναο του Αγιου Νικολαου ομως και ετσι κατευθυνθηκα προς το περιφημο λιμανι του Αμβουργου…
Συντομα βρεθηκα σε μια πλατεια οπου κοσμος καθοταν και απολαμβανε ενα απογευματινο ροφημα…
Στο μυαλο μου ηρθαν οι εικονες του ναου πριν λιγο. Το παλιο και το νεο, η βαρια αναμνηση του θανατου και η αντιθεση με την χαρα της ζωης, αγγελοι και δαιμονες στα ταξιδια μου…

Τα γεφυρακια -υπεροχα γραφικα- εδιναν ενα ξεχωριστο χρωμα στους δρομους της πολης….

Καπου εκει οι αντανακλασεις στο νερο και το μπλε του ουρανου αρχισαν να δινουν την ευκαιρια για φωτογραφικα παιχνιδια…..

Που ειναι η βαρκα και που τα κτηρια; Που το κανονικο και που το καθρεφτισμα;

Καθεσαι και χαζευεις, χανεσαι, ονειρευεσαι και ταξιδευεις….

Να και το περιφημο λιμανι του Αμβουργου τελικα….

Στο σημειο που στεκομουν τωρα βρισκεται σε εξελιξη το πιο φιλοδοξο κατασκευαστικο Project στην Ευρωπη και ενα απο τα μεγαλυτερα σε ολο τον κοσμο.

Ονομαζεται HafenCity και προκειται για ενα συνολο ολοκαινουργιων κτηριων σχεδιασμενα απο τους διασημοτερους αρχιτεκτονες του κοσμου (οπως ο Rem Kolhaas, ο Renzo Piano και η Herzog & de Meuron) στη θεση μιας μεγαλης περιοχης του λιμανιου που καποτε χρησιμευε ως αποβαθρες.

Στοχος ειναι η κατασκευη μιας νεας «πολης» που θα ολοκληρωθει μεχρι το 2015, και θα φιλοξενει 10,000 κατοικους και πανω απο 15,000 εργαζομενους….

Μεχρι το τελος του 2009 εδω θα εχει ολοκληρωθει και το νεο μεγαρο μουσικης Elbphilharmonie -ενα κτηριο που θεωρειται απο πολλους το πιο εντυπωσιακο σε ολη τη Γερμανια- βασισμενο πανω σε μια παλια αποθηκη…

Οι Αμβουργεζοι ομως εχουν εμφαση στο πρωτοτυπο design και αυτο φαινεται παντου ακομα, οπως με αυτο το πλωτο εστιατοριο, που μοιαζει σαν το νοθο παιδι του Stark και των 60s….

Οι εικονες απο το λιμανι παντα μου εφερναν μια γλυκεια μελαγχολια στην καρδια….

Τα μικρα τουριστικα πλοιαρια περιμεναν υπομονετικα την επομενη φουρνια τουριστων…..

Ηταν τοση ωρα ομως που περπατουσα… Καιρος να ξαποστασω καπου και να πιω μια παγωμενη μπυρα στην λιακαδα -βλεπετε ειτε το πιστευετε ειτε οχι ο καιρος ηταν ΠΟΛΥ ζεστος ακομα και για εναν Ελληνα….

Καπου εκει λοιπον, σαν απο μηχανης θεος βρηκα το παρακατω: ενα μικρο πλοιο με …φαρο που ειχε μετατραπει σε ενα πανεμορφο πλωτο μπαρακι!
Δεν θα μπορουσα να ζητησω κατι καλυτερο!

Μερικες φορες το συμπαν συνομωτει για να φτιαξει την Τελεια Στιγμη…
Και αυτη ηταν μια τετοια….
Αυτο.
Τωρα.
Ετσι.

Στον καταγαλανο ουρανο, το μεγαλο αεροστατο εκοβε νωχελικα βολτες και συμπληρωνε την εικονα….

Η ωρα περνουσε, και η νυχτα συντομα θα επεφτε… Με μια απλη βολτα δεν μπορεις να δεις μια ολοκληρη πολη, ποσο μαλλον μια τοσο μεγαλη και πλουσια σε αξιοθεατα οπως το Αμβουργο.
Εχοντας απολαυσει τη μπυρα μου και τις ομορφες στιγμες ηταν καιρος να ξεκινησω για την επιστροφη στο κεντρο, για να δω λιγο ακομα απο αυτη την υπεροχη πολη….

Πρωτα ομως μια βολτα στην μαρινα του λιμανιου, οπου ειδα μερικα αριστουργηματα σαν το παρακατω τρικαταρτο….

Καπου εδω συναντησα και το διασημο Cap San Diego ενα εμπορικο πλοιο που κατασκευαστηκε το 1962 για να ταξιδευει στην Νοτια Αμερικη και πισω.

Με μηκος 159,4 μ, πλατος 21,4 και εκτοπισμα 17,470 τοννους και μεγιστη ταχυτητα πλευσης 20,3 κομβους εκανε μεσα σε 20 χρονια εκανε πανω απο 120 φορες το ταξιδι μεταξυ Αμβουργου και ανατολικων ακτων Νοτιας Αμερικης…

Με τον καιρο τα πλοια container εγιναν δημοφιλη και ετσι τα συμβατικα εμπορικα πλοια επαψαν πλεον να εχουν τοσο μεγαλη ζητηση. Το 1981 το πλοιο πουληθηκε σε μια Ισπανικη εταιρια, αλλα συντομα η φθορα του χρονου εκανε την εμφανιση της.
Ετσι υπο το ονομα Sangria εφυγε για το τελευταιο ταξιδι του, ωστε να αποσυρναμολογηθει και να καταληξει σε καυστηρα.
Ομως την τελευταια στιγμη η τυχη του πλοιου αλλαξε, χαρη στο συμβουλιο του Αμβουργου, το οποιο αγορασε ξανα το πλοιο για να το διατηρησει ως ναυτικο μνημειο!

Με αρκετη μελαγχολια για τα καθ’ ημας αλλα και χαρα για τα τοσα ομορφα πραγματα που ειχα δει επεστρεψα στο πανεμορφο ιστορικο κεντρο της πολης…

Ποσο μου αρεσουν αυτες οι μικρες γωνιες της Ευρωπης….

Ζεστα μπιστρο ειναι διασπαρτα στους δρομους!
Αλλα πιο «κλασσικα»…..

… και αλλα πιο μοντερνα!  

Εφτασα παλι στο Rathaus, αλλα μια φωτισμενη στοα λιγο πιο διπλα μου τραβηξε τη προσοχη.
Μπηκα μεσα και ……

One photo, a thousand words….

Ξαφνικα ενοιωθα σαν ιπποτης του μεσαιωνα, που παει στο καστρο για να σωσει την αγαπημενη του πριγκιπισσα!
Στα αριστερα μου τα μπιστρο καθρεφτιζονται πανω στα νερα της λιμνης….

Με τη νυχτα να εχει πεσει και με αυτες τις μαγικες εικονες στο μυαλο μου πηρα το τρενο για το Reinbek….

Αυριο οι υποχρεωσεις της δουλειας θα ολοκληρωνονταν και συντομα θα επρεπε να φυγω απο το Αμβουργο και με μια μικρη σταση στο Μοναχο να παρω το δρομο της επιστροφης για Αθηνα…

Ναι, τελικα θα μπορουσα να ζησω εδω τελικα…. Και αν δεν τα καταφερα τελικα να στριψω σε αυτο το σταυροδρομι, δεν πειραζει. Το Ταξιδι ειναι που μετραει και οχι ο προορισμος…
Να ειμαστε καλα ολοι, γεροι, ορθιοι, να ταξιδευουμε παρεα τον κοσμο για οσο μας βαστουν τα ποδια μας, 2 ροδες και η ψυχη μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s