Europe is our playground: Aθηνα – Wroclaw 2007

Posted: 3 Σεπτεμβρίου, 2007 in Ευρώπη, Ταξίδια
Ετικέτες:, , , , , , , ,

5 χωρες, 12 ημέρες, 3700 χιλιομετρα, 1 ονειρο…

Hρθε λοιπον ο καιρος να γραψω και εγω το ταξιδιωτικο μου.
Τι να πρωτοθυμηθω; Τη χαρα του δρομου; Τις απιστευτες εικονες; Τις ατελειωτες μαγευτικες διαδρομες μεσα σε καταπρασινα συγκλονιστικα τοπια; Τους ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ανθρωπους που συναντησα;
Τη φιλοξενια και την αγαπη που μου χαρισαν;

Αυτο το ταξιδι μου εδωσε μεγαλη δυναμη και αποκατεστησε την πιστη μου στους ανθρωπους. Με φιλοξενησαν, με αγκαλιασαν, μου εδωσαν την αγαπη τους και ολα αυτα χωρις να ζητησουν τιποτα! Για αυτους το δωρο ηταν οτι πηγα να τους βρω! Για εμενα ηταν το χαμογελο τους!

Ελπιζω μεσα απο τις εικονες και τις περιγραφες να καταφερω να σας ταξιδεψω εκει που ταξιδεψα και εγω. Βαλτε λοιπον το υπεροχο τραγουδι των Suede να παιζει, και απολαυστε….

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Λενε οτι ολα τα μεγαλα ταξιδια ξεκινανε με ενα μικρο βημα.
Για εμενα αυτο το βημα ειχε γινει στο μυαλο μου πολλα χρονια πριν… Πιτσιρικας θυμαμαι σε καμπινγκ της Χαλκιδικης εβλεπα με δεος τις θεορατες μαυρες μηχανες με τους Γερμανους τουριστες ντυμενους στα δερματα τους, και ονειρευομουν: να καβαλας μια τετοια «μηχαναρα», να εισαι ντυμενος στην δερματινη «πανοπλια» σου και να ταξιδευεις τον κοσμο.
Θυμαμαι ομως την υποσχεση που εδωσα στον εαυτο μου τοτε, μια μερα να κανω και εγω τετοια ταξιδια με την δικη μου μηχανη.

Σημερα ο καιρος ειχε πλεον φτασει! Η μερα που ειχα κανονισει να ξεκινησω το μεγαλο μου ταξιδι ειχε φτασει! Σχεδον δεν το πιστευα! Ο καιρος του σχεδιασμου ειχε φτασει στο τελος του, και τωρα ημουν ετοιμος!

Πλήρης τακτοποίηση φόρτου...

Τα μπαγκαζια ετοιμα, ενας ελεγχος στα χαρτια της μηχανης και τα δικα μου, πορτοφολι, κινητο, τηλεφωνα αναγκης, φωτογραφικες, MP3 players, ολα ηταν στην θεση τους.

Superbike gone tourist!

Αρχισα να κατεβαζω τα πραγματα κατω για το φορτωμα οταν το κινητο χτυπησε.

Ηταν ο φιλος Πανος (aka Panvas):
– Εχω ιδεα! Αφου πας που πας Ηγουμενιτσα, γιατι δεν παμε ΣΚ στην Κερκυρα κ φευγεις απο εκει κατευθειαν;
– Ωραια ιδεα φιλαρακι! Μεσα!

Ενας τελευταιος ελεγχος και φυγαμε! Στην εθνικη προς Πατρα το χαμογελο μου ηταν μεγαλυτερο απο του Joker! Ειχα πλεον ξεκινησει για το Ταξιδι!!!
Δεν ξερω αν μπορω να περιγραψω η αν μπορειτε να καταλαβετε το συναισθημα μου εκεινη την ωρα, αλλα ειναι η χαρα του να βλεπεις επιτελους να συμβαινει αυτο για το οποιο προσπαθουσες πολυ καιρο… Ανεκτιμητο!

Στα διοδια ο Πανος με ανταμωνει και παμε για ενα καφεδακι ανασυγκροτησης στο Ριο. Νοιωθω οτι ολοι με κοιταζουν σαν UFO, οπως ειμαι ντυμενος με τα δερματα και πληρη εξαρτηση. Ας ειναι! Δεν με πειραζει τιποτα τωρα!

Η διαδρομη για Ηγουμενιτσα ομορφη αλλα και αρκετα πιο μεγαλη απο οτι περιμενα… Ο Πανος γνωριζοντας εμφανως το δρομο (και εχοντας πολυ καλυτερα φωτα απο εμενα) μπαινει μπροστα και πιανει ενα ρυθμο ιδιαιτερα σβελτο που καταευχαριστιομαστε και οι δυο.

Δυστυχως εχοντας αργησει να ξεκινησουμε εξ αρχης (δικο μου λαθος), καταληγουμε να φτασουμε στην Ηγουμενιτσα 11.30 μμ –μεσα στην αγρια νυχτα! Βλεποντας τωρα το πως εξελιχθηκε στη συνεχεια το ταξιδι μου, θα επρεπε να το εκλαβω αυτο ως οιωνο, αλλα εκεινη την ωρα το μονο που σκεφτομασταν ηταν αν θα βρουμε πλοιο.
Ενας ελεγχος στα δρομολογια μας φανερωνει οτι δεν ειμαστε και τοσο τυχεροι. Το επομενο πλοιο φευγει στις 3 το πρωι. Ας ειναι! Τσιμπαμε κατι, ξεμουδιαζουμε λιγο και η ωρα να φυγουμε εχει φτασει.

Σε κατάσταση αποσύνθεσης στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας...

Ανεβαινουμε στο μικρο ferry, και αραζουμε στους μικρους καναπεδες κατεβαζοντας ρολλα για την διαρκεια της διαδρομης.
Τελικα -και μετα απο καποιες δυσκολιες στην επικοινωνια με τον κατοχο των κλειδιων του σπιτιου που θα μας φιλοξενουσε- μπηκαμε στο σπιτι κατα τις 5 το πρωι σχετικα κουρασμενοι αλλα και χαρουμενοι στην σκεψη της ξεκουρασης μας!

Οι επομενες δυο μερες περασαν με τον Πανο να κανει οτι μπορει για να μου τσακιζει το νευρικο μου συστημα και την πολυ καλη παρεα του να κανει οτι μπορει να με κανει να νοιωθω ευπροσδεκτος.
Γενικα τα παιδια ηταν εξαιρετικα, αλλα νομιζω οτι εγω δεν ημουν το ιδιο ευχαριστος στην παρεα οντας αρκετα αγχωμενος για το ταξιδι! Sorry παιδια! Την επομενη φορα θα επανορθωσω!

Το βραδυ της Δευτερας ο Πανος μαγειρεψε μια σπεσιαλ καρμποναρα, ενω εγω φορτωνα τα πραγματα στη μηχανη -αυτη τη φορα επρεπε να τα δεσω καλα, μιας και δεν ειχα καμια ορεξη να καθομαι να δενω σαμαρια και τσαντες στην μεση των Αλπεων.

Οταν ολα ετοιμαστηκαν, ενοιωσα ενα περιεργο συναισθημα… Κατι σαν γαληνη και σαν να εφευγε ενα βαρος απο πανω μου! Το πρωι ξεκινουσα αληθινα το ταξιδι! Αναμονη Τελος!!!

ΗΜΕΡΑ 1. Κερκυρα – Βενετια

Ο ηχος του ρολογιου που χτυπησε στις 5 το πρωι με εκανε ασυναισθητα να χαμογελασω. Σηκωθηκα επανω και αρχισα να ντυνομαι.
Ο Πανος κατεβηκε να με χαιρετησει.
– Να προσεχεις.
– Ναι ρε συ, μην ανησυχεις καθολου! Ολα θα ειναι μια χαρα.

Κατεβηκα κατω. Η κουκλα γυαλιζε στο σκοταδι, πανετοιμη για το μεγαλο ταξιδι μας!
Βαζω μπροστα, και κατευθυνομαι μεσα στη νυχτα προς στο λιμανι αργα αργα, για να απολαυσω την πρωινη αυρα και την ησυχια του ξημερωματος. Οι δρομοι αδειοι! «Επιτελους οι δυο μας κουκλα μου» σκεφτομαι.

Απο το Sony ενας αργος ηχος κιθαρας ξεχυνεται και απλωνεται τριγυρω, και μοιαζει σα να χαιδευει απαλα την ησυχη γλυκεια νυχτα σε ενα χορο αορατο…. Dead Can Dance – Don’t fade away…..

Περιμενοντας το ξημερωμα...

Στο λιμανι κοσμος περιμενει το πλοιο, και μπροστα μπροστα ενα ζευγαρι μοτοσυκλετιστες με ενα μπλε Suzuki SV650.
Σταματαω διπλα τους και με χαιρετανε χαμογελοντας: Ciao!
«Ωραια μηχανη» μου λενε στα Αγγλικα.
«Ευχαριστω», απανταω, «και η δικη σας ειναι κουκλιτσα.»
Τα παιδια ειναι απο την Ιταλια και ηταν στην Κερκυρα διακοπες.
Με ρωτανε που παω. Στο ακουσμα οτι παω στην Πολωνια και μαλιστα μονος, γουρλωνουν τα ματια και λενε «Mamma mia! Μεγαλο ταξιδι!»
Χαμογελαω και τους εξηγω οτι ειναι κατι που χρωσταω στον εαυτο μου να κανω, και κουνανε το κεφαλι με νοημα. Ολοι εχουμε σταυρους που κουβαλαμε τελικα…

Το πλοιο ερχεται ενω χαραζει και το αποθανατιζω. Ρουφαω τις στιγμες αχορταγα και το μυαλο καταγραφει εικονες, μυρωδιες, ηχους…

Κερκυρα, χαράζει στο λιμάνι....

Ασφαλιζω τη μηχανη και ανεβαινω πανω. Σε ολους τους διαδρομους, σκαλες, και μεγαλους κοινους χωρους βλεπω απειρα sleeping bags, στρωματα θαλλασης και καθε λογης ανθρωπους αραγμενους. Αλλοι κοιμουνται, αλλοι κουβεντιαζουν, αλλοι ακουνε μουσικη και χαζευουν. Χαμος!

Ανεβαινω στο καταστρωμα, παιρνω ενα καφεδακι να ανοιξει το ματι, και αραζω στα παγκακια χαζευοντας τη στερια να ξεμακραινει.

Ο κοσμος πλατσουριζει στην πισινα, και ψιλομετανοιωνω που δεν εχω φερει το μαγιο μου για μια βουτιτσα. Δεν πειραζει! Και τα οφθαλμολουτρα, καλα ειναι!
Οι ωρες μεχρι το βραδακι περνανε αρκετα βαρετα… Ευτυχως το Sony μου κραταει καλη παρεα, ενω καθομαι στο καταστρωμα και απλα αφηνομαι στη μαγεια της στιγμης…. Νυχτωνει, ενα γλυκο αερακι με φυσαει και εγω αφηνομαι στην μαγεια της στιγμης…..

Come take me away...

Κατα τις 11 αποφασιζω να βρω καποιο απομερο σημειο να ριξω και εγω το sleeping bag μου και να ξεκουραστω. Θα χρειαστει να ειμαι φρεσκος το πρωι! Θελω να απολαυσω την πρωτη μοτοδιαδρομη μου στην Ευρωπη, και οχι να κουτουλαω απο τη νυστα.
Τελικα, οσο περιεργο και αν ακουγεται δεν μπορουσα να βρω πουθενα να βαλω το sleeping bag μου. ΟΛΟΙ οι κοινοχρηστοι χωροι ηταν γεματοι. Καταληγω να ξαπλωσω διαγωνια αναμεσα σε 2 αλλους τυπους που λαγοκοιμοντουσαν, και κατεβαζω γενικους!

Δυστυχως μερικες ωρες αργοτερα ξυπναω μεσα στον ιδρωτα, γιατι το aircondition εκει που ημουν ηταν οσο αποτελεσματικο οσο και ενας πολιτικος μετα τις εκλογες.
Καθως περναω του διαδρομους βλεπω εναν καμαρωτο:
– Τι ωρα ειναι;
– 2.30 πμ
– Να σας ρωτησω: Αν πεσω σε καποιο καναπε στο σαλονι θα υπαρχει προβλημα;
– Ετσι οπως ειναι τα πραγματα τωρα, δεν νομιζω.
– Τι εννοειτε;
– Εξω βρεχει γερα, και….

Στο ακουσμα αυτου του νεου η διαθεση μου επεσε κατακορυφα. Πρωτη φορα στην Ευρωπη και θα καβαλαω υπο βροχη;;; Δεν θα ευχαριστηθω τιποτα! «Καλα, Νικο, πεσε τωρα καπου και βλεπουμε!»

Τελικα, ενας ωραιοτατος καναπες στο μεγαλο σαλονι του πλοιου, αποδειχθηκε η πιο σοφη επιλογη, και συντομα βρισκομουν στις αγκαλιες του Μορφεα! Ουτε τα πιο τρελλα μου ονειρα ομως δεν θα μπορουσαν να με προετοιμασουν για αυτο που θα επακολουθουσε….

ΗΜΕΡΑ 2. Βενετια – Hohentauern

Venezia - Hohentauer

Venice (I) – Hohentauern (A). Dist. 543 km

Το πρωι ενας σερβιτορος με ξυπναει. 6 πμ, και πανω στην ωρα για να δω που πλησιαζουμε στην Βενετια.

Παιρνω εναν καφε και ανεβαινω στο καταστρωμα, οπου με μεγαλη μου χαρα διαπιστωνω οτι η μερα προμηνυεται ηλιολουστη! Ενα μεγαλειωδες ξημερωμα μου δινει τους καλυτερους οιωνους για το ταξιδι μπροστα μου! Τελεια!

Το πλοιο μπαινει σιγα σιγα στην Βενετια, και η φωτογραφικη παιρνει φωτια!

Μπαίνοντας στο λιμάνι της Βενετίας...

Τα καναλια ειναι μαγευτικα, και το πρωινο φως τα κανει ακομα πιο ομορφα…

Μαζι ξυπναει και η φυση γυρω σιγα σιγα…

Αυτες ειναι εικονες που χαραζονται για παντα στο μυαλο, και κανω οτι μπορω για να συλλαβω λιγη απο αυτη τη μαγεια με την φωτογραφικη μου.
Το περιφημο παλατι του Δογη και η γεφυρα των στεναγμων…

Καθως το πλοιο πλησιαζει, το λιμανι αχνοφαινεται καπου στο βαθος…

Το επιβλητικό Grande Cannale

«Τι υπεροχα ομορφη ειναι η Βενετια», σκεφτομαι…
Δινοντας την υποσχεση στον εαυτο μου καποια φορα να ξαναρθω και να την απολαυσω οπως της αρμοζει, κατεβαινω προς το γκαραζ για να ετοιμασω τη μηχανη.
Φτασαμε!

Βγαινω εξω απο το πλοιο και σταματαω λιγο στην ακρη, για να βολεψω πραγματα και ρουχα, να κουμπωσω τα δερματινα, και να περασω τη διαδρομη στο GPS.

Με το που σταματαω ερχονται 3 λιμενεργατες με κατι χαμογελα μεχρι τα αυτια και κοιτανε την μηχανη.
«Forza Ducati!» λενε, και το βλεπεις οτι ειναι περηφανοι που την εχουν φτιαξει συμπατριωτες τους!

Eγω τους χαμογελαω με νοημα ενω αυτοι συνεχιζουν:
«Stoner? Stoner?» με ρωτανε και εγω πια σκαω στα γελια!
Τους λεω με το πιο σοβαρο υφος που μπορουσα να παρω «No! Rossi!» και τοτε αυτοι αρχιζουν τα μπραβο και τις επιδοκιμασιες! Α ρε Ιταλιανοι! Απιθανος λαος!

Ωρα ομως να ξεκινησω, και ακολουθω το GPS.
Προορισμος μου για την ημερα ειναι το Hohentauern -ενα μικρο χωριουδακι στις Αυστριακες Αλπεις, οπου εχω κλεισει δωματιο σε ενα Moto ξενοδοχειο.

Οι δρομοι τις Ιταλιας ακομα και στα προαστεια των πολεων ειναι πανεμορφοι, και η κινηση ακομα ελαχιστη!

Βγαίνοντας από Βενετία

Εχω αποφασισει απο νωρις οτι δεν θελω να κανω τη διαδρομη απο την Autostrada, μιας και θελω ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να δω τα περιφημα πασα και τους Δολομιτες.

Ετσι η διαδρομη που εχω βαλει στο GPS με παει στον Α27 εξω απο Treviso, Βορεια, προς Belluno και Cortina d’ Ampezzo και τις καταπληκτικες διαδρομες που υπαρχουν εκει. Η συνεχεια δεν με διεψευσε…

Μια λαθος στροφη λιγο εξω απο το Treviso, με οδηγησε σε αυτο το υπεροχο σημειο, οπου σκεφτηκα να σταματησω και να το αποθανατισω.

Λίγο εξω απο το Trento

Ενας παρακλαδι του ποταμου Piave σε πρωτο πλανο και μια μικρη πολη φτιαγμενη με μερακι και αγαπη απο τους κατοικους της… Οι συγκρισεις με τα καθ’ ημας, αναποφευκτα μου ερχεται στο νου και με μελαγχολει…

9.15 πμ. Treviso Italy

Αφηνω πισω το Belluno και την κινηση του, και ο δρομος αρχιζει να ανηφοριζει προς τις Ιταλικες Αλπεις, ενω το τοπιο αλλαζει εντελως…
Η χαραξη του δρομου και η ποιοτητα της ασφαλτου απλα δεν περιγραφονται!

Στο αντιθετο ρευμα βλεπω ενα σωρο μοτοσυκλετιστες, οι περισσοτεροι χωρις μπαγκαζια, με δερματινα ολοι… Μμμμμμ! Εχουν ερθει για «προσκυνημα», σκεφτομαι…..

Λιγο μετα, ενας Ιταλος με ενα VFR με προσπερνα αερα και αρχιζει να κινειται στις στροφες κρατωντας εναν φανταστικο ρυθμο. Ετσι αποφασιζω να ανεβασω και εγω λιγο ρυθμο, ενω ο μυαλο μου παλευει να προσαρμοστει στα δεδομενα της απιθανης προσφυσης του δρομου!

Για λιγη ωρα κινουμαστε παρεα και εγω σκεφτομαι οτι αν υπαρχει μοτοσυκλετιστικος Παραδεισος, πρεπει να ειναι καπως ετσι….

Στο δρόμο για Cortina

Απο πανω στο βουνο, βλεπω ενα μικρο τμημα της Autostrada, και χαιρομαι τοσο πολυ με την αποφαση μου να ΜΗΝ κινηθω σε αυτην, μιας και η διαδρομη που θα κανω προβλεπεται πολυ πιο συναρπαστικη!

H autostrada μοιάζει να αιωρείται στον αερα

Τι τοπια! Καθε λιγο σταματαω για να αποθανατισω το πρασινο, τις γεφυρες, τα καστρα! Και ολα αυτα μεσα σε εναν πραγματικο οργασμο της φυσης!

Σταματαω για να θαυμασω το τοπιο και συναντω ενα ζευγαρι που χαζευουν τη θεα, και μου χαμογελουν. Ευκαιρια να βγω και εγω μια φωτογραφια! (οχι τιποτε αλλο, αλλα αν δεν το κανω δεν θα το πιστευω ουτε εγω οτι ημουν σε αυτα τα μαγικα μερη καποτε!)
Τους δινω την καμερα και……

Me and my monkey!

Μ’ αυτα και μ’ αυτα, εχω ηδη ανηφορισει αρκετα προς τα Δολομιτικα ορη, και το τοπιο ειναι σαφως Αλπικο πλεον, και τα σπιτακια ειναι σαν να εχουν ξεπηδησει απο τα παραμυθια…

Άλπεις

Κουκλόσπιτο!

Η ωρα εχει ηδη παει 11 ομως, και καιρος να σταματησουμε για ενα καφεδακι και να τσιμπησουμε ενα Pannini! Ε τι; Θα περασω απο Ιταλια και δεν θα πιω ουτε εναν Cappuccino Originale;

Η κουκλα μου λιαζεται στον ηλιο και με περιμενει υπομονετικα…

Η Ντόλλυ μου...

Φευγουμε! Αριστερα προς Cortina παρακαλω!
Το GPS με οδηγει αλανθαστα, ενω οπως θα αποδεικνυοταν αργοτερα, θα μου «εσωζε» πραγματικα τη ζωη!

Η μερα ειναι υπεροχα ηλιολουστη, ενω γραφικοτατα μαγαζακια στην ακρη του χωριου συμπληρωναν την τελεια εικονα!

Καπου εδω ξεκινησε πραγματικα και ο S51: ενας απλα συγκλονιστικος δρομος, μεσα απο καταπρασινα δαση, με σφιχτο στροφιλικι και μια κοκκινη ασφαλτο με προσφυση βγαλμενη απο πιστες MotoGP!

Σκεφτηκα να βγαλω φωτογραφιες, αλλα δεν θα εδιναν την πραγματικη διασταση της μαγειας…
Ετσι, θελοντας να σας μεταφερω λιγο απο την αισθηση του να καβαλας σε αυτο τον δρομο, εβγαλα ενα μικρο βιντεακι…
(Συγχωρεστε μου το κουνημα της καμερας, αλλα την κρατουσα με το ενα χερι πανω στο tankbag ενω με το αλλο -προσπαθουσα- να οδηγησω…)

Και ετσι, μετα απο 30 περιπου απολαυστικα χιλιομετρα ειχα φτασει στην περιφημη Cortina d’ Ampezzo…

Η ωρα περασμενη, οποτε αποφασισα να μην σταθω πολυ, αν και η μικρη πολη εσφυζε απο ζωη και τουριστες καθε εθνικοτητας… Καποια αλλη φορα!
Για τωρα ειχα αρκετο δρομο μπροστα μου! Κατευθυνση προς τα συνορα με Αυστρια και Lienz λοιπον…

Πλησιαζοντας προς τα συνορα και βαθια μεσα στις Αλπεις πλεον, τα συννεφα αρχισαν να πυκνωνουν… Ελπιζω να μην βρεξει!

Kαθοδον, περασα απο το Kreuzbergpass, ενα ακομα διασημο -και πανεμορφο- «πασο» των Αλπεων: ορεινες στριφτερες διαδρομες πολλων χιλιομετρων, με οδοστρωμα επιπεδου πιστας και θεα μοναδικη…
Ειλικρινα καθε μοτοσυκλετιστης που σεβεται τον εαυτο του, πρεπει να κανει αυτες τις διαδρομες ακομα και μονο για τους δρομους τους….

Περιττο να μιλησω για ομορφια τοπιου κλπ! Αυτα αρχιζουν να γινονται κοινοτοπα…
ΥΓ. Προσεξτε την μπαριερα!

Μπαινω αισιως στην Südtirol, (South Tirol), μια μικρη περιοχη στα συνορα Ιταλιας-Αυστριας που διακρινεται για την φυσικη της ομορφια.
Μαλιστα ιδιομορφια της περιοχης ειναι τα διαφορα χωριουδακια που εχουν διπλη ονομασια.
Dobbiaco στα Ιταλικα, Toblach στα Αυστριακα: το τελευταιο χωριο πριν τα συνορα της Αυστριας.

Τα τοπια γυρω μου ειναι καταπληκτικα: Λιμνες, θεορατοι βραχοι και πυκνα δαση, οποτε ευκαιρια να τα θαυμασω λιγο καλυτερα και να ξεμουδιασω και λιγο…

Εργα ανθρωπων συναγωνιζονται σε ομορφια τα εργα της φυσης….

Συνεχιζω και ο δρομος με βγαζει μεσα απο το Dobbiaco -μια τυπικη αλλα μαλλον αχρωμη κωμοπολη των Αλπεων, και ξαφνικα…

ΣΥΝΟΡΑ!!!!!!

Ειλικρινα δεν ξερω αν μπορω να περιγραψω τα συναισθηματα μου βλεποντας αυτη τη πινακιδα… Πρωτη φορα στη ζωη μου περνουσα συνορα οδικως, ποσο μαλλον με μηχανη!
Ενοιωσα σα μικρο παιδι! Ενα ονειρο ζωης εκπληρωνοταν αυτη τη στιγμη….

Περνοντας τα συνορα, οι φυλακες εμφανως βαριεστημενοι, δεν μπηκαν καν στον κοπο να ελεγξουν τα χαρτια μου… Γιατι να το κανουν αλλωστε; Η Ευρωπη πλεον γινεται ταχεως μια μεγαλη χωρα, και σιγουρα η Ιταλια με την Αυστρια εχουν πολυ φιλικες σχεσεις…
Η κλασσικη ποζα της μηχανης διπλα στην πινακιδα στα συνορα με την Αυστρια –οχι που θα μου γλυτωνε!

Ωρα 4:16 μμ

Βγαζω την Vigniette, το αυτοκολλητο που πρεπει να εχει κανεις για να κινηθει στους Αυστριακους αυτοκινητοδρομους. Αυριο θα μου φανει χρησιμο αυτο!

Για τωρα ομως πρεπει να αρχισω να κινουμαι λιγο πιο γρηγορα γιατι εχω αλλα 300 χιλιομετρα μπροστα μου και το GPS προβλεπει οτι θα φτασω γυρω στις 7:30 στο ξενοδοχειο! Αν τηρησω αυτο το προγραμμα θα ειμαι μια χαρα!

Το τοπιο εχει αρχισει να αλλαζει απο την Ιταλια, με παλια καστρα πανω σε λοφους και απιστευτα γραφικα χωριουδακια στο δρομο προς την Lienz.

Καθε τρεις και λιγο σταματαω γιατι θελω να απολαυσω με ολο μου το ειναι, αυτα τα κουκλιστικα μικρα χωρια… Οταν οι ανθρωποι αγαπανε τη φυση και τους εαυτους τους, δημιουργουν μικρους παραδεισους σαν αυτους…

Τωρα τι να σας πω να πρωτοπροσεξετε; Την καθαριοτητα στους δρομους; Το τελειο οδοστρωμα; Την σημανση και τακτικοτητα των παντων, ακομα και σε ενα μικρο χωριουδακι οπως αυτο;

Εχω αφησει πισω την Lienz, και κατευθυνομαι προς Villach, με σκοπο να παρω απο εκει την εθνικη A2 προς Klagenfurt, και απο εκει να κατευθυνθω προς Graz και τον τελικο μου προορισμο.

Η ασφαλτος πολυ καλη αν και οχι οσο θα περιμενα… Στην Ιταλια σιγουρα οι δρομοι ηταν σαφως ανωτεροι. Η προσφυση κορυφαια, αλλα η οψη του δρομου εδειχνε οτι εχει παραμεληθει καπως, σε σχεση με τους γειτονες Ιταλους.

Καθως προχωραω βλεπω μια τουριστικη πινακιδα που λεει προς «Tourist Panorama» και σκεφτομαι οτι θα ειναι μια καλη ιδεα να κανω μια μικρη παρακαμψη. Ουτως η αλλως ειμαστε καλα απο χρονο!

Eτσι αρχιζει ενα καταπληκτικο αλλα και τρομερα σφικτο στροφιλικι προς το βουνο, γεματο φουρκετες και κλειστες καμπες. Η χαρα της Ducati! Ανοιγω οσο μου επιτρεπει ο δρομος και τα μπαγκαζια της μηχανης και πριν το καταλαβω εχω φτασει σε ενα οροπεδιο που δειχνει να ειναι ο προορισμος μου!

Που ειναι ομως το «Πανοραμα»;;;

Εγω τριγυρω βλεπω δαση και μερικους καταπρασινους λοφους, ενω θεα προς τα κατω δεν υπαρχει πουθενα! Μαλλον «τζιφος» η υποθεση! «Δεν πειραζει! Τουλαχιστον ευχαριστηθηκες στροφιλικι» σκεφτομαι…

Η ωρα πλεον κοντευει 6 το απογευμα και ο ηλιος παει προς την δυση του. Αρχιζει να βραδιαζει και εγω δεν βρισκω που ειμαι στο χαρτη! Τωρα αρχιζω να αγχωνομαι! Τελικα με τη βοηθεια του GPS βλεπω οτι ειμαι στον Ε66 αρκετα πιο νοτια απο την Lienz και κοντα στα συνορα με την Ιταλια!

Εχω αρχισει να κουραζομαι και νοιωθω να πειναω, μη εχοντας φαει ουσιαστικα τιποτα ολη μερα, οποτε αποφασιζω να βρω …πολιτισμο και να ανασυγκροτηθω. Ετσι κατεβαινω το βουνο και λιγο μετα φτανω στο πολυ γραφικο χωριουδακι Kotschach-Mauthen. Οι Ταξιδιωτικοι Θεοι ειναι μαζι μου οπως φαινεται μιας και βρισκω και ενα γραφικοτατο Ιταλικοαυστριακο (!) εστιατοριο οπου και καθομαι να ξεκουραστω και να «βγαλω πορεια».

Πρωτα ομως το φαγητο! Και οντας στην Αυστρια και τις Αλπεις, τι αλλο θα μπορουσα να παρω απο Snitzel; (και ναι, ειναι οσο μεγαλο οσο φαινεται!)

Λιγη ωρα αργοτερα, εχω φαει και εχω βγαλει προγραμμα για το υπολοιπο της διαδρομης προς το ξενοδοχειο.

Βλεπω πλεον οτι θα με πιασει η νυχτα στο δρομο, οποτε θελω να κινηθω μεσω της Autobahn A2 και Graz, παροτι ετσι κανω εναν σχετικο κυκλο για τον προορισμο μου. Τουλαχιστον η εθνικη ειναι μεγαλος δρομος, φωτισμενος σε αρκετα σημεια και θα μου παρασχει ασφαλεια αν -ω μη γενοιτω- γινει κατι αναποδο.

Για να βγω στην Α2 ομως, εχω 62 χιλιομετρα του επαρχιακου δρομου 111, που στο χαρτη σημειωνεται ως διαδρομη εξαιρετικης ομορφιας, ενω το φως της ημερας κραταει ακομα! This should be good!

Ε λοιπον η διαδρομη αποδεικνυεται πανεμορφη, περνοντας μεσα απο καταπρασινα τοπια με ανοιχτες γρηγορες καμπες, και οδοστρωμα πολυ καλο!
Μαλιστα σε πολλα σημεια βλεπω μοτοσυκλετιστες που με χαιρετανε με τον κλασσικο χαιρετισμο του χεριου! Νοιωθω υπεροχα γιατι δεν ειμαι μονος! Η «οικογενεια μου» ειναι εδω και ταξιδευουμε παρεα! Σε καποιο σημειο περναω απο ενα rest μεσα στα δεντρα που απο οτι καταλαβαινω ειναι σημειο συναντησης για πολλους μοτοταξιδιωτες.
Αν και δεν σταματαω, περναω σιγα και χαιρετω, και αυτοι ανταποκρινονται κορναροντας ολοι μαζι! Αυτα ειναι…

Ο δρομος ειναι ανοιχτος και χωρις ιδιαιτερη κινηση, αλλα δεν μου επιτρεπει να κινηθω σβελτα, μιας και τα ορια στην Αυστρια ειναι αυστηρα και οι ντοπιοι τα τηρουν με θρησκευτικη ευλαβεια.
Ετσι καθε τρεις και λιγο πεφτω στα φρενα περνοντας μεσα απο χωριουδακια για να κινηθω στα 80 χαω των υπολοιπων. Εδω δεν εχει καγκουριες!

Η Autobahn ομως εχει φτασει και με καποια ανακουφιση πλεον σκεφτομαι οτι απο εδω και περα θα καλυψω τη διαδρομη σχετικα σβελτα!
Η διαδρομη ειναι υπεροχη, αλλα ειναι ηδη βραδυ και ειμαι στο δρομο απο τις 8 το πρωι….

Σουρουπο στην εθνικη, 7:50 μμ

Μια σταση σε ενα απο τα παμπολλα Rest για ανεφοδιασμο σε καυσιμα και λιγο stretching για εμενα, και ανακαλυπτω οτι πισω απο τις πινακιδες κατευθυνσης στην εξοδο του Rest πολλοι ταξιδιωτες εχουν γραψει τις διαδρομες τους….

Μπορει να μην εχω μαρκαδορο μαζι μου, αλλα βρισκω ενα αυτοκολλητο της λεσχης μας και το κολλαω σε περιοπτη θεση!

Η Α2 ειναι φοβερη και απολαμβανω την δυνατοτητα να κινουμαι με λιγο μεγαλυτερες ταχυτητες απο το υπολοιπο της ημερας…

Αυτο ομως δεν κραταει για πολυ. Βλεπετε, λιγο μετα το Klagenfurt το GPS θεωρει καλο να «κοψει δρομο» και να με οδηγησει μεσω ενος επαρχιακου δρομου, του 317, στον προορισμο μου, αντι να συνεχισει στην Α2 κανοντας τον κυκλο που αρχικα ηθελα εγω. Αυτο εγω δεν το συνειδητοποιησα παρα μονο οταν ειχα πλεον βγει απο την Autobahn. Συνεχισα ομως μιας και ο 317 ηταν αρκετα μεγαλος σαν δρομος, οποτε σκεφτηκα οτι ισως θα ειναι καλυτερα.

«140 χιλιομετρα απομενουν, οποτε γιατι οχι;» σκεφτομαι και ανοιγω λιγο το ρυθμο μου, εχοντας ορατοτητα αν και πλεον η νυχτα εχει πεσει για τα καλα. Στα μισα της διαδρομης ομως, και εχοντας πλεον μπει για τα καλα στην καρδια των Αλπεων, το GPS μου δειχνει να στριψω σε εναν ΠΟΛΥ μικρο καθετο δρομο, ο οποιος δειχνει να χανεται μεσα στο δασος.
Ειναι μεν ασφαλτινος, αλλα ειναι μικρος και χωρις κανενα φωτισμο.

Κοντοστεκομαι. Νυχτα, περασμενες 9 και σκοταδι πυκνο και οσο και να ψαχνω αλλη διαδρομη, το GPS επιμενει οτι πρεπει να παω απο εκει! Τον γενικο χαρτη δεν μπορουσα να τον δω καν μιας που γυρω δεν υπηρχε κανενα φως, αλλα και παλι δεν θα εβγαζα ακρη.
Τωρα;;;

Μην εχοντας αλλη επιλογη, αποφασιζω να εμπιστευθω το GPS και να το ακολουθησω στα τυφλα!
Ο δρομος ανηφοριζει και ολο και μικραινει, ενω γυρω μου ειναι πυκνο δασος και πισσα σκοταδι!

Οδηγαω για χιλιομετρα επι χιλιομετρων ενω πολιτισμος δεν υπαρχει πουθενα! Ουτε χωριο, ουτε τιποτα! Αν μεινω εδω θα με φανε οι …λυκοι!!! Καποιες στιγμες το πυκνο δασος ανοιγει λιγο και μου επιτρεπει να δω οτι γυρω εχει μικρες λιμνες που λαμπυριζουν στο λιγοστο φεγγαρι.
Η διαδρομη το πρωι πρεπει να ειναι συγκλονιστικη, αλλα το βραδυ ΔΕΝ ειναι και τοσο ωραια!

Και ενω ειμαι απορροφημενος στις σκεψεις αυτες και προσπαθω να προσεχω τον δρομο, ξαφνικα…… ΤΣΟΥΠ!
Πολιτισμος!
Ενα μικρο χωριουδακι απο το πουθενα ξεπροβαλλει και βρισκομαι στην κεντρικη οδο του!
Τι να το κανεις ομως, αφου και ετσι δεν υπαρχει ψυχη πουθενα…

Moderbrugg 10:35 μμ

Το κρυο πλεον ειναι αισθητο και φοραω τις επενδυσεις μεσα απο τα δερματινα, καθως και τα χειμερινα γαντια! «Αλπεις, μεσα στη νυχτα… Λογικο να εχει κρυο ρε Νικο», σκεφτομαι…

Αφου βεβαιωνομαι οτι παω καλα, συνεχιζω και αυτη τη φορα με ανανεωμενη σιγουρια, εχοντας δει οτι το GPS με βγαζει οντως στον προορισμο μου, απλα μεσω του συντομοτερου δρομου.
Με χαμηλες σχετικα ταχυτητες συνεχιζω προς το Hohentauern, και μια ωρα αργοτερα βρισκομαι στο μικρο ξενοδοχειο.

Χτυπαω την πορτα και ανοιγει ενας στρουμπουλος Αυστριακος που μου λεει βλοσσυρα: «Who are you???»
Του εξηγω οτι ειμαι ο Ελληνας που εχω κλεισει δωματιο κλπ, οποτε και αμεσως αλλαζει υφος και χαμογελοντας με παει στο δωματιο μου. Ξεφορτωνω τη μηχανη, και ενα απολαυστικο ζεστο ντους αργοτερα ξαπλωνω το …ταλαιπωρημενο μου κορμι στο απαλο κρεβατακι!

Ξεκινησα 9 το πρωι και εφτασα στο ξενοδοχειο στις 11 το βραδυ. 14 ωρες στη σελα, και παρολαυτα δεν νοιωθω και ΤΟΣΟ πτωμα. Τελικα για Superbike η 999 ειναι πολυ ανετη!
Το GPS δειχνει οτι εκανα 507 χιλιομετρα, ολα σε επαρχιακους δρομους και στροφιλικι. Αν βαλεις και τις στασεις, τις καθυστερησεις κλπ, δεν πηγα και τοσο ασχημα! Εξαλλου τουρισμο κανουμε…

Οπως και να εχει ομως, αυριο εχω μπροστα μου 680 χιλιομετρα για τον τελικο προορισμο οποτε πρεπει να οργανωθω καλυτερα!! Δεν θελω να με βρει παλι το βραδυ στα δαση και τις ερημιες….
Που να ηξερα….

ΗΜΕΡΑ 3. Hohentauern Αυστρια – Wroclaw Πολωνια

Hohentauern (A) – Wroclaw (PL). Dist. 659 km

To πρωι ηρθε και με βρηκε ανανεωμενο και με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια! Ειμαι στην καρδια των Αλπεων, και ταξιδευω με την κουκλα μου στην Ευρωπη!

Κατεβαινω κατω να παρω κατι απο τη μηχανη (ειχα αφησει τα σαμαρια επανω) και βρισκω την ευκαιρια να ριξω μια καλυτερη ματια στο ξενοδοχειο… Οχι και ασχημο, ετσι;

Ετοιμαζομαι για αναχωρηση αλλα πρωτα ειναι ωρα για ενα …φτωχικο πρωινο, απο αυτα που συνηθιζουν να προσφερουν στο εξωτερικο.

Η θεα εξω απο το εστιατοριο επιβλητικη….

To ξενοδοχειο οπου εμεινα ειναι απο τα λεγομενα MoHo (Motorrad Hotels). Ο ιδιοκτητης του ειναι ενας παλαβιαρης μηχανοβιος-σεφ (!), με ενα V-Max 1200…

…ενω στο ξενοδοχειο πολλες φορες θα βρεις πολλους μοτοσυκλετιστες ολων των ηλικιων και ειδους, απο old timers, μεχρι στριφτερους με SS και χωματερους τυπους! Μαλιστα αξιζει να σημειωθει οτι ο ιδιοκτητης διοργανωνει μοτοεκδρομες σε διαφορα πασα στην περιοχη!
Αν ποτε βρεθειτε στην περιοχη αξιζει να κανετε μια διανυκτερευση εδω!

Καιρος ομως να πηγαινουμε! Η μερα εχει ηδη ξεκινησει και προβλεπεται να ειναι μεγαλη!

Το σχεδιο σημερα ειναι απλο: να φτασω στον προορισμο οσο πιο γρηγορα μπορω (σε τουριστικους ρυθμους παντα), με μονη απαραιτητη σταση στο Brno για το απαραιτητο …προσκυνημα!

Ετσι επιλεγω να βγω στην Autobahn S6 με κατευθυνση την Βιεννη, και μετα θα συνεχισω προς τα συνορα με Τσεχια, και μεσω του E461 θα βγω στο Brno. Απο εκει και περα αρχιζουν τα δυσκολα ομως… Βλεπετε τοσο η Τσεχια οσο και η Πολωνια ειναι σχετικα φτωχες -ακομα- χωρες και δεν διαθετουν αυτοκινητοδρομους.
Απο το Brno και μετα θα πρεπει να παρω μικρους επαρχιακους δρομους με κατευθυνση Βορεια προς τα συνορα με Πολωνια.
Στο χαρτη μεχρι την πολη Svitavy ο δρομος δειχνει να ειναι καλος. Απο εκει και περα ομως θα αναγκαστω να παω μεσω ακομα μικροτερων (κιτρινων) δρομων μιας που ειναι η συντομοτερη διαδρομη, και μεσω των συνορων στο Dolni Lipka θα περασω Πολωνια και θα συνεχισω για αλλα 100 χιλιομετρα περιπου μεχρι τον προορισμο μου: το Wroclaw (Βροτσλαβ).
Θα μπορουσα να παω απο τα «κυριως» συνορα στο Nachod, αλλα αυτο θα σημαινε να κανω αλλα 160 χιλιομετρα….

Η μερα τωρα ξεκινα ομως, και οι δρομοι στις Αλπεις ειναι ΥΠΕΡΟΧΟΙ! Για αλλη μια φορα εχω ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια… Οδηγω στους δρομους και τα τοπια των Αλπεων με μια ονειρεμενη μηχανη και απολαμβανω καθε στιγμη! Αν ειναι ονειρο μην με ξυπνατε!!!!!!

Στην Autobahn η Ducati καταπινει με γρηγορους ρυθμους τα χιλιομετρα και συντομα αναγκαζομαι να κανω σταση για τον κλασσικο ανεφοδιασμο. Εκει βλεπω και την παρακατω εικονα, και αθελα μου σκεφτομαι: «Μακαρι να ειμαι καλα μεχρι τετοια ηλικια, να αλωνιζω τις Autobahn με την μηχανη μου!»
Να ειναι καλα ο ανθρωπος, και να εχει παντα δρομους ανοιχτους μπροστα του….

Συνεχεια στην εθνικη, και αρχιζω να βαριεμαι…

Κραταω σταθερα 140-160 αλλα οι ευθειες ειναι ατελειωτες και πιανω τον εαυτο μου να νοιωθω μια νωθροτητα και να αφαιρουμαι απο το δρομο.
«Δεν ειναι καλο αυτο», σκεφτομαι… Τουλαχιστον η Βιεννη ειναι κοντα.
Το GPS δειχνει οτι εχω 40 χιλιομετρα ακομα για Βιεννη, ενω υπολογιζει οτι θα φτασω στον προορισμο μου γυρω στις 7 το απογευμα. Βεβαια αυτο παντα παει παραπανω, καθως σταματαω για ανεφοδιασμο, ξεκουραση, η για να τσιμπησω κατι…

Εχω ηδη αποφασισει οτι την Βιεννη δυστυχως δεν θα τη δω αυτη τη φορα… Ε ας αφησουμε κατι και για την επομενη φορα!
Μπερδευομαι ομως στις εξοδους της πολης με την Εθνικη οδο και χανω αρκετη ωρα μεχρι να βρω το δρομο που οδηγει προς τα συνορα με Τσεχια.

Τελικα βρισκω το δρομο, αφου ομως αναγκαζομαι να περασω μεσα απο ενα -μικρο- κομματι της πολης. Δεν πειραζει ομως, γιατι αποζημιωνομαι με την παρακατω εικονα!

Φυγαμε για συνορα και ο δρομος αποκτα παλι ενδιαφερον, ο καιρος ομως δειχνει να εχει αγριες διαθεσεις….
«Μαζευει πολυ πραμα» σκεφτομαι… Τουλαχιστον κραταει ακομα! Ελπιζω να κρατησει μεχρι να φτασω στο Wroclaw.
Η κινηση ειναι αρκετα μεγαλη και ο δρομος μικρος, οποτε ολοι πανε κομβοι, με καποιους καμικαζι που κανουν χαροντικες προσπερασεις να σπανε την μονοτονια!
Η φυση ομως με αποζημιωνει με ανοιχτες πεδιαδες και καταπρασινα τοπια και πηγαινω απολαμβανοντας την διαδρομη.

Και να λοιπον, ξανα ΣΥΝΟΡΑ!
Η χαρα και η ανατριχιλα της πρωτης φορας επανερχεται και νοιωθω περηφανος που περναω αλλο ενα συνορο χωρας καβαλωντας την μηχανη….

Ειναι κατι σαν checkpoints για εμενα πλεον!
Και βεβαια η κλασσικη ποζα δεν μπορει να λειψει!

Μπαινουμε πλεον Τσεχια. Κανω συναλλαγμα σε ενα Bureau de change και ΦΥΓΑΜΕ!

5:42 μμ Drasenhofen, συνορα Αυστριας – Τσεχιας

Με τις καθυστερησεις στην Βιεννη και τους οχι και τοσο σβελτους ρυθμους μετα, εχω ΠΑΛΙ αρχισει να αργω!

Το GPS πλεον υπολογιζει ωρα αφιξης στο Wroclaw γυρω στα μεσανυχτα!
Γ@μωτο! Δεν μου αρεσει αυτο! Παιρνω τηλεφωνο τον κολλητο μου στην Πολωνια:
– Pawel, οπως φαινεται θα αργησω να φτασω στο Wroclaw
– Μην ανησυχεις! Ειναι ολα ετοιμα και σε περιμενουμε. Προσεχε στο δρομο και οτι ωρα ερθεις ειναι οκ.

Προσπαθω να συντομευσω λιγο τη διαδρομη και να κραταω μια καλυτερη μουαγιεν, αλλα τα τοπια με κανουν να σταματαω καθε τοσο…
Δεν μ@μιεται! Ειναι κριμα να μην τα αποθανατισω για να φτασω μια ωρα αρχυτερα!

Το Μikulov ειναι μια καταπληκτικη μικρη μεσαιωνικη πολη, οπου δεσποζει το καστρο των Ιπποτων… Ωραια πραγματα…

Η Τσεχια ειναι εμφανως διαφορετικη απο την Αυστρια, και περιεργως νοιωθω πιο οικεια εδω…

Μια ωρα αργοτερα και φτανω πλεον στο Brno… Ακολουθω τις ενδειξεις του GPS για την πιστα και φτανω. Που ειναι η πιστα ομως; Περιμενα να την δω καπου ολη, οταν συνειδητοποιησα οτι οταν οι ανθρωποι αυτοι λενε πιστα, εννοουνε ΠΙΣΤΑ!

Ανα πασα στιγμη μπορεις να δεις μονο ενα μικρο τμημα της, ενω για να πας απο το ενα σημειο στο αλλο, χρησιμοποιεις τον περιμετρικο δρομο που εχει. Οταν ομως λεμε περιμετρικο δρομο, εννοουμε ενα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ δρομο με φανταστικες στροφες, με πλουσια βλαστηση γυρω και δεντρα που σκεπαζουν τον ουρανο πανω απο το δρομο…

Και μονο αυτη η διαδρομη να υπηρχε θα αξιζε τον κοπο! Αν ειναι ετσι ο περιμετρικος ομως, η πιστα ΠΩΣ θα ειναι;

Και φτανω στο Τ3 – την 3η εισοδο της πιστας και απο τις μεγαλυτερες, οπου βλεπω το παρακατω θεαμα:
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ ΔΕΚΑΔΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ ΜΑΛΛΙΟΚΟΥΒΑΡΑ ΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ!!!
Καποια στιγμη μετρησα και 50 μηχανες να κατεβαινουν το μεγαλο S που ειχα μπροστα μου ΜΑΖΙ και να χανονται στην αριστερη παρατεταμενη! Και ο ηχος…. 4κυλινδρα να ουρλιαζουνε, 2κυλινδρα να βρυχονται σαν λιονταρια και ολα μαζι στους κοφτες….

Ο κοσμος στις κερκιδες ελαχιστος -και να σκεφτει κανεις οτι μολις 3 ημερες πριν εδω ηταν πανω απο 100,000 ατομα παρακολουθοντας τον αγωνα του MotoGP.

Εκει γνωρισα και μερικα παιδια συναδελφους που ειχαν ερθει με τις κουκλες τους βολτα απο την πιστα για να χαζεψουν το θεαμα…

Μαλιστα ειχαν την ευγενη καλοσυνη να με βγαλουν μια αναμνηστικη φωτο με φοντο την πιστα…

…ενω η μηχανη ειχε ηδη στηθει και μελετουσε τις στροφες της πιστας! Την επομενη φορα καλη μου…

Brno Τσεχια, Αυγουστος 2007.

Η ωρα ομως φευγει πολυ γρηγορα οταν περνας καλα και εγω εχω μπροστα μου αλλα 300 χιλιομετρα, τα οποια θα γινουν πλεον σε μικρους επαρχιακους δρομους μεσα απο δαση και βουνα…

Εχει πλεον παει 9 το βραδυ και εχει ηδη νυχτωσει, ενω αρχιζει να ψιλοβρεχει. Τα πραγματα δεν δειχνουν να ειναι καλα…. Με την μικρη αυτονομια της μηχανης (180-200 χλμ) ποιος μου λεει οτι θα βρω βενζιναδικα ανοιχτα στη διαδρομη μεσα στη νυχτα; Και ΑΝ μεινω μεσα σε κανενα δασος με βροχη και στο απολυτο σκοταδι;

Το GPS υπολογιζει οτι θα χρειαστω αλλες 6 ωρες για τον προορισμο, δηλαδη 50 χαω ΜΟΤ.
Υπολογιζομενη ωρα αφιξης 3 πμ. Κοινως, τον ηπιαμε!
Σταματαω σε ενα Rest εξω απο το Brno για ανεφοδιασμο και να δω τι θα κανω. Τα πραγματα πλεον αρχιζουν να ειναι ΠΟΛΥ σοβαρα!

Παιρνω τον κολλητο μου τηλεφωνο, ο οποιος ομως με διαβεβαιωνει οτι η διαδρομη εχει διανυκτερευοντα βενζιναδικα και οτι δεν ειναι τοσο ασχημη οσο φανταζομαι.
«Go for it!» μου λεει.
Τι επιλογες εχω;; Να μεινω στο Brno δεν γινοταν, διοτι το επομενο πρωι ο κολλητος ειχε κανονισει να φυγουμε 3ημερη εκδρομη με μια μεγαλη παρεα στα βουνα της Πολωνιας, και αν εμενα εκει το επομενο πρωι θα τους εχανα!

Φοραω τα αδιαβροχα, βαζω τα αδιαβροχα καλυμματα στις αποσκευες και στο tankbag και ξεκιναω.

Στο δρομο καθως προχωραω προς το Svitavy, η βροχη αρχιζει να δυναμωνει σε ενταση και συντομα κατεβαζει σαλοτραπεζαριες και ολων των ειδων τα επιπλα!

Η ενταση της βροχης ειναι τοσο μεγαλη που τοσο εγω οσο και τα αυτοκινητα δεν βλεπουμε καθολου δρομο και κινουμαστε απλα βλεποντας τα φωτεινα σημαδια απο τα κολωνακια στην ακρη του δρομου.

Η μηχανη δεν δειχνει να εχει κανενα ιδιαιτερο προβλημα, και μαλιστα με εκπληξη ανακαλυπτω οτι ενω τα γαντια μου ΔΕΝ ειναι αδιαβροχα, παραμενουν σχεδον στεγνα, μιας και καλυπτονται απο την αεροδυναμικη της μηχανης.

Συντομα ομως δεν βλεπω πλεον σχεδον τιποτα, μιας που η ζελατινα βρεχεται συνεχως και το φως απο τα διερχομενα αυτοκινητα ανακλα επανω στις σταγονες και με τυφλωνει, ενω οσο και να την σκουπιζω μεσα σε δευτερολεπτα εχει ξαναγινει χαλια.
ΠΡΕΠΕΙ να σταματησω!

Σταματαω σε ενα βενζιναδικο, εχοντας κανει περιπου 40 χιλιομετρα με τα χιλια ζορια, και η ωρα ειναι 10:30 μμ.
Με το που σταματαω και σβηνω το μοτερ, η μηχανη αρχιζει να βγαζει καπνους απο κατω απο την τιμονοπλακα!! Προς στιγμη φοβηθηκα οτι κατι κακο ειχε συμβει, αλλα γρηγορα συνειδητοποιησα οτι ηταν απλα το ψυγειο που ειχε μαζεψει τοση λασπη επανω που με την θερμοκρασια του αυτη αρχισε να εξατμιζεται και να «ψηνεται».

Το καλο στην ολη υποθεση ειναι οτι ανακαλυψα πως τα αδιαβροχα εκαναν την δουλεια τους ΑΨΟΓΑ και εγω παρεμεινα απολυτως στεγνος.

Περιμενοντας να κοπασει η μπορα, Letovice, Τσεχια, 10:37 μμ.

Οι Θεοι ευνοουν τους τολμηρους καθως φαινεται, γιατι μετα απο λιγη ωρα η μπορα κοπασε.
Ετσι χωρις ιδιαιτερο προβλημα πλεον μπορουσα να ταξιδεψω προς την μικρη πολη Svitavy -τον μεσαιο μου προορισμο.

Κατι λιγοτερο απο 1 ωρα αργοτερα φτανω στο Svitavy, και βεβαια παμε για ανεφοδιασμο στο πρωτο ανοιχτο βενζιναδικο που βρηκα.

Εκει ομως, περα απο ανεφοδιασμο σε καυσιμα, βρισκω και μια νεαρη κοπελιτσα, η οποια δουλευε την βραδυνη βαρδια στο μαγαζι (κοινως χωσιμο…), και βεβαια η θεα ενος ξενου που ταξιδευει απο Ελλαδα για Πολωνια πανω σε μια μηχανη ηταν κατι τουλαχιστον ασυνηθιστο, οποτε και πιασαμε κουβεντουλα.

Απο εξω στην αυλη στο βενζιναδικο, ολη αυτη την ωρα καθονταν κατι νεαρα παιδια, με μπουκαλια αλκοολ και πινανε. Η κοπελα μου εξηγησε οτι ειναι ντοπιοι οι οποιοι δεν εχουν τι να κανουν τα βραδια στο χωριο, οποτε και ερχονται στο μαγαζι και καθονται απ’ εξω και πινουν ολο το βραδυ…

Η ωρα ομως περνουσε και ηταν ηδη 12 τα μεσανυχτα οποτε ειχε ερθει η ωρα να καβαλησω παλι το μαυρο μου αλογο…
Πριν φυγω ομως το παρακατω μου τραβηξε την προσοχη! Ειναι αλκοολ (βοτκα κ κατι σαν κονιακ) σε μικρα πλαστικα ποτηρακια, τα οποια και αγοραζουν απο το βενζιναδικο για να ζεσταθουν το χειμωνα…

Τωρα ομως αρχιζαν τα δυσκολα…
Στο Svitavy ο επαρχιακος Ε461 σταματουσε και ξεκινουσε ο μικρος δασικος 43 που φαινοταν στο χαρτη με κιτρινο. Αυτο σημαινει μικρο και δυσκολο δρομο…

Οντως ο δρομος αρχισε πλεον να στενευει και εκατερωθεν του δρομου ηταν πυκνο δασος. Σαν να μην εφτανε αυτο η βροχη που πριν ειχε σταματησει τωρα αρχιζε παλι να πεφτει παλι κατα διαστηματα, κανοντας ακομα πιο δυσκολη την πορεια.

Στο σημειο αυτο θα ηθελα να ευχαριστησω θερμα τους κατασκευαστες των διαγραμμισεων δρομων της Τσεχιας, γιατι χωρις αυτους μαλλον θα ημουν φυτεμενος σε καποιο χωραφι στα δαση της περιοχης τωρα! Βλεπετε, ο συνδιασμος του μαυρου σκοταδιου στα δαση, και των φωτων της Ducati ειναι καταστροφικη συνταγη! Μην εχοντας αλλη επιλογη αναγκαστηκα λοιπον να ακολουθω τις λευκες διαγραμμισεις του δρομου για να βλεπω πως στριβει η διαδρομη!
Αυτο δουλεψε μια χαρα, και ετσι ακολουθοντας πιστα και τις οδηγιες του ΑΓΙΟΥ GPS (βοηθεια μας!) προχωρησα αργα αλλα σταθερα προς τα συνορα με Πολωνια.

Lanskroun, 28 χλμ απο τα συνορα Πολωνιας, 1:33 πμ

2 η ωρα και το GPS μου δειχνει οτι εχω φτασει στα συνορα. Που ειναι ομως ο σταθμος των συνορων;
Δεν θα επρεπε να εχει φωτα, να εχει ανταλλακτηρια χρηματων, κατι τελοσπαντων;

Εγω γυρω μου εβλεπα μαυρο σκοταδι και χωραφια. Και ξαφνικα, κατω απο μια γεφυρουλα που με τα βιας χωραγε ενα αμαξι να περασει, βλεπω μια μικρη πινακιδα με τα γνωριμα κιτρινα αστερια σε μπλε φοντο και την επιγραφη Polski επανω!
Ωραια σημανση για συνορα χωρας εχουνε!!
Περναω τη γεφυρουλα και πραγματι βγαινω σε ενα πολυ μικρο συνοριακο σταθμο (φανταστειτε 2 θαλαμους διοδιων κ 2 λωριδες). Χαιρετω τον βλοσσυρο αστυνομικο, τσεκαρει τα χαρτια μου και περναω.

Οσο περιμενα δεν μπορουσα να μην σκεφτομαι οτι καποια χρονια πριν, οταν αυτες οι χωρες ηταν στο Ανατολικο Μπλοκ, το να περασεις τα συνορα τους ισοδυναμουσε με δωρεαν παραμονη σε ανηλιαγα μπουντρουμια και ανακρισεις για το λογο που ηθελες να εισελθεις στη χωρα…… Μπρρρρρ!

Συνεχιζω γρηγορα, και οι δρομοι πλεον -αν και συνεχιζουν να περνανε απο δαση και χωρια- ειναι αρκετα μεγαλυτεροι και με λιγο καλυτερη χαραξη, κατι που μου επιτρεπει να ανεβασω καπως την ταχυτητα μου.
Ειμαι στη σελα για πανω απο 16 ωρες τωρα, αλλα η υπερενταση δεν με αφηνει να χαλαρωσω και δεν νοιωθω τοσο κουραση, παρα μονο την προσμονη να φτασω επιτελους στο Wroclaw….

Ετσι και εγινε… Τα τελευταια 100+ χιλιομετρα γινονται σε σχετικα σβελτους ρυθμους και τελικα φτανω στο κοιμησμενο Wroclaw, 2 ωρες αργοτερα. Περνοντας μεσα απο τα στενα της πολης νοιωθω λιγο αβολα, με την Ιταλιδα να χαλαει με το μπασο μουγκρητο της τον κοσμο!
O κολλητος μου, αν και αποκοιμησμενος προ πολλου, με το που φτανω εξω απο το σπιτι του με ανταμωνει!
– Ειμαι τοσο χαρουμενος που σε ξαναβλεπω Νικολα.
– Και εγω ρε Pawel!
– Σε ακουσα που ερχοσουνα!!
– Εεεε…… ναι…. κανει λιγο φασαρια μωρε….

Παμε την μηχανη στο γκαραζ και ξεφορτωνω.
Το ρολοι δειχνει 4 το πρωι. 18 ωρες, 680 χιλιομετρα, δρομοι ολων των ειδων: απο πασα στις Αλπεις μεχρι Autobahn και απο τους δασικους κωλοδρομους της Τσεχιας μεχρι τους ανοιχτους επαρχιακους της Πολωνιας…
Αυτο το βραδυ ενηλικιωθηκα.

Μια τελευταια σταση για ανεφοδιασμο πριν το Wroclaw….

ΗΜΕΡΑ 4-6. Ορη Karpacz, Πολωνια.

Wroclaw (PL) – Karpacz (PL). Dist. 127 km

Την επομενη μερα το πρωι ξυπναω -οχι και τοσο προθυμα ειναι η αληθεια – αλλα η κουβεντουλα με τον κολλητο που εχω τοσο καιρο να δω συντομα με κανει να νοιωσω περιφημα! Κατα την προσφιλη συνηθεια των Πολωνων (και των ξενων γενικοτερα) εχει ετοιμασει ενα ωραιοτατο πρωινο το οποιο τσακιζω ανελεητα!

Καθομαστε και τα λεμε, και πραγματικα απολαμβανω τις στιγμες αυτες! Τετοιες φασεις με φιλαρακια ειναι ανεκτιμητες!

Σιγα σιγα ετοιμαζουμε καποια πραγματα, γιατι οπως μου εχει ηδη πει ο Pawel, θα παμε για ενα 3ημερο στο βουνο, σε ενα φοβερο ορεινο καταφυγιο, διπλα σε μια λιμνη κλπ.
Παιρνω μονο το tailbag μαζι μου, το βαζω πανω στη μηχανη και φυγαμε! Ο Pawel εχει παει να παρει τα υπολοιπα παιδια της παρεας με το αμαξι του και με συνανταει στην εξοδο της πολης. Ακολουθω το αμαξι απο κοντα και ανακαλυπτω οτι η διαδρομη που ακολουθουμε ειναι η ιδια που εκανα μολις μερικες ωρες νωριτερα μεσα στα σκοταδια!
Τωρα ομως ενας υπεροχος ηλιος λουζει τα παντα με φως και η διαδρομη αποδεικνυεται ΟΝΕΙΡΙΚΗ! Ειδικα απο ενα σημειο και υστερα, καθως αρχιζουμε να ανηφοριζουμε στο βουνο, δεν εχω λογια.
Μια απο τις πιο ομορφες διαδρομες που εχω κανει ποτε στη ζωη μου ξετυλιγεται μπροστα μου… Ατελειωτες στροφες, σε ενα μικρο δρομακο, με ατελειωτη βλαστηση γυρω και δεντρα παντου…..
Τα λογια δεν περιγραφουν το ΜΕΓΑΛΕΙΟ…. Δειτε…..

Η μηχανη χωρις το βαρος των αποσκευων τωρα κινειται αερινα στους αδειους στριφτερους δρομους, και το βαρυ μουγκρητο της εξατμισης αντηχει τριγυρω, σπαζοντας την ησυχια της φυσης….

Μερικες ωρες αργοτερα φτανουμε στον προορισμο μας: το Karpacz.
Το Karpacz ειναι μια μικρη πολη στα συνορα Πολωνιας – Τσεχιας πανω στον ορεινο ογκο του Karkonosze, που προσφερεται για χειμερινο τουρισμο (κατι σαν την δικη μας Αραχωβα, αλλα σε πολυ πιο «ηπια» μορφη).
Απο την πολη αυτη ξεκινανε πολλες διαδρομες πανω στο βουνο, οι οποιες οδηγουν σε διαφορα ορεινα καταφυγια, ενω μπορει κανεις να περασει τα συνορα με την Τσεχια και να βγει απο την αλλη πλευρα του ορους.

Εδω μπορει κανεις να περπατησει στα πολυ γραφικα στενα και να χαζεψει τα τουριστικα μαγαζακια που υπαρχουν παντου…

…ενω στην κεντρικη πλατεια του χωριου δεσποζει μια …Νορβηγικη εκκλησια, η οποια οπως εμαθα μαλιστα ηρθε στην περιοχη σε 2 κομματια και συναρμολογηθηκε! Οι λογοι για τους οποιους θα υπηρχε μια Νορβηγικη εκκλησια στην Πολωνια δεν ειναι ξεκαθαροι, αλλα οπως και να εχει ειναι σιγουρα κατι το πολυ εντυπωσιακο…

Οι Πολωνοι το εχουν ως παραδοση να κανουν μεγαλες πεζοπορειες στα βουνα, εχοντας μαζι τους μονο ενα σακιδιο για τα απαραιτητα, καθως και τροφιμα για πικνικ κλπ.

Οταν λοιπον μου ειπαν να παρω ανετα παπουτσια «για περπατημα», δεν ανησυχησα.

Οταν ομως φτασαμε εκει και εβαλα την μηχανη στο φυλασσομενο παρκινγκ που θα τη φυλοξενουσε τις επομενες ημερες, αρχισα να το ξανασκεφτομαι: Καθως ξεκινησαμε απο την πλατεια του χωριου να ανηφοριζουμε προς τα πανω και δεν εβλεπα καποιο συγκεκριμενο «στοχο» για τον οποιο να κατευθυνομαστε, ειχα αρχισει να ανησυχω!

– «Παιδια, θα παμε μακρυα;»
– «Οχι! 2 ωριτσες περπατημα εχουμε! Αντε ελα!!»
– ..ΠΟΣΟ;;;…

Η δαδρομη, αν και αρκετη και δυσκολη για καποιον αμαθητο σε πεζοπορια (οπως εγω), σε αποζημιωνε με τοπια απειρου καλλους…

Περιττο να πω οτι η αναβαση αυτη ειδικα, δεν ηταν το highlight των διακοπων μου….
Τα αλλα παιδια το εβρισκαν αρκετα περιεργο (εως αστειο) που εγω αδυνατουσα σχεδον να ακολουθησω, ενω εκεινοι ανεβαιναν χαλαροι σαν να πηγαιναν βολτα στην παραλια!

Ο κοπος ομως ανταμοιφθηκε! Το ορεινο καταφυγιο στο οποιο θα μεναμε με αφησε αφωνο…

Το εσωτερικο ηταν πολυ ζεστο, ησυχο και φτιαγμενο με πολυ μερακι και γουστο…
Η συγκριση με τα δικα μας τερατουργηματα απο γυαλι, τσιμεντο και ατσαλι που λεμε καταφυγια σε Αραχωβες, Καλαβρυτα κλπ ηταν αναποφευκτη….

Καιρος ομως πλεον να φαμε το βραδυνο μας!
Η κουζινα ειχε ομως ηδη κλεισει. Τωρα;
Κανενα προβλημα! Τα παιδια ειχαν προνοησει και ειχαν φερει απο τα σπιτια τους ο καθενας διαφορα σαντουιτς, τυρι, σαλαμι, κρασι! Μεχρι και κεφτεδακια ειχαν φερει!!

Ηταν ισως η πρωτη φορα που εκατσα σε καποιο μερος και εφαγα χωρις να πληρωσω δεκαρα… Οι Πολωνοι τα πικνικ τα εχουν ως μερος της κουλτουρας τους, και δεν τους υποχρεωνει κανεις να «φανε απο τα ετοιμα»… Ειπαμε…. Καμια σχεση….

Η επομενη μερα μας βρηκε να τρωμε πρωινο εξω, διπλα σε μια ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ λιμνη, ενω οι διπλανοι ειχαν ηδη περασει σε πιο …προχωρημενες καταστασεις!

Το προγραμμα της ημερας ειχε να ανεβουμε ακομα πιο πανω στο βουνο, να περασουμε τα αλλα καταφυγια και περνοντας και τα συνορα με Τσεχια να καταληξουμε στο Lucni Bouda: ενα μεγαλο και διασημο ορεινο καταφυγιο των Τσεχων.

Ανηφορισαμε, αφηνοντας πισω μας τη λιμνη και το καταφυγιο μας….

…κανοντας και μια σταση σε ενα καταφυγιο λιγο πιο πανω για να χαζεψουμε τη θεα…

Φτανοντας στην κορυφη του βουνου εχεις 3 επιλογες: ειτε να κατσεις στο καταφυγιο στα αριστερα, ειτε να συνεχισεις ακομα πιο πανω για το εντυπωσιακο καταφυγιο στο βαθος, ειτε να πας προς δεξια, οπου ειναι και τα συνορα Πολωνιας – Τσεχιας για το καταφυγιο Lucni Bouda.

Εμεις επιλεξαμε την 3η διαδρομη…

Παντα νοιωθω περιεργα περνοντας τα συνορα, αλλα αυτη τη φορα ενοιωθα ακομα πιο παραξενα, ξεροντας οτι περναω σε μια αλλη χωρα απλα περπατοντας!

Στη διαδρομη προς το Lucni Bouda τοσο οι Πολωνοι οσο και οι Τσεχοι εχουν βαλει σημαδια οπου σηματοδοτουν τα συνορα των δυο χωρων, και δεν μπορεις να μην χαμογελασεις ειρωνικα στην προσπαθεια αυτη. Τι να χωρισουν; Μηπως το μισο βουνο ειναι διαφορετικο απο το αλλο;

Αξιζει να σημειωθει οτι δεν υπαρχουν πουθενα φυσικα εμποδια (πχ συρματοπλεγμα) ως οριο συνορων, παρα μονο μια πινακιδα που ενημερωνει οτι αν δεν πληρεις καποιες προυποθεσεις (που αναφερει) απαγορευεται να περασεις.

Συντομα φτασαμε στο Lucni Bouda, ενα πολυ μεγαλο κτηριο (αν θυμιζει στρατωνα υπαρχει λογος) στη μεση ενος αγονου οροπεδιου. Το καταφυγιο ειναι εμφανες οτι ειναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ παλιο… Συντομα εμαθα οτι φτιαχτηκε το …1523 και απο τοτε αλλαξε αρκετες μορφες, μεχρι τις αρχες του 20ου αιωνα, οπου το κτηριο περασε στα χερια των Γερμανων οι οποιοι το χρησιμοποιησαν σαν στρατοπεδο εκπαιδευσης των SS.
Τελικα και μετα τον πολεμο, περασε στην κατοχη των Τσεχων και τωρα λειτουργει πλεον ως ορεινο καταφυγιο/ξενωνας.

Oλο αυτο το περπατημα ομως μας ανοιξε την ορεξη!
Ετσι καθισαμε να φαμε, οπου με ευχαριστηση ανακαλυπτω οτι η κουζινα των Τσεχων ειναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ, ενω ο λογαριασμος για το …ξεκοιλιασμα 9 ατομων με πρωτα πιατα, κυριως, επιδορπια, μπυρες, κλπ ειναι μολις 50 ευρω!!

Το αξιοπεριεργο στο συγκεκριμενο μερος ειναι οτι σε καθε τραπεζι στην μεση βρισκεται μια ….στιβα απο πιατα, τα οποια ειναι εκει για τους επισκεπτες! Αντι να πηγαινοφερνουν οι σερβιτοροι σερβιτσια, εχουν ενα σωρο σε καθε τραπεζι και ετσι ολοι ειναι χαρουμενοι.

Η μερα ειχε περασει ομορφα και εφτασε η ωρα να κατηφορισουμε προς το «δικο μας» σπιτι.
Ο Pawel και η Arilla (η γυναικα του) αφηναν να εννοηθει οτι εχουν ετοιμασει μια εκπληξη για την επιστροφη μας στο καταφυγιο. Οσο και να τους βασανιζα, δεν μου λεγανε τιποτα!

Οταν γυρισαμε πισω ειχε σουρουπωσει, και ειδα την μεγαλη εκπληξη: ειχαν ετοιμασει να αναψουμε μια υπαιθρια φωτια για να ψησουμε λουκανικα και να κανουμε barbeque!

H βραδια περασε με μπυριτσα, διηγησεις και πολυ γελιο! ΑΥΤΗ ειναι ζωη….

Ολα τα ομορφα πραγματα καποια στιγμη τελειωνουν ομως! Ετσι και αυτο το 3ημερο στο βουνο εφτανε στο τελος του…

Το επομενο πρωι μας βρηκε να μαζευουμε τα πραγματα μας για να κατεβουμε στο Karpacz.
Κατεβαινοντας ομως ειχα αλλη μια εκπληξη οταν αντικρυσα τους «Προσκυνητες»: 4 τεραστιους βραχους που στεκονται σε ενα υψωμα, και λεγονται ετσι γιατι οπως φαινονται απο μακρυα ειναι σαν να σκυβουν σαν σε προσκυνημα!

Επιστρεφοντας στο Wroclaw, ο φιλος μου ηθελε να με παει να δω ακομα ενα αγαπημενο του μερος: εναν πραγματικα υπεροχο μεσαιωνικο πυργο λιγο χιλιομετρα απο την πολη, που τωρα λειτουργει ως ξενοδοχειο και ως χωρος δεξιωσεων…

…οπου οποιος θελει μπορει να παει, να κατσει και να απολαυσει ενα καφε με θεα τους καταπληκτικους κηπους του Πυργου… Καταπληκτικες λεπτομερειες παντου…

Περνοντας το κατωφλι της εισοδου, ειδα την πιο ομορφη φραση που εχω δει ποτε σε κτισμα…

Στο εσωτερικο η κομψοτητα και η παλια αρχοντια μαγευουν….

…ενω παντου βρισκεις τετοιες πανεμορφες λεπτομερειες, υπενθυμιζοντας ποσο βαθεια θρησκοι ειναι οι Πολωνοι…

Και μεταξυ ολων αυτων, η βιβλιοθηκη ειναι ενα ΚΟΣΜΗΜΑ…
Μεσα της φιλοξενει πολυ σπανιες πρωτες εκδοσεις επιστημονικων και φιλολογικων συγραμματων, καθως και τα πρωτα μετρα και σταθμα της Πολωνιας…

Και να σκεφτει κανεις, οτι αυτος ο πυργος ηταν εγκατελλειμενος επι δεκαετιες, μεχρι που βρεθηκαν καποιοι εξυπνοι επιχειρηματιες και τον αγορασαν απο το κρατος για ενα κομματι ψωμι, και βαλθηκαν να τον αναπαλαιωσουν, φερνοντας τον στην τωρινη του μορφη…

Οπως μου εξηγησε ο φιλος μου, στην Πολωνια υπαρχουν πολλες δεκαδες τετοιοι πυργοι διασκορπισμενοι, οι οποιοι απλα καθονται και σαπιζουν, διοτι το κρατος δεν εχει την οικονομικη δυνατοτητα να τους ανασκευασει!
Ετσι τους ΧΑΡΙΖΕΙ πλεον σε ιδιωτες, υπο την προυποθεση οτι αυτοι θα τους αναπαλαιωσουν στην αρχικη τους κατασταση…

Εδω εμεις δεν εχουμε τετοια προβληματα: απλα τα καιμε ολα και ριχνουμε τσιμεντα!

Αφηνοντας πισω τον πυργο το φεγγαρι εχει ηδη προβαλλει και με συντροφευει στην επιστροφη στο σπιτι. Ενα τελειο τριημερο ερχεται στο τελος του, αλλα το ταξιδι δεν εχει τελειωσει ακομα!

ΗΜΕΡΑ 7-9. Wroclaw

Ηρθε η ωρα ομως να γνωρισω καλυτερα την πολη που με φιλοξενουσε ηδη τοσες μερες και ηταν ο αρχικος λογος για αυτο το ταξιδι!

Ετσι ξεκινησαμε να κανουμε ενα μεγαλο περιπατο στην πολη.
Λιακαδα, μια πανεμορφη -οπως θα δειτε- περιοχη, και με ιδιωτικο ξεναγο να μου λεει για την πλουσια ιστορια της πολης! Τι αλλο να ζητησει κανεις;

To Wrocław (Βρότσλαβ), ειναι μια πολη περιπου στο μεγεθος της Θεσσαλονικης, με 650,000 περιπου μονιμους κατοικους και αλλους 300,000 φοιτητες, στα Νοτιοδυτικα της Πολωνιας, κοντα στα συνορα με την Τσεχια και τη Γερμανια, ενω απο μεσα της ρεει ο ποταμος Odra.

Μαλιστα η πολη ειναι γεματη απο γεφυρουλες ολων των ειδων και καναλια. Ειναι η 3η πολη σε πληθος γεφυρων και καναλιων στον κοσμο, με μονο τη Βενετια και το Αμστερνταμ να υπερεχουν σε αριθμο!

Ξεκιναμε να κατευθυνομαστε για το περιφημο νησακι του Ostrów Tumski και η Alicja μου εξηγει:

«Η πολη αρχικα καταγραφηκε το ετος 1000, και το πηρε το πρωτο ονομα της (Wrocisław), απο τον Δουκα Vratislav τον 1ο της Βοημιας.
Η ιστορια της πολης αρχισε στο τελος του 10ου αιωνα μ.Χ. Εκεινη την περιοδο η πολη περιοριζοταν στο νησακι του Ostrów Tumski (σημαινει «νησι του Καθεδρικου») στο μεσον του ποταμου Odra, αλλα συντομα γινεται εμπορικο κεντρο της περιοχης και επεκτεινεται στην γυρω περιοχη.»…

«Οι Μογγολοι επιδρομεις καταστρεφουν την πολη το 1241, αλλα συντομα η πολη ξαναχτιζεται με τη βοηθεια των Γερμανων που ερχονται να εγκατασταθουν στην περιοχη.

Μετα το Μεσαιωνα η πολη συγχωνευται στο Βασιλειο της Βοημιας και ο πληθυσμος «γερμανοποιειται», ενω πολυ αργοτερα ο Καθολικισμος επιβαλλεται στους κατοικους και τελικα η πολη διδεται στο Βασιλειο της Πρωσσιας.

Τον 19ο αιωνα η Πρωσσια γινεται μελος του Γερμανικου ΣΥνασπισμου, ενω το 1871 οταν η Πρωσσια ιδρυει την Γερμανικη Αυτοκρατορια, το Wroclaw (τωρα πλεον Breslau) γινεται η 6η μεγαλυτερη πολη της αυτοκρατοριας και σημαντικο εμπορικο κεντρο.»

«Τα πλουσια και επιβλητικα κτηρια, που βλεπω γυρω μου μαρτυρουν αυτο το μεγαλο παρελθον» σκεφτομαι…

Στις αρχες του 20ου αιωνα οι Γερμανοι με την Gestapo αρχιζουν συστηματικες διωξεις εναντιων των Πολωνων και των Εβραιων, ενω καταστρεφουν Πολωνεζικα πολιτιστικα κεντρα, και ηδη απο το 1939 η πολη (Γερμανικη μεχρι το 1945) εχει υποστει «εθνικιστικο καθαρισμο» και εχει πλεον «Γερμανοποιηθει» πληρως.

Στην μαχη του Breslau με τον Σοβιετικο Στρατο, τα 2/3 της πολης ισοπεδωνονται και 40,000 κατοικοι πεθαινουν. Με την Συνθηκη του Potsdam το 1945 η πολη ερχεται στην κατοχη της Πολωνιας, και οι εναπομειναντες Γερμανοι φευγουν απο την πολη.
Το Wroclaw ξανακατοικειται απο Πολωνους, ειτε απο τα γυρω χωρια, ειτε απο περιοχες της Ουκρανιας και Λιθουανιας. Σταδιακα ολη η πολη επιστρεφει στην παλια της ομορφια και σχεδον ολα τα μνημεια αναστηλωνονται.

Ενω μαθαινω για την ιστορια της πολης, βαζουμε πλωρη για το νησακι του Ostrow Tumski, στη μεση του ποταμου Odra.
Οι εικονες ειναι μαγευτικες, καθως περναμε πανω απο τις μυριαδες γεφυρες που κοσμουν τον ποταμο….

Το νησακι, ηταν το μεσαιωνικο κεντρο της πολης! Απο εδω ξεκινησαν ολα, και μαλιστα σε παλιες απεικονησεις χαρτων δειχνει οτι ηταν ολο οχυρωμενο και ρυμοτομημενο σε τελεια τετραγωνα, ενω στη μεση δεσμοζε ο μεγαλος Καθεδρικος Ναος, για αυτο και το νησακι πηρε το ονομα το Νησι του Καθεδρικου.

Και να ‘τος, φαινεται πλεον στο βαθος!

Τα παρκα της πολης ειναι πραγματικα υπεροχα και τα κοσμουν επιβλητικοι ναοι και αναγεννησιακα κτηρια, ενω ο κοσμος τριγυρω κανει βολτες…

…ενω σε πρωτο πλανο το νησακι του Ostrow Tumski δεσποζει στα νερα.

Και να λοιπον, που φτασαμε!

Αυτη ειναι η μεσαιωνικη εισοδος του νησιου. Τωρα πλεον εχει μια μεταλλικη γεφυρα να το ενωνει με την οχθη, αλλα τοτε φανταστειτε οτι στην θεση της υπηρχε μια ξυλινη συρομενη γεφυρα για προστασια απο τους εχθρους.

Η μεσαιωνικη πολη αρχιζει, και το πανεμορφο γλυπτο συντριβανι μου θυμιζει για μια ακομα φορα τη βαθεια αλλα και ουσιαστικη σχεση των Πολωνων με την θρησκεια…

…ενω τα κτηρια εχουν λεπτομερειες που μπορεις να τις κοιτας με τις ωρες…

Πολλα απο αυτα τα κτηρια απο την αλλη πλευρα «βλεπουν» προς τον ποταμο, ενω εχουν και καταπληκτικους κηπους…

Οκ, περιμενα να δω εναν κηπο, αλλα το παρακατω δεν το περιμενα!
Ισως ο πιο ομορφος κηπος που εχω δει στη ζωη μου, με τον ποταμο να ρεει νωχελικα στο βαθος…

Τα διπλανα κτηρια εχουν και αυτα κηπους, αλλα οπως ειδαμε σε καποιες περιπτωσεις ηταν κλειδωμενα…

Οπως εμαθα λιγο αργοτερα, αυτο δεν το εχουν κανει για να κρατησουν ξενους εξω, αλλα γιατι τους ανασκευαζουν με σκοπο καποια στιγμη να τους ενοποιησουν ΟΛΟΥΣ μεταξυ τους και να μπορει ο επισκεπτης να κανει το γυρο του μικρου νησιου μεσα απο τους κηπους.

Συνεχιζοντας τη βολτα μας φτανουμε στον περιφημο Μεγαλο Καθεδρικο της πολης!
Ο ναος ξεκινησε να φτιαχνεται τον μεσαιωνα και εκτοτε αναστηλωθηκε αρκετες φορες και πλεον ειναι ενα απο τα κοσμηματα του Wroclaw.

Mαλιστα, αυτο ειναι το κατεξοχην μερος για ενα ζευγαρι που θελει να παντρευτει, και βεβαια εδω δεν υπαρχουν λιστες αναμονης, τελετες της μισης ωρας και φακελακια για το «μαγαζι»…

Συχνα μπορει να δει κανεις νυφες και γαμπρους που ερχονται για να φωτογραφηθουν στον ναο.
Το αξιοσημειωτο ομως στην περιπτωση ειναι οτι ακομα και να δεις ενα ζευγαρι με τα νυφικα κλπ, δεν ειναι απαραιτητο οτι παντρευονται!
Βλεπετε πολλοι Πολωνοι ειναι αρκετα φτωχοι και παντρευονται στο δημαρχειο, οποτε μια προσφιλης συνηθεια τους ειναι να ξαναφορανε τα ρουχα του γαμου μηνες αργοτερα για μια ωραια φωτογραφηση σε καποιο ναο η μνημειο!

Φθανοντας εκει ειδα ενα ζευγαρι που ποζαρε ευτυχισμενο μπροστα στον ναο, φτιαχνοντας μια υπεροχη εικονα! Να ζησετε παιδια!

Διπλα απο το ναο εικονες μαγικες… Ευαισθησια και συναιθημα… Η φωτογραφικη εκανε οτι μπορουσε για να καταγραψει τις εικονες!

Καιρος να πηγαινουμε ομως…. Επομενη σταση, το κεντρο της πολης, το Rynek (γνωστο και ως Market Square), οπου χτυπαει η καρδια της συγχρονης πολης!

Ολο αυτο το περπατημα ομως με εχει κουρασει… Περναμε απο ενα μεγαλο παρκο και καθομαι να ξεκουραστω λιγο.
Η παρεα παιρνει την ευκαιρια και με αποθανατιζει, ενω με ενημερωνει οτι καθομαι πανω σε ενα …γλυπτο με το ονομα «Η αναμονη του περαστικου». Η …κοπελια διπλα μου σιγουρα φαινεται να περιμενει αρκετη ωρα παντως!

Και να λοιπον που φτανουμε στο Rynek!
Αυτο βασικα ειναι μια πολυ μεγαλη πεζοδρομημενη περιοχη γυρω απο ενα οικοδομικο τετραγωνο στο κεντρο, οπου υπαρχουν απειρα bistro μαγαζακια, καφετεριες, εστιατορια καθε ειδους (και Ελληνικα!), μπυραριες, και πολλα μαγαζακια που πουλανε οτι μπορει να χρειαζεται κανεις!

Το καλοκαιρι τα μαγαζια αυτα βγαζουνε εξω καθισματα και οι πελατες καθονται και απολαμβανουν την μπυρα τους στον ηλιο!

Στην πλατεια υπαρχουν και αρχαια μνημεια, τα οποια τα εχουν διατηρησει και μαλιστα χρησιμοποιουνται ακομα σαν δημοσιες υπηρεσιες!

Γυρω απο το Rynek ειναι ενα σωρο καμαρες και μικρες στοες…

Προφανως δεν θα τις αφηναμε ανεξερευνητες!
Ετσι μπαινουμε ξαφνικα σε ενα αλλο υπεροχο κοσμο της πολης, με μικρα, γραφικοτατα, πλακοστρωτα σοκακια! Ξαφνικα νοιωθω σαν να ειμαι σε Ιταλικη πολη!

Συντομα βρισκομαστε σε ενα μικρο πεζοδρομο, οπου βλεπω με εκπληξη μερικα μικρα μπρουτζινα ζωακια μπροστα μου!
Οπως μαθαινω , τα μικρα μπρουτζινα αγαλματιδια ειναι ενα σημα κατατεθεν της πολης και τα συγκεκριμενα ειναι εκει απο δωρεες διαφορων ανθρωπων και οργανισμων, που φαινονται σε μικρες αναμνηστικες πλακες στον πισω τοιχο.
– Γιατι ομως ζωακια;
– Ο πεζοδρομος αυτος καποτε ηταν τα σφαγεια της πολης, και το κεντρικο λουκι υπηρχε για να απορρει το αιμα απο τα ζωα. Απο τοτε που σταματησε αυτο, τα ζωακια αυτα μπηκαν εδω ως «φορος τιμης».
«Μαλιστα,» συνεχιζει, «τωρα μαζευουμε λεφτα για να βαλουμε και μια αγελαδα εδω!»
Αλλοι λαοι, αλλα εθιμα!

Συνεχιζοντας βλεπω οτι ο μικρος πεζοδρομος εχει αλλαξει οψη πλεον και εχει αξιοποιηθει τουριστικα καθως υπαρχουν Galleries και εστιατορια…
Παντως αν δεν μου το ελεγαν οτι εδω ηταν καποτε σφαγεια, δεν θα το καταλαβαινα ποτε…

Οπως ανεφερα τα μπρουτζινα αγαλματιδια εχουν κεντρικη θεση στην πολη.
Ετσι εχουν διασκορπισει σε ολη την ευρυτερη περιοχη κατι μικρα καλικαντζαρακια, τα οποια μπορει να συναντησεις σε οποιοδηποτε μερος και σε ανυποπτο χρονο!

Το πιο φοβερο ομως ειναι οι λεπτομερειες του καθενος, που εχουν να κανουν με το μερος στο οποιο βρισκονται.
Πχ. το παρακατω το βρηκα πισω απο τη σιδερια ενος παραθυρου, ως …κρατουμενο!

Ενω αυτο το βρηκα στις οχθες του ποταμου Odra!
Λεπτομερεια: προσεξτε τα μικρα παπουτσακια του!

Η ωρα ομως εχει πλεον περασει και το στομαχι μας αρχιζει να διαμαρτυρεται!
Κανενα προβλημα! Υπαρχει ενα πολυ ωραιο μικρο εστιατοριο εδω κοντα. Φυγαμε!
Ενω προχωραμε στους δρομους, τα κτηρια συνεχιζουν να με εκπλησσουν.

Καταληγουμε σε αυτο το πολυ ζεστο οντως μικρο εστιατοριο…

…οπου επιλεγω να δοκιμασω -τι αλλο;- την Πολωνεζικη κουζινα!
Στην φωτογραφια φαινονται τα λεγομενα Pirogi -κατι σαν σφολιατακια, τα οποια γινονται ειτε τηγανητα ειτε βραστα, και εχουν γεμιση τυρι η διαφορα χορταρικα. Μουρλια!!!

Αποχαιρετω την ξεναγο μας για τωρα, μιας και θα συναντηθουμε ολη μαζι η παρεα το βραδυ για να παμε σε ενα περιφημο Jazz Club της περιοχης!
Στο σπιτι βρισκω τον Pawel και πιανουμε την κουβεντα πινοντας μπυριτσα! Η ωρα περναει γρηγορα και το βραδυ ερχεται.
Ετοιμαζομαστε και κατεβαινουμε παλι στην πολη, οπου βρισκουμε το Jazz Club. Για κακη μας τυχη το live που ηταν προγραμματισμενο ειχε ακυρωθει, αλλα αυτο δεν μας εμποδισε απο το να κατσουμε και να πιουμε ενα ποτακι! Στο μαγαζι περαν του οτι εχουν παιξει πολλα απο τα μεγαλα ονοματα της Jazz, R&B, και Funk σκηνης, υπαρχει ενα εθιμο: οσοι καλλιτεχνες περνανε απο εκει γραφουν κατι στους τοιχους με μαρκαδορο!

Συντομα βεβαια το εθιμο αυτο επεκταθηκε και στους θαμωνες, οι οποιοι γεμισαν τους τοιχους με οτι μπορει να φανταστει κανεις! Και οταν λεμε οτι τους γεμισαν, μιλαμε οτι τους ΓΕΜΙΣΑΝ!!
Χιλιαδες στιχακια, ονοματα, υπογραφες και σημειωσεις επιαναν καθε σπιθαμη των τοιχων του μαγαζιου!

Η φοβερη Jazz μουσικη γεμιζε το χωρο, ενω η παρεα μας συμπληρωνε την ατμοσφαιρα με χαμογελα και πειραγματα! Αντε γεια μας!

ΗΜΕΡΑ 10: Wroclaw Πολωνιας – Πραγα Τσεχιας

Wroclaw (PL) - Prague (CZ). Dist. 285 km

Wroclaw (PL) – Prague (CZ). Dist. 285 km

Η ημερα ομως να φυγω πλεον ειχε φτασει.
Ο δρομος μπροστα με καλουσε, αλλα ενας κομπος στο λαιμο μου δεν με αφηνε να νοιωσω χαρα!

Οι μερες ειχαν περασει τοσο ομορφα, και τα παιδια με ειχαν αγκαλιασει με την αγαπη τους και με ειχαν βαλει στις ζωες τους χωρις να ζητησουν τιποτα σαν ανταλλαγμα, και εγω δεν ηθελα να φυγω!
Επρεπε ομως να γινει και το ηξερα! Εξαλλου ο Pawel και η Arilla τις επομενες ημερες θα επρεπε να πανε παλι στο γραφειο στις δουλειες τους, οποτε ….τα κεφαλια μεσα!

Σηκωθηκα το πρωι και βρηκα την Arilla στην κουζινα η οποια μου εγραφε ενα αποχαιρετιστηριο σημειωμα, το οποιο μου εδωσε μαζι με ενα γλυκυτατο (κυριολεκτικα) δωρο: ενα μικρο βαζακι με σπανιο μελι (εχει και την κερηθρα μεσα!), και ενα μικρο κερινο αγγελακι!

Ευχαριστησα τα παιδια θερμα και βεβαια οι στιγμες ηταν αρκουντως συγκινητικες.
Φορτωσα την μηχανη και πλεον η προοπτικη του υπολοιπου του ταξιδιου μου με εκανε να νοιωθω ηδη καλυτερα! Εξαλλου τα παιδια θα τα δω και οταν ερθουν Ελλαδα!

Ετσι αφηνω πισω μου το ομορφο προαστιο του Wroclaw, με αναμικτα συναισθηματα: απο τη μια χαρα που ταξιδευω παλι, εγω η μηχανη και ο ανοιχτος δρομος, απο την αλλη λυπη που αφηνω πισω υπεροχους ανθρωπους και μια τοσο ομορφη πολη…

Σημερα εχω να διανυσω μονο 300 χιλιομετρα, μεχρι την Πραγα, οπου με περιμενει ο Guy, ενας φιλος και συνφορουμιστας απο το αγγλικο Ducati Forums.

Το πως εγινε το «κονε» αυτο ειναι αξιοσημειωτο απο μονο του!
Οταν σχεδιαζα ακομα το ταξιδι, ειχα κανει ενα Thread σχετικα με το οτι θα περασω απο τις συγκεκριμενες χωρες, και ζητουσα πληροφοριες για το τι πρεπει να προσεξω κλπ.
Ετσι ο Guy, Βρετανος που ζει πλεον μονιμα στην Τσεχια, και ενα απο τα πιο παλια μελη του forum, μου εστειλε ενα ΠΜ και με προσκαλεσε να βρεθουμε απο κοντα αφου θα περνουσα απο Τσεχια, και μου εδωσε ολα του τα στοιχεια! Ονομα, τηλεφωνα κινητα και σταθερα, διεθυνση σπιτιου, χαρτη για την περιοχη… Μεχρι και το τι accomodations ειχε να προσφερει μου εγραψε: απο φορτηγακι για ρυμουλκηση (ποτε δεν ξερεις), αλλαγη ελαστικου, γκαραζ με πληρη σειρα εργαλειων για να δουλεψω αν χρειαζοταν, συνεννοησεις με τοπικα συνεργεια για οτιδηποτε πιο σοβαρο, κλπ!!

Αυτο βεβαια δεν ηταν καινουργιο σε μενα… Αυτο το «δικτυο αλληλοβοηθειας» το εχουν στησει στο φορουμ αυτο εδω και πολυ καιρο, οποτε το ηξερα ηδη! Με συγκινησε ομως η προθυμια του να βοηθησει και να γνωρισει καποιο ατομο που δεν ηξερε απο πριν, και μαλιστα οταν του ζητησα πληροφοριες για καποιο ξενοδοχειο, δεν ηθελε να ακουσει κουβεντα! Θα με φιλοξενουσε στο σπιτι του!
Τωρα ομως ειχα μπροστα μου μια καταπληκτικη διαδρομη μεσα απο τα δαση της Πολωνιας και της Τσεχιας, να απολαυσω!
Ανοιγω το γκαζι και η μηχανη βρυχαται απολαυστικα!! It’s good to be alive today!

Η συντομη αλλα ομορφη εθνικη οδος μεχρι Legnica με βγαζει μεσω μιας απολαυστικης διαδρομης προς Jelenia Gora, πολυ κοντα στο Karpacz -την περιοχη οπου καναμε το υπεροχο 3ημερο στα βουνα!

Οι δρομοι και η καταπρασινη φυση γυρω ειναι ολα τοσο απολαυστικη που καποιες φορες σταματαω για να χαζεψω γυρω μου και να φωτογραφισω το απιθανο τοπιο….

Προορισμος τα συνορα Πολωνιας – Τσεχιας μετα το Jakuszyce.

1 ωρα αργοτερα και εχω μολις περασει τα συνορα, οποτε και αποφασιζω να κανω μια μικρη σταση για ξεμουδιασμα στο Harrachov -ενα γραφικοτατο Τσεχικο χωριουδακι!

Απολαμβανω ενα Cappuccino και μερικα λαχταριστα μπισκοτακια, ενω χαζευω τους περαστικους που μαζευονται κατα καιρους και χαζευουν τη μηχανη!
Τελικα ειναι κατι το ξεχωριστο η ατιμη…

Καθως ανηφοριζω στην περιοχη με κατευθυνση το Tanvald το τοπιο αλλαζει σιγα σιγα και γινεται πιο Αλπικο, ενω ο δρομος κραταει το ενδιαφερον μου με πολλες στροφες και καλο οδοστρωμα.

Θα ηθελα στο σημειο αυτο να σας πω δυο λογια για τον Ε65
Η διαδρομη λιγο μετα το Tanvald και μεχρι το Turnov ειναι ισως η καλυτερη που εχω δει ποτε μου! Φανταστειτε 30 χιλιομετρα ΑΠΙΣΤΕΥΤΩΝ στροφων, με χαραξη συγκλονιστικη, ενω το καταμαυρο οδοστρωμα συναγωνιζεται σε ποιοτητα τους δρομους των πασων της Ιταλιας.

Στροφες ολων των ειδων με σωστη κλιση και ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ορατοτητα, σε προκαλουσαν για αμαρτωλα και ατελειωτα παιχνιδια, με ταχυτητες ΠΟΛΥ πανω απο το οριο των 80 χαω…

Η 999 εχει φτιαχτει για τετοιες καταστασεις και δεν εχανε την ευκαιρια να το δειχνει σε καθε περιπτωση, ενω εγω μετα βιας κρατιομουν απο φοβο μην φυγει κανενα σαμαρι σε καμια στροφη!
Στο δρομο ενα σωρο μηχανες περνουσαν και χαιρετιομασταν με το γνωστο σημα της νικης, και αν κρινω απο το ειδος των μηχανων και το πως πηγαινανε, μαλλον αυτη η διαδρομη ειναι για τους Τσεχους οτι ειναι για εμας η Επιδαυρος….

«Τελικα οι Τσεχοι αγαπανε τις μηχανες», σκεφτηκα.
Οπως ομως αποδειχθηκε μετα, δεν ειχα δει ακομα τιποτα…

Φτανοντας στο Turnov ο δρομος πλεον γινοταν Εθνικη Οδος, οποτε ειχα κοψει για να βρω το δρομο μεσα απο την μικρη κωμοπολη.

Καπου εκει λοιπον και ενω παω παρακολουθοντας τις οδηγιες του GPS, βλεπω μπροστα μου ενα αμαξι με πινακιδες που κατι μου θυμιζαν…. ΚΖΝ **** Ελληνικες πινακιδες και μαλιστα απο Κοζανη!!!
Μα καλα, ακομα και εδω στη μεση του πουθενα βρισκεις Ελληνες;!

Τον προσπερναω και βλεπει την πινακιδα μου, οποτε σταματαμε στην ακρη. Ο κυριος Γιωργος και η Πολωνεζα γυναικα του γυρνουσαν απο Πολωνια για Ελλαδα, και μαντεψτε ΠΟΥ ηταν: στο Wroclaw!
Με ρωτησαν απο που ερχομαι και που πηγαινω, και μου εδωσαν συγχαρητηρια για το ολο ταξιδι, ποσο μαλλον που το εκανα μονος μου! Ειλικρινα χαρηκα παρα πολυ που τους συναντησα και εκανε τη διαθεση μου ακομα καλυτερη!

Η εθνικη απο εκει και περα μεχρι τα περιχωρα της Πραγας ηταν ευκολη υποθεση….

Πραγα, 5:43 μμ

Εκεινη την ωρα μου στελνει μηνυμα ο φιλος μου ο Guy.
Μου λεει να παω στο σπιτι του κατευθειαν και οτι εχει ηδη ειδοποιησει την οικογενεια του και με περιμενουν.

Λιγο αργοτερα περναω μεσα απο την πανεμορφη Πραγα και βεβαια περνοντας τον ποταμο Vltava δεν μπορουσα να αντισταθω σε μερικες φωτογραφιες…

Ακολουθω το GPS πιστα καθως με κατευθυνει εξω απο την πολη, και ανηφοριζω ενα λοφο: «Σιγουρα απο εδω παμε, η θα ψαχνομαι;»

Λιγο μετα με ενημερωνει οτι εχω φθασει στον προορισμο μου: ενα μεγαλο συγκροτημα απο μεζονετες, με ιδιοκτητους δρομους και μεγαλους κηπους.
Φθανω εξω απο το σπιτι με τον αριθμο που μου ειχε δωσει και σβηνω τη μηχανη.
Ενω σκεφτομαι τι να κανω τωρα και αν οντως ειναι το σωστο νουμερο, η πορτα ανοιγει και βγαινει εξω ενα κουκλι πιτσιρικι κοριτσακι που με ρωταει: «Εισαι ο Νικος;»

Με το που λεω «ναι», ορμαει και πηδαει στην αγκαλια μου, γελωντας και λεει: «Χαρηκα! Εγω ειμαι η Zara!»
Εγω εχω μεινει λιγο αναυδος απο την φοβερη υποδοχη και πλεον εχουν βγει να με χαιρετησουν και τα υπολοιπα μελη της οικογενειας: 2 ακομα αγορακια και η μητερα τους – η γυναικα του φιλου μου.

Ολοι μου μιλανε με πολυ οικειοτητα σαν να ειμαι ενας παλιος οικογενειακος φιλος, ενω τα μεγαλυτερα πιτσιρικια χαζευουν την μηχανη.
Ο …μεγαλος, μου λεει με οσο σοβαροτητα μπορουσε να εχει στα 10 του χρονια:

– Ο μπαμπας μου εχει και εμενα Ducati, και θα σε παει βολτα!
– «Το ξερω», απανταω, «οι μηχανες ειναι που μας εκαναν να γνωριστουμε»
– Εγω του χρονου θα ξεκινησω στο πρωταθλημα παιδων γιατι θελω να γινω σαν τον Rossi! Kαι αυτος σε τετοια ηλικια ξεκινησε!

Καπου εκει κατεφθασε και ο φιλος μου ο Guy, με την Ducati ST4s του.
Χαιρετιομαστε εγκαρδια σαν να ειμαστε παλιοι φιλοι και με βοηθαει να βγαλω τα μπαγκαζια απο τη μηχανη και μου δειχνει το δωματιο μου.
– Πηγαινε να φρεσκαριστεις αν θες, και μετα θα παμε για ενα μικρο δειπνο με μερικους φιλους Ducatisti.

Λιγο αργοτερα καβαλαμε τις μηχανες στην εξοχη της Πραγας, και καταφθανουμε στο Okor, σε ενα κομψοτατο ξενοδοχειο μπροστα σε μια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ λιμνη!
ΑΥΤΟ ειναι το «μικρο δειπνο;;;»

Παρκαρουμε τις μηχανες και το θεαμα γινεται ακομα καλυτερο!
«Μ’ αρεσει που ηταν να ερθει ενα ζευγαρι ακομα μονο!!» σκεφτομαι…

Μπαινω μεσα και βλεπω οτι ο Guy εχει κλεισει ουσιαστικα το μεγαλυτερο μερος του μικρου εστιατοριου, φτιαχνοντας ενα μεγαλο τραπεζι μια την παρεα μας! Με βαζουν στην μεση του τραπεζιου ως τιμωμενο προσωπο και αρχιζουν οι συστασεις! Ολα αυτα για εμενα ρε παιδια;;;

Ο Robert, που εχει ερθει με την γυναικα του και τον γιο του, ειναι παλιος αγωνιζομενος της Τσεχιας στα Superbikes και ενας απο τους καλυτερους μηχανικους Ducati στην χωρα.
Τωρα πλεον την παραδοση ακολουθει ο 28χρονος γιος του, τρεχοντας στα εθνικο πρωταθλημα Superbikes.

Διπλα καθεται ο Paolo, ενας 48αρης Ιταλος και σκεφτομαι «ενταξει, να και καποιος πιο «φυσιολογικος» αναβατης». Η χαρα μου κραταει πολυ λιγο, καθως με ενημερωνει οτι ΚΑΙ αυτος τρεχει στο πρωταθλημα της Τσεχιας με SS και παιρνει τακτικα μερος σε διεθνεις αγωνες Endurance με Yamaha R6.

Παραδιπλα, ο Guy -που ξερω ηδη οτι τρεχει επισημα στο Τσεχικο πρωταθλημα με μια 996R- και διπλα του μια κοπελιτσα με Ducati Monster 620ie, με το οποιο σχεδιαζει να ξεκινησει του χρονου Track Days, «και βλεπουμε»!

Ειχα κουφαθει εντελως! Που πα ρε Καραμητροοοοοο;;;
Το μεγαλο κλου ομως ηταν ο Ηλιας. Ενας Ελληνας της διασπορας, γεννημενος στην Τσεχια, πηγε στην Ελλαδα για να σπουδασει και να δουλεψει, αλλα δεν αντεξε τους μισθους πεινας της χωρας.
Ετσι γυρισε πισω στην Τσεχια, οπου εφτιαξε μια εταιρια μεταφορων και τωρα εχει καποια φορτηγα TIR, απο τα οποια ζει, και μαλιστα πλουσιοπαροχα!
Φοβερος τυπακος!

Μετα το φαγητο λοιπον, τα παιδια μου φυλαγαν την μεγαλυτερη εκπληξη!
Ο Robert ηθελε τιμης ενεκεν που ημουν εκει, να παμε απο το συνεργειο του και να κατσουμε για μια μπυρα. Εγω αρχικα σκεφτηκα, οκ, τι να δω; Ενα συνεργειο Ducati και πεντε λυμμενες μηχανες….
Αλλα βλεποντας τοσους ανθρωπους να με εχουν ως …Guest Star και να κανουν τοσα πραγματα για εμενα, με χαρα ειπα λοιπον οκ.

Ετσι ξεκινησαμε 8 μηχανες μια βραδυνη βολτα στην υπεροχη εξοχη της περιοχης…
Αυτο και μονο ηταν για εμενα ενα τεραστιο δωρο! Το ονειρο που ειχα πιτσιρικας βλεποντας τους ξενους αναβατες στα καμπινγκ γινοταν πραγματικοτητα: να κανω μια βολτα παρεα τους ως ισος προς ισο…

Συντομα φτασαμε σε ενα χωριουδακι στην μεση του πουθενα, και ολοι σταματησαν εξω απο την πορτα ενος παλιου σταυλου. Ουτε καν που φαινοταν οτι ειναι μαγαζι εκει, ποσο μαλλον αντιπροσωπεια Ducati!
Ανοιγει τις πορτες και μου κανει νοημα να μπω μεσα.
Μπαινω και….. παθαινω εγκεφαλικο!
MΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΕΙΧΕ ΟΤΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΑΚΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!!!!!!!
Ducati, MV Agusta, Laverda, Moto Guzzi, Benelli…..

Και γυρω απο ολα αυτα, ενα σωρο καθαρα αγωνιστικα της Ducati, απο το 750 μεχρι και Superbikes του Παγκοσμιου Πρωταθληματος!!!

Και μεσα σε ολα αυτα, κεντρικη θεση κατειχε αυτη η Ducati 999R:

Με το συγκεκριμενο ο γιος του Robert τρεχει στο Τσεχικο πρωταθλημα, και ειναι full carbon!

Σε αυτο το σημειο, και πριν αρχισετε τις καταρες, να ξεκαθαρισω οτι τετοια εργαλεια εγω δεν τα πλησιαζω καν, ποσο μαλλον να ανεβω και επανω τους!
ΟΛΟΙ ομως ΕΠΕΜΕΝΑΝ να ανεβω επανω για να με βγαλουν φωτογραφια για να δειξω στους φιλους μου στην Ελλαδα!
Οτι και να πω για αυτα τα παιδια ειναι λιγο….
ΥΓ. Μπορειτε να διακρινετε μια μικρη χαρα που ειχα στο προσωπο μου…

Αλλα, αφησα το καλυτερο για το τελος….
Το πιο ακριβο και σπανιο κομματι στη ΣΥΛΛΟΓΗ (δεν ειναι προς πωληση οι μηχανες, παιδια, sorry!) ηταν η μηχανη με την οποια ετρεχε ο μεγαλος Virginio Ferrari, στο Παγκοσμιο Πρωταθλημα το 1992!

Εκει λοιπον, μεσα σε ενα ειδυλλιακο τοπιο απο χρυσα αναποδα πιρουνια, carbon κουστουμια, αγωνιστικες Ohlins αναρτησεις, και εξατμισεις carbon και τιτανιου, κατσαμε ολο το βραδυ πινοντας μπυριτσα και ακουγοντας φανκιες που ειχε βαλει ο Robert στο CD player!

Κλου στην ολη βραδια, οταν ο Robert αποφασισε να εκτελλεσει το ..»τελετουργικο» της παρεας:
Βλεπετε καθε φορα που η παρεα μαζευεται εκει και πινουν, παιρνει ενα πολυ μικρο …..κανονακι και το γεμιζει μπαρουτι και βγαινει στη γειτονια στις 2 το πρωι και αρχιζει τις ….κανονιες!!!!
Ειμαι σιγουρος οτι οι γειτονες θα τον λατρευουν!

ΗΜΕΡΑ 11: Τσεχια Πραγας – Salzburg Αυστριας

Prague (CZ) - Salzburg (A). Dist. 385 km

Prague (CZ) – Salzburg (A). Dist. 385 km

Το επομενο πρωι ξυπνησα στο σπιτι του Guy και κατεβηκα για πρωινο με τα πιτσιρικια. (Στο εξωτερικο το πρωινο ειναι εκ των ουκ ανευ και το τιμουν παντα!)

Λιγη ωρα αργοτερα, εγω με τον Guy κατεβηκαμε στο γκαραζ του, οπου η κουκλα μου ειχε περασει το βραδυ της με εκλεκτη παρεα..

Ρυθμισαμε τις αναρτησεις της 999 μου -κατι που ηθελα καιρο να το κανω, αλλα αφενος δεν ειχα τις γνωσεις, αφετερου δεν ειχα βρει καποιον βοηθο να κρατησει τη μηχανη για να μετρησουμε sag κλπ.
(Οντως η μηχανη ηθελε ρυθμισμα για τα κιλα μου, τοσο στο rebound, οσο και στο sag…)

Λιγο μετα κατηφορησαμε προς την πολη. Σημερα το μεσημερι θα εφευγα για να παρω το πλοιο του γυρισμου απο Βενετια, αλλα πρωτα ηθελα να παρω μια γευση απο την πανεμορφη Πραγα.

Βαλαμε τις μηχανες σε ενα απο τα πολλα φυλασσομενα παρκινγκ και συνεχισαμε με το μετρο…

Ο Guy οντας ενα χρονο εδω, ξερει την Πραγα, οποτε μου προτεινε να δω την παλια πολη (Staré Město στα Τσεχικα) και την περιφημη πλατεια της. Ο ιδιος ειχε να κανει καποιες δουλειες οποτε θα πηγαινα μονος μου βολτα αλλα δεν με πειραζε καθολου!
Για να με εξυπηρετησει μαλιστα μου εδωσε την προσωπικη του καρτα διαδρομων του Μετρο και εναν πληρη τουριστικο οδηγο της πολης και δωσαμε ραντεβου για αργοτερα. Απιστευτος!! :respect:

Αν και ο καιρος ηταν πολυ βαρυς και καπου καπου ψιχαλιζε, ο κοσμος στην πλατεια και τους γυρω δρομους δεν εδειχνε να πτοειται καθολου!

Εκει βρηκα και το διασημο Pražský orloj, δηλαδη το περιφημο Αστρονομικο Ρολοι της Πραγας.
Οι λεπτομερειες που εχει επανω απλα δεν μπορουν να χωρεσουν σε μια εικονα…

Γυρω απο την πλατεια εχει μικρα στενα δρομακια κατω απο καμαρες, μεσα στα οποια ευκολα μπορει να χαθει κανεις…

Στο δρομο μου συναντησα πολυ ενδιαφεροντα μαγαζια…

…που με εβαλαν ομως σε σκεψεις για την …..»νυχτερινη» ζωη αυτων των ανθρωπων!

Τελικα αφησα τα ψωνια (καθε ειδους!) και αποφασισα να χαθω λιγο μεσα στα υπεροχα στενακια…

Κλασσικα ξενοδοχεια και πανεμορφα συντριβανια….

Μεγαλοπρεπεις νεοτερες εκκλησιες….

…διπλα σε αλλες σαφως πιο παλιες…

Οι λεπτομερειες για αλλη μια φορα ειναι απεριγραπτες!

Και ετσι ο δρομος μου με εβγαλε στην προκυμαια, διπλα στον μεγαλοπρεπη ποταμο Vltava…
Εδω μπορει κανεις να παρει ενα απο τα πολλα μικρα βαρκακια που κανουν τουριστικες ξεναγησεις μεσα απο τον ποταμο…

…η απλα να κατσει στην ακρη της προκυμαιας και να θαυμασει την διασημη Γεφυρα του Καρολου!
Αξιζει να σημειωθει οτι ξεκινησε να κατασκευαζεται μολις το 1357, υπο την εποπτεια του Βασιλια Καρολου IV και ολοκληρωθηκε στις αρχες του επομενου αιωνα!
Εχει μηκος 516 και πλατος 10 μετρα, εχει 16 αψιδες, και μεχρι το 1841 ηταν ο μονος τροπος να περασει κανεις τον ποταμο στην Πραγα.

Εδω μαζευονται παρα πολλοι περιπλανωμενοι καλλιτεχνες, ζωγραφοι κλπ, και βεβαια ειναι απο τα πιο σημαντικα αξιοθεατα της πολης!

Πριν φυγουμε ομως θα ηταν παραλειψη να μην δουμε τον φημισμενο Baroque ναο του Αγιου Νικολαου στην πλατεια της παλιας πολης…

Καιρος ομως να πηγαινουμε…

Δινω μια ακομα υποσχεση στον εαυτο μου να επισκευτω καλυτερα αυτη την πανεμορφη πολη μια αλλη φορα, και κατευθυνομαι στο σπιτι του φιλου μου για να φορτωσω τη μηχανη και να τους χαιρετησω.
Ενω τρωμε κατι για το μεσημερι στο σπιτι, καθομαι να δω λιγο το προγραμμα της ημερας.
Απο την Πραγα μεχρι την Βενετια ειναι 870 χιλιομετρα, και το πλοιο φευγει την επομενη μερα στις 12 το μεσημερι.

Η επιλογη του να κανω ολα τα χιλιομετρα σερι και να ξεκουραστω στο πλοιο γρηγορα απορριπτεται, μιας που ηδη εχω «χασει» τη μιση μερα και ουτως η αλλως δεν υπαρχει λογος να περασω μια τετοια δοκιμασια.
Βεβαια εχω ηδη αποφασισει να κινηθω απο Εθνικες Οδους πλεον για εξοικονομηση χρονου, οποτε αποφασιζω να «σπασω» τη διαδρομη σε 2 μερη: θα κανω ενα μεγαλο κομματι σημερα και θα αφησω οσο το δυνατον λιγοτερα για το πρωι.
Ετσι κλεινω ενα δωματιο σε ενα ξενοδοχειο στο Villach, οντας διπλα απο τα συνορα με Ιταλια και πολυ κοντα πλεον με Βενετια.

4:30 μμ και η Ducati περναει αργα μεσα απο την απογευματινη κινηση της Πραγας, ενω σιγουρα οι γυρω οδηγοι θα αναρωτιουνται ακομα για αυτο τον τρελο τουριστα που σηκωνε σουζες με τη μηχανη τιγκα στα μπαγκαζια!!
«On the road again»…

Εχω παρει την Εθνικη Οδο Ε50 και κατευθυνομαι προς Plzen, οπου 88 χιλιομετρα αργοτερα με βγαζει στον επαρχιακο Ε55 για Klatovy και συνορα.
Ανηφοριζω για τα ορεινα και εχω μπροστα μου 108 χιλιομετρα μεχρι τα συνορα στο checkpoint Zelezna Ruda – Bayerisch Eisenstein.
Η διαδρομη ειναι μαγικη και το λιγοστο φως της μερας που περναει μεσα απο τα βαρια συννεφα δημιουργει εικονες συγκλονιστικες…

Η διαδρομη ειναι αρκετα δυσκολη διοτι εχει πολλες ευθειες αλλα ο δρομος ειναι πολυ στενος και εχει παρα πολυ κινηση.
Πολλες φορες πετυχαινω κομβοι 20+ οχηματων, οπου μου ειναι πολυ δυσκολο να κανω διηθηση και να τους περασω…
Ετσι αποφασιζω να κοψω ταχυτητα και να κινηθω με τους ρυθμους της κινησης…
Αυτο ομως με ανταμειβει με ισως την καλυτερη φωτογραφια του ταξιδιου μου!

7:03 μμ στο δρομο για τα συνορα Τσεχιας – Αυστριας.

Πλησιαζω προς τα συνορα και ο ουρανος ανοιγει, δινοντας μου ελπιδες οτι τελικα ο καιρος θα ειναι συμμαχος μου αυτη τη φορα!

Και οντως ετσι ηταν, τουλαχιστον μεχρι που βραδιασε….

Φθανοντας τα συνορα Τσεχιας – Αυστριας ξαφνιαζομαι που ξαφνικα βλεπω κατι διμετρες κουκλαρες στους παραδρομους, οι οποιες ειναι ντυμενες σαν να πηγαινουν στα …μπουζουκια!
Προς στιγμην μπλοκαρα: «Παει, τα επαιξα τελειως! Τοσο καιρο ειμαι αναμεσα σε κουκλες που τωρα τις βλεπω παντου!»

Συντομα ομως θυμαμαι τα οσα σχετικα ειχαν αναφερει καποιοι γνωστοι που ειχαν περασει απο Τσεχια πριν καιρο: οι κοπελες ειναι call girls που κανουν «πιατσα» στην περιοχη, με κυρια πελατεια τους φορτηγατζηδες TIR, οι οποιοι τις παιρνουνε (αυτο εχει διπλη εννοια!) και μετα αυτες επιστρεφουν στη βαση ….περπατοντας!

Για μια στιγμη μου περασε απο το μυαλο να σταματησω λιγο σε ενα απο τα τριγυρω ….αξιοσεβαστα μαγαζια, αλλα συντομα αλλαξα γνωμη οντας μονος, νυχτα, με μια πανακριβη μηχανη στην μεση του πουθενα… Μπα… Αστο καλυτερα!
Περναω τα συνορα και ΑΜΕΣΩΣ η διαφορα ειναι τεραστια: εκει που πριν εβλεπες XXX Hotels και διαφορα αναλογα clubs, τωρα ειχε μονο δαση, και μεγαλα Rest.

1 ωρα αργοτερα περνουσα απο το Linz, εχοντας αλλα 306 χιλιομετρα για να φτασω στον προορισμο μου για το βραδυ.

Autobahn A1, Linz, 9:38 μμ

Λιγο μετα και αφου ειχα κανει ακομα μια σταση για ανεφοδιασμο σε καυσιμα, τοσο για τη μηχανη οσο και για εμενα, βλεπω οτι αρχιζει και βρεχει, καθως χοντρες σταγονες αρχιζουν και πεφτουν στο fairing και στο κρανος μου. Γκρρρρ! Αυτο μας ελειπε τωρα! ΠΑΛΙ νυχτα και ΠΑΛΙ βροχη!

Βαζω τα αδιαβροχα και συνεχιζω…. Οπως ομως εκεινη την νυχτα στην Τσεχια, η βροχη οσο πηγαινε ολο και δυναμωνε.
Παροτι οδηγουσα στην Autobahn, το σπρει απο τα φορτηγα και τα αυτοκινητα σηκωναν μια ομιχλη, η οποια σε συνδιασμο με τα φωτα των διερχομενων αυτοκινητων με εκανε να μην βλεπω ΤΙΠΟΤΑ!

Δεν ειχα επιλογες ομως. ΕΠΡΕΠΕ να συνεχισω γιατι αν σταματουσα καπου τωρα, το πρωι δεν θα εφτανα εγκαιρως στην Βενετια.
Οδηγησα πανω απο 100 χιλιομετρα με αυτες τις συνθηκες, αλλα απο ενα σημειο και υστερα συνηδειτοποιησα οτι το μεγαλο μου προβλημα ΔΕΝ ηταν η βροχη που επεφτε, οσο το οτι εγω ενοιωθα να αποκοιμαμαι! Αυτο δεν ηταν καλο!
Ετσι με συνεχεις στασεις σε Rest και μερικους επρεσσο αργοτερα περναω πλεον εξω απο το Salzburg. Η ωρα ειναι μεσανυχτα, και εχω αλλα 200 χιλιομετρα περιπου.
Σταματαω λιγο μετα σε ενα Parking της Autobahn, οπου βλεποντας ενα αυτοκινουμενο παρκαρισμενο στο αλσακι μου ερχεται μια ιδεα! Θα κατασκηνωσω και εγω εδω!!!

Ειχα μαζι μου τη σκηνη και sleeping bag, οποτε γιατι οχι;
Η βροχη συνεχιζει να πεφτει απαλα, ολα μουσκεμα γυρω και εγω να παλευω να στησω την σκηνη!!

Parking Α1 Autobahn, εξω απο το Salzburg, 12:46 μμ

HΜΕΡΑ 12: Salzburg Αυστρια – Βενετια Ιταλια

Salzburg (A) - Venice (I). Dist. 439 km

Salzburg (A) – Venice (I). Dist. 439 km

Επεσα να κοιμηθω, αλλα κατι το αγχος μην γινει τιποτα στη μηχανη, κατι η βροχη που συνεχιζε, κατι το κρυο και η υγρασια, δεν μπορεσα να ηρεμησω. Καταφερα ομως να λαγοκοιμηθω μερικες ωρες και γυρω στις 5 το πρωι τελικα αποφασιζω οτι πρεπει να συνεχισω.

Μαζεψα τα πραγματα γρηγορα και βγηκα στην Autobahn. Η βροχη ειχε σταματησει, εγω ενοιωθα πολυ πιο φρεσκος και συντομα αρχιζε να χαραζει. Τελικα δεν ηταν κακη η ιδεα μου να σταματησω εκει για μερικες ωρες!

Το χαραμα στις Αλπεις ειναι κατι το μοναδικο, το απεριγραπτο… Αλλη μια στιγμη που θα μεινει χαραγμενη για παντα στο μυαλο μου…..

Αυστριακες Αλπεις, 6:09 πμ

Η κινηση ειναι αρκετη αλλα κινειται με ανετους ρυθμους.
Προορισμος τωρα προφανως η Βενετια απευθειας. Αν συνεχιζα ετσι θα εφτανα στην Ιταλια κατα τις 10 το πρωι κατι που θα μου εδινε και 2 ωρες ανεση χρονου!
Η χαρα μου ομως δεν κραταει για πολυ: ο λογος ακουει στο ονομα «Stau Zones».

Ο αυτοκινητοδρομος στην Αυστρια εχει καποια ΠΟΛΥ μεγαλα τουνελ -μιλαμε για 6+ χιλιομετρα μηκος- τα οποια υποθετω για λογους ασφαλειας ειναι ΜΟΝΗΣ κατευθυνσης.

Αυτο σημαινει οτι τοσο πριν οσο και μετα απο τα τουνελ, υπαρχουν …φαναρια (stau zones) τα οποια κρατανε την κινηση σταματημενη επι 15 λεπτα ενω περναει το αλλο ρευμα!! Ετσι δημιουργουνται κατι ουρες αυτοκινητων δεκαδων χιλιομετρων!

Παρολαυτα οι οδηγοι των αυτοκινητων δεν δειχνουν να ενοχλουνται ιδιαιτερα! Εχουν σβησει τις μηχανες και οι πιο πολλοι εινα εξω απο τα αυτοκινητα τους και μιλανε με τους διπλανους τους, κατι που μου δειχνει οτι μαλλον ειναι συνηθισμενοι σε αυτα τα μποτιλιαρισματα…

Εγω ομως ΔΕΝ ειμαι, και δεν εχω καμια προθεση να περιμενω στην ουρα -εξαλλου εχω να προλαβω και το πλοιο.
Σταματαω στο πρωτο Rest που βρισκω για να πιω ενα καφε και να παρω ενα σαντουιτς για πρωινο. Εκει λοιπον, για καλη μου τυχη συναντω κατι απιθανους τυπους Γερμανους, οι οποιοι ολως τυχαιως πηγαιναν στην Βενετια και μαλιστα για να παρουν το πλοιο για Ηγουμενιτσα!!!
Οι Θεοι μου χαμογελουν παλι!

Η αποθεωση ομως ηταν οι μηχανες τους!
Αρχαιολογιες που σε εκαναν να αναρωτιεσαι πως ειναι δυνατον ΑΥΤΑ να κινουνται ακομα, ποσο μαλλον να ταξιδευουν κιολας!!
Ενα Κawasaki 900 του 1973 με 400,000 στο κοντερ :respect:, μια BMW GSκατι αγνωστων λοιπων στοιχειων με κουτια πυρομαχικων πιασμενα στο πλαισιο με οξυγονοκολληση για πλαινες βαλιτσες (!), ενα Suzuki GSX 750 του 1990, και ενα Kawasaki ZL600 σε μετατροπη στρηταδικη!
Αλλη μια αποδειξη του οτι δεν χρειαζεσαι να εχεις την πιο ακριβη τουρισταδικη μηχανη για να ταξιδεψεις! Ολα ειναι θεμα προοπτικης!🙂
Ετσι ξεκινησε η πιο παραταιρη παρεα μηχανων στην ιστορια των μηχανοβιων να ταξιδεψει μαζι μεχρι την Βενετια!

Στο δρομο οι Γερμανοι πηγαιναν εξαιρετικα, κρατοντας σταθερο ρυθμο λιγο πανω απο το οριο, ενω οπου υπηρχε Stau Zone το περνουσαμε απο δεξια (βλεπε Λωριδα Εκτακτης Αναγκης) με προσοχη.

Μπορει να μην ηταν νομιμο, αλλα ΟΛΟΙ οι μοτοσυκλετιστες εκαναν το ιδιο, οποτε ποιος ειμαι εγω για να διαφωνησω;
Τα χιλιομετρα εφυγαν γρηγορα, περασαμε τα συνορα και συντομα κατευθυνομασταν προς Βενετια.
Το τελευταιο εμποδιο το βρηκαμε εξω απο το Udine στην Autostrada: Ουρα χιλιομετρων, αλλα αυτη τη φορα ηταν απλα λογω μποτιλιαρισματος.

Εγω εδω ειχα συγκριτικο πλεονεκτημα, εχοντας χρονια εμπειρια απο την κινηση αναμεσα στα κουτια στις δικες μας Εθνικες Οδους, οποτε οι Γερμανοι αρκεστηκαν στο να ακολουθανε….

Τελικα φτασαμε στα μεγαλα διοδια της Βενετιας, και αφου πληρωνουμε μαθαινω οτι τα παιδια ναι μεν πανε στο λιμανι, αλλα ΟΧΙ για να παρουν το πλοιο των 12!

Για ΑΥΤΟ και δεν αγχωνονταν, παροτι η ωρα ειχε ηδη παει 11 το πρωι!
Χαιρεταω τον Ralf και την παρεα του και……. ΕΜΠΡΟΣ ΚΑΛΟ ΜΟΥ GPSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!

Περναω ….σβελτα μεσα απο την πολη και τις λεωφορους, ενω το GPS μου δειχνει οτι θα φτασω στο λιμανι στις 11:55 πμ!!!!!

Τελικα οντως 10 λεπτα πριν φυγει το πλοιο, εγω ημουν εκει! Μπαινω μεσα, δενω την μηχανη, και εκει ηρεμω……………. Προλαβα!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καθομαι στο καταστρωμα και βλεπω τον ηλιο να δυει, και πλεον μπορω να βαλω τις σκεψεις μου σε μια ταξη. Καλα! Ποια ταξη;

Ολα τα συναισθηματα του κοσμου παλευουν μεσα μου να εκφραστουν!
Το ταξιδι αυτο ηταν κατι παραπανω απο μαγικο…
Γνωρισα τοσους ανθρωπους, συνταξιδεψα με αλλους ταξιδευτες, ειδα μερη που η ομορφια τους δεν γινοταν να αποτυπωθει σε φωτογραφιες, οι φιλοι μου με αγκαλιασαν με την αγαπη τους και με τιμησαν με την φιλοξενια τους και τα ζεστα τους χαμογελα…..

Το μεγαλυτερο ταξιδι της ζωης τελικα ειναι αυτο που κανουμε στις καρδιες των αλλων ανθρωπων…. Τωρα πια ειμαι σιγουρος…..

Κοιταω τον ηλιο που γεμιζει χρωματα τον ουρανο και χαμογελαω… Δεν ειμαι μονος πια!

«Ειν΄ολοι οι δρομοι ακομα αγνωστοι και ξενοι,
Ειν΄ολοι οι δρομοι ακομα μπρος μας ανοιχτοι,
Ολος ο κοσμος ειναι δω και περιμενει,
Και εμεις ακομα του χρωσταμε τη γιορτη….»

ΤΕΛΟΣ

Σχόλια
  1. Ο/Η SnodeGR λέει:

    Ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει ποτέ, όσον αφορά ταξιδιωτικές περιγραφές.. Καταφέρνεις να κάνεις τον αναγνώστη να νιώθει ένα δέος για αυτά που διαβάζει.. Και φαίνεται ότι πραγματικά αγαπάς αυτό που κάνεις.. Μακάρι να’σαι πάντα καλά να κάνεις τέτοια ταξίδια να χαίρεσαι τον εαυτό σου και το μηχανάκι σου!!

    Μιχάλης

  2. Ο/Η livas81 λέει:

    Συγχαρητηρια πραγματικα ταξιδεψα μαζι σου.Παντα τετοια και δρμοι ανοιχτοι

  3. Ο/Η nikos λέει:

    Πολύ ωραίο ταξίδι, πολύ όμορφες φώτο.

    Σου εύχομαι το επόμενο σου ταξίδι να είναι ακόμα μεγαλύτερο σε διάρκεια και συναισθήματα.

  4. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ ΦΙΛΕ ΝΙΚΟ.
    ΟΤΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΕΙΧΕΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ,ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ‘ΚΑΠΟΙΟΙ’ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΝΑ ΣΕ….ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ!!!!
    ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΜΟΙΔΕΑΤΕΣ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ.
    ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΚΑΤΟΧΟΣ ΕΝΟΣ GSX1400 ΣΟΥ ΔΗΛΩΝΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ‘ΕΙΔΙΚΟ’ ΒΑΛΕ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΚΟΠΕΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΟΥ.
    ΘΑ ΧΑΡΩ ΠΟΛΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ΠΟΥ ΑΠΛΩΣ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ‘ΜΗΧΑΝΗΣ’ (ΠΩΣ ΛΕΜΕ ΖΩΗΣ!)

    ΤΟ MAIL MOY antonis64@in.gr ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΡΩ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ.
    ΜΑΣ ‘ΤΑΞΙΔΕΨΕΣ’ ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙ’ΑΥΤΟ!
    ΚΑΛΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s