5 χωρες, 12 ημέρες, 3700 χιλιομετρα, 1 ονειρο…

Hρθε λοιπον ο καιρος να γραψω και εγω το ταξιδιωτικο μου.
Τι να πρωτοθυμηθω; Τη χαρα του δρομου; Τις απιστευτες εικονες; Τις ατελειωτες μαγευτικες διαδρομες μεσα σε καταπρασινα συγκλονιστικα τοπια; Τους ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ανθρωπους που συναντησα;
Τη φιλοξενια και την αγαπη που μου χαρισαν;

Αυτο το ταξιδι μου εδωσε μεγαλη δυναμη και αποκατεστησε την πιστη μου στους ανθρωπους. Με φιλοξενησαν, με αγκαλιασαν, μου εδωσαν την αγαπη τους και ολα αυτα χωρις να ζητησουν τιποτα! Για αυτους το δωρο ηταν οτι πηγα να τους βρω! Για εμενα ηταν το χαμογελο τους!

Ελπιζω μεσα απο τις εικονες και τις περιγραφες να καταφερω να σας ταξιδεψω εκει που ταξιδεψα και εγω. Βαλτε λοιπον το υπεροχο τραγουδι των Suede να παιζει, και απολαυστε….

Αθήνα – Λαύριο, Ιουνιος 2007

…γιατι καμια φορα τα πιο μικρα ταξιδια ειναι και τα πιο μεγαλα…

Οι δεικτες του ρολογιου εδειχναν αρκετα μετα τα μεσανυχτα και η πολη ειχε προ πολλου παραδωθει στην αγκαλια της νυχτας.

Καθομουν αμιλητος καθως κοιταζα το σκοτεινο ταβανι στο δωματιο. Οι σκεψεις πολλες

και ο υπνος πουθενα αυτο το βραδυ… Ο τελευταιος καιρος εμοιαζε για εμενα διαδρομη μεσα στο σκοταδι, σαν και αυτο που τωρα με τυλιγε. Φιλαρακια εδω κ εκει, ολοι παλευοντας με τα δικα τους τερατα, καποιοι αλλοι μακρυα μας πλεον, αισθηματα αναμικτα, γυναικες, μηχανες, δουλεια, αφεντικα και μεσα στο ματι του κυκλωνα εγω.

“Ειναι μαλακια οταν το μονο που σε κραταει ορθιο ειναι το οτι εισαι πολυ μουδιασμενος για να νοιωσεις”, σκεφτηκα.

Αθήνα – Σαλονίκη, 24-25.02.2007

…για τους φιλους που μενουν μακρυα…

Σαββατο 24.02.2007
Το Σαββατο ειχε ξημερωσει και κοιταξα εξω απο το παραθυρο.Φλεβαρης μηνας και ο ουρανος γκριζος και βαρυς… Το κρυο πολυ εντονο και οι πιο πολλοι ανθρωποι ηταν χωμενοι στα ζεστα παπλωματα. Εγω ομως ειχα κολλησει να κοιταζω τον ουρανο και μεσα μου ενοιωθα να καιει η φλογα της φυγης. Του Δρομου.

Βλεπεις, καθε τοσο ξυπναει στο αιμα μου η αναγκη και η διψα να φυγω. Μακρυα. Μονος – εγω και η μηχανη μου. Και καθε φορα καλωσοριζα το γνωριμο συναισθημα, σαν ενα παλιοφιλο αγαπημενο που γυρισε ξανα… Σημερα επιτελους ειχε ερθει η ωρα να ανεβω Θεσσαλονικη… Ηταν ενα “εγωιστικο ταξιδακι” -οπως ελεγε παλια κ ενας φιλος- που ηθελα να κανω για παρτη μου εδω και πολυ καιρο και τωρα ηταν πια καιρος… Κατεβαινω κατω και καθομαι σε μια μερια χαζευοντας την μηχανη με αγαπη… Αυτη με συντροφευει παντα. Αυτη με παει σε μερη αγνωστα, σε μερη που τιποτα δεν μοιαζει γνωριμο. Και ομως οταν γυρναω και την κοιταζω νοιωθω οτι ΚΑΠΟΥ εχω ενα λιμανι να με περιμενει. Μια εικονα γνωριμη μεσα στους ξενους.