Του δρόμου η γιορτή…

Πρωτη του σωτηριου ετους 2011…

Σε πεισμα των καιρων που μας θελουν ησυχους, φρονιμους, ασφαλεις, νομοταγεις, καποιοι τρελοι επιμενουν να φορανε τις στολες τους, να κατεβαζουν τις μαυρες τους ζελατινες και να βγαζουν τη γλωσσα σε ολες τις politically correct μ@λ@κιες που μας την πεφτουν απο παντου…
Τι ειναι ομως αυτο που μας κανει να καβαλαμε;
Τι ειναι αυτο που μας κανει να παιρνουμε τους δρομους με κρυο, με βροχη, με ηλιο, με αερα, ισορροποντας τις ζωες μας πανω σε 2 ροδες;
Τι ειναι αυτο το μαγικο που συμβαινει οταν ανεβαινουμε πανω στο σιδερενιο αλογο μας και που μας κανει να ξεχναμε ολες τις στεναχωριες και προβληματα και να χαμογελαμε σαν μικρα παιδια;

Μηπως ειναι η αισθηση της χαμηλης πτησης οταν οδηγας μια μηχανη;
Μηπως η παρεα των φιλων και τα ζεστα χαμογελα;
Μηπως η επαφη με τη φυση οπου ολες οι αισθησεις δουλευουν στο κοκκινο;
Μηπως τα μερη που βλεπεις ταξιδευοντας;
Μηπως ολα αυτα και τιποτα μαζι;

Η βολτα που ειχα ηδη κανονισει με τον αδερφο Πανο ηταν κατι που χρωστουσα στον εαυτο μου και την Αυρα εδω και καιρο… Για να γεμισω τις μπαταριες μου για μια δυσκολη νεα χρονια που ξεκινουσε και για να ψαξω την απαντηση στα παραπανω ερωτηματα που τριγυριζαν στο μυαλο μου πολυ καιρο τωρα…

Το προγραμμα κανονιστηκε με τις γνωστες συνοπτικες διαδικασιες 2 ανθρωπων που ξερουν να διαβαζουν ο ενας το μυαλο του αλλου.
- Παμε αυριο βολτα στα βουνα; 9 πμ McD και βλεπουμε.
- Και ελεγα ποτε θα το πεις! Φυγαμε!

 
Ο Πανος εριξε την ιδεα να παρουμε την εθνικη μεχρι τη Λαμια και απο εκει να παρουμε τους επαρχιακους και να ανηφορισουμε προς την πανεμορφη Οιτη μεσω Μπραλου και Παυλιανης. Δεν θα μπορουσα να σκεφτω κατι καλυτερο!
Το σκηνικο ακρως χειμωνιατικο αλλα ιδανικο για αυτη την βολτα: τσουχτερο κρυο αλλα και ενας λαμπρος ηλιος να ξεπροβαλλει αναμεσα στα αραια συννεφα λουζοντας πεδιαδες και βουνα με φως…

 
Η διαδρομη μεχρι τη Λαμια εφυγε σε ρυθμους λιαν ….αεροπορικους! Ο Πανος στις στροφες της Υλικης αποφασισε να ξεμουδιασει τη χοντρουλα Γερμανιδα του με ταχυτητες βαθια μεσα στη δευτερη εκατονταδα αλλα η Αυρα πισω δεν θα κατεθετε τα οπλα ετσι ευκολα και ακολουθουσε κολλημενη πισω την μεγαλη BMW εντυπωσιαζοντας τον φιλο μου μπροστα με τις ικανοτητες της.

Σε αυτους τους ρυθμους βεβαια καθε εννοια της οικονομιας καυσιμων παει ακλαφτη και ετσι η εξοδος προς Μπραλο μας βρηκε στο πρωτο βενζιναδικο για να γεμισουμε τα ντεποζιτα και να παρουμε μια ανασα.
Βαθιες ανασες στον παγωμενο και καθαρο αερα, τα ματια να μη χορταινουν τη λιακαδα και μεγαλα χαμογελα ευτυχιας απο τον φιλο μου: “Ρε Νικολα, δεν ξερεις πως το περιμενα αυτο το σημερινο! Σκετη απολαυση ειναι!”

Μεγαλο χαμογελο. Ο Μπραλος μπροστα περιμενε και τα αλογα μας γυαλιζαν στο φως της μερας πανετοιμα να μας ταξιδεψουν…

 
Ο δρομος αδειος. Τα προβατα μαλλον ειχαν τρομαξει απο τις προγνωσεις των μετεωρολογων και ειχαν μεινει στα καβουκια τους, αφηνοντας τις λαχταριστες παρατεταμενες στροφες του Μπραλου για παρτη μας! Το παιχνιδι σε σβελτους ρυθμους μας οδηγησε στην εξοδο για τον μικρο επαρχιακο που θα ανηφοριζε πλεον για τα καλα στις πλαγιες της Οιτης.

 
Ανοιχτες ζελατινες και καθαρα βλεμματα, παραλληλες πορειες.
Ειναι μοναδικη η αισθηση οταν εχεις εναν αλλον ανθρωπο διπλα σου που αφηνει υποχρεωσεις για να σε ακολουθησει και να μοιραστει τις διαδρομες σου…

 
Ειχαμε φυγει απο την αβασταχτα βαρετη εθνικη και ειχαμε πλεον μπει στα μερη που λατρευω… Μικροι δρομοι που δεν ισιωνουν πουθενα, πανω απο βουνα, μεσα απο δαση, ατελειωτη φυση παντου γυρω και ησυχια… Ησυχια οχι μονο στα αυτια αλλα και στην ψυχη. Το μυαλο αφηνει πισω δουλειες, υποχρεωσεις, στεναχωριες, “κλειδωνει” την πορτα και πεταει μακρυα το κλειδι…

 
Ο δρομος ανοιγεται ατελειωτος μπροστα…

 
…και προσπαθεις με ολες τις αισθησεις να ρουφηξεις αυτες τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ εικονες μεχρι την τελευταια σταγονα…
Η μαγεια του ανοιχτου δρομου…

 
Ανηφοριζαμε πλεον τις πλαγιες της Οιτης μεσα σε τοπια απεριγραπτα… Ο δρομος ερημος, θαρρεις και ολο αυτο το μεγαλειο της φυσης ειχε φτιαχτει μονο για παρτη μας…

 
Για να μην σταματαω καθε 5 μετρα να βγαζω φωτογραφιες οδηγουσα πλεον μονο με το δεξι χερι ενω στο αριστερο κρατουσα τη φωτογραφικη αποθανατιζοντας τις στιγμες. Μαλιστα ετσι ανακαλυψα οτι η Αυρα μπορει οχι μονο να ανεβαζει αλλα και να κατεβαζει ταχυτητες απολυτα ομαλα χωρις καμια χρηση συμπλεκτη! Αν μου ελεγες οτι εχει DSG θα το πιστευα χωρις δευτερη σκεψη.

 
Θελω να χαθω σε ενα τετοιο στροφιλικι και να μην γυρισω ποτε πια πισω…

 
Εδω και ωρα ο ηλιος μας συνοδευε και ειχε διωξει εντελως το κρυο του βουνου. Οιτη, Παυλιανη, Καλοσκοπη, Πανουργιας, Στρωμη… Οσοι εχουν περασει εστω και μια φορα απο αυτα τα μερη δεν τα ξεχνανε. Η φυση εδω πανω ειχε ευλογησει τα παντα!

 
Ειχαμε αφησει πισω ηδη την Παυλιανη και αφου περασαμε το οροπεδιο που οδηγει προς Στρωμη συνεχισαμε προς το Μαυρολιθαρι οπου και ο προορισμος μας. Αν και το συγκεκριμενο χωριο δεν το γνωριζα ο Πανος το ειχε προτεινει λογω ενος φιλου του που ηταν απο εκει και του ειχε πει οτι εκτος απο συγκλονιστικα τοπια, το χωριο ειχε και ενα πολυ ωραιο ξενωνα με τζακι και ωραιο καφε. Δεν χρειαζοταν να πει περισσοτερα! Ειχα ηδη πειστει!

Και χαλια ομως να ηταν το μερος, οι εικονες που συναντουσαμε στην πορεια θα αξιζαν και με το παραπανω… Λες και ειχε παρει καποιος ενα πινελο και ειχε βαλθει να φτιαξει τον τελειο πινακα ζωγραφικης μπροστα στα ματια μας!

 
Πολυτιμες, μοναδικες στιγμες που σου χαρισει μια μοτοσυκλετα:
Το ζεστο χαμογελο του φιλου…

 
Η απεριοριστη θεα μεχρι εκει που βλεπει το ματι αλλα και που σε κανει να νοιωθεις τραγικα μ@λ@κ@ς που μενεις ακομα στο μπ*ρδελο…

Καπου εκει επιασα τον εαυτο μου να σιγοτραγουδαει το παλιο τραγουδακι του Steven Miller…
“I want to fly like an eagle, to the sea
Fly like an eagle
Let my spirit carry me…”

Φτανουμε πλεον στο Μαυρολιθαρι και πισω απο μια στροφη αντικρυζουμε ΑΥΤΟ:

 
Τα Βαρδουσια Ορη υψωνονται μπροστα μας επιβλητικα και χιονισμενα… Τι θεαμα! Δυο μοναχικα παγκακια θαρρεις και καθονται να χαζεψουν την θεα περιμενοντας ησυχα τους περαστικους…

Μπαιναμε πλεον στο ομορφο μικρο χωριο και εγω αντιγραφω απο την Wikipedia (να μαθαινουμε και τιποτα! ):

Το Μαυρολιθάρι είναι ορεινό χωριό του νομού Φωκίδας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές της Οίτης και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας.

 
Εικονες χωριου…

 
Οι παλιες κουνιες θλιμμενες περιμενουν τα παιδια του καλοκαιριου…

 
Kι αν γερασε το σωμα, ο νους του παντα ονειρευεται τον μπλε ουρανο….

 
Στην ομολογουμενως τεραστια πλατεια του χωριου βρηκαμε τον ξενωνα να μας περιμενει ζεστος.
Με το που φτασαμε η χαμογελαστη ιδιοκτητρια του ξενωνα θαρρεις και μας περιμενε απο ωρα: “Καλως τα παιδια! Τι εγινε; Βγηκατε για βολτιτσα σημερα ε; Αντε ελατε μεσα να ζεσταθειτε!”

 
Αφησαμε τα αλογα και μπηκαμε στον πετροχτιστο και εξαιρετικα καλαισθητο ξενωνα.

 
Απιθανες λεπτομερειες παντου και το τζακι να σιγοκαιει…

Θαλπωρη.

 
Eγω κοντοσταθηκα στο τζακι να ζεσταθω ενω ο Πανος ειχε ηδη πιασει θεση και κουβεντουλα με την γιαγια της οικογενειας που ειχε τον ξενωνα…

 
Κουβεντουλα, ζεστος απολαυστικος καφες και χειροποιητο γαλακτομπουρεκο….

 
…με αυτη τη θεα εξω…

 
Ηταν ισως ο καλυτερος καφες που εχω πιει στη ζωη μου!
Το να πω οτι οι επομενες ωρες περασαν απολαυστικα δεν νομιζω οτι χρειαζεται… Η μερα εξελισσοταν ιδανικα! Ρυθμοι οπως τους γουσταραμε, αλλου γρηγορα και αλλου χαλαρα, τοπια που δεν μπορουσα να φανταστω, και ενας προορισμος λες και ειχε φτιαχτει απο τις ιδανικοτερες σκεψεις μου! Τζακι, πετρα, ξυλο, θεα και Η απολυτη ηρεμια…

Το φως της μερας ειχε αρχισει να χανεται δημιουργωντας συγκλονιστικες εικονες που δεν χορταινες να βλεπεις! Αν υπαρχει Θεος αυτος ο καμβας ειναι σιγουρα δημιουργημα του!

 
Μια τελεια μερα ερχοταν σιγα σιγα στο δυσκολο κομματι της επιστροφης, που γινοταν ακομα πιο δυσκολο με ΤΕΤΟΙΕΣ εικονες… Η ταλαιπωρη η φωτογραφικη εκανε οτι μπορουσε για να συλλαβει τα απεριγραπτα χρωματα του τοπιου…

 
Βγηκαμε εξω στον παγωμενο βραδυνο αερα και η διαφορα με το μεσημερι ηταν κατι παραπανω απο εμφανης! Το θερμομετρο της μηχανης εδειχνε μολις 2 βαθμους κελσιου. Η επιστροφη θα ηταν πολυ …ενδιαφερουσα! Αποφασισαμε να κατεβουμε μεχρι την Παυλιανη για φαγητο μιας που τα στομαχια μας απο ωρα τωρα παραπονιοντουσαν.

Μετα απο μια συντομη διαδρομη στον ερημο ορεινο δρομο καταληξαμε σε αυτο το πολυ ομορφο μαγαζι, οπου μας περιμεναν οι γνωστες ποικιλιες της τοπικης πανιδας για να ξεκοκκαλισουμε! Δεν θα μπορουσα να εχω ζητησει πιο ομορφο μερος να συνεχισουμε την μερα μας!

 
Ενα παλιο αξιωμα των ταξιδιωτων λεει ποτε να μην επιστρεφεις απο το δρομο που πηγες. Ετσι μετα το φαγητο αποφασισαμε να γυρισουμε απο την παλια εθνικη για αλλαγη, και αφου η Λειβαδια ηταν στο δρομο μας μπορουσαμε να παμε εκει για ενα τελευταιο καφεδακι σε ενα πολυ ωραιο μαγαζακι που ηξερα.

Οπερ και εγενετο. Ομως αλλο να το λες και αλλο να το κανεις! Το κρυο τωρα δεν αστειευοταν ΚΑΘΟΛΟΥ! Για πρωτη φορα ειδα στο θερμομετρο -3 βαθμους ενω κατεβαιναμε απο το βουνο! Προφανως σε τετοιες συνθηκες οι εννοιες κορντουρες, μπαλακλαβες, γαντια, ισοθερμικα πανε περιπατο: πιστεψτε με ενα τετοιο κρυο διαπερναει τα ΠΑΝΤΑ!

Επαφη με τα στοιχεια της φυσης.
Οταν καβαλας ομως μηχανη, αυτα τα πραγματα τα αποδεχεσαι και ειναι και αυτα μερος της τρελλας που κουβαλαμε ολοι οι βαρεμενοι “μηχανοβιοι”. Οι κουτακηδες μας εβλεπαν με γουρλωμενα ματια μη μποροντας να διανοηθουν γιατι αυτοι οι παλαβοι προτιμουν να παγωνουν ετσι απο το να ειναι μεσα σε ενα ζεστο καλοριφερατο αμαξακι… Μπορει να παγωνουμε αλλα τουλαχιστον ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ και δεν ξεχναμε να γιορταζουμε ολες τις μικρες απολαυσεις της ζωης στο μεγιστο βαθμο.

Κατεβηκαμε απο την πισω πλευρα του Παρνασσου και τα 70 χιλιομετρα μεχρι τη Λειβαδια μας φανηκαν ατελειωτα! Και να μην σχεδιαζαμε να σταματησουμε με τετοιες συνθηκες δεν υπηρχε περιπτωση να παμε σερι Αθηνα.
Φτασαμε στις πολυ γραφικες Πηγες Κρυας και αραξαμε τις μηχανες διπλα στο ποταμι Ερκυνα.

 
Ο πεζοδρομος που το καλοκαιρι σφυζει με ζωη τωρα ηταν ερημος και υπενθυμιζε οτι ειμαστε στην καρδια του χειμωνα…

 
Μπηκαμε στο μαγαζι και κατσαμε με τις κορντουρες κανενα 20λεπτο για να συνελθουμε!
Οπως και το μεσημερι, αλλος ενας ζεστος καφες/βαλσαμο σε ενα μικρο πετροχτιστο μαγαζακι που λες και ειχε φτιαχτει ειδικα για παρτη μας…
Αφου εγινε η σχετικη αποψηξη συζητουσαμε για τη μερα… Ηταν φοβερο πως απο το πουθενα ειχε προκυψει μια τοσο υπεροχη μερα. Διαδρομες, μερη, καφεδες, φαγητο, παρεα, ολα τελεια!

Το τελευταιο μερος της διαδρομης μεσω Θηβας και Δερβενοχωριων εκανε οτι μπορουσε για να μας ταλαιπωρησει με πυκνη ομιχλη πανω στο βουνο, δρομους μουσκεμα στο νερο και πολικο ψυχος αλλα ματαια: ηταν απλα το κερασακι στην τουρτα και τα τεραστια χαμογελα πισω απο τα κρανη μας δεν ελεγαν να σβησουν.

Επιστροφη στο σπιτι με τις μπαταριες γεματες! Τετοιες σπανιες μερες θελουν οπωσδηποτε επαναληψη…
 
 
…Και να που θα ερχοταν το πληρωμα του χρονου να ξαναβγουμε στους δρομους με τα αδερφια μας! Μονο που αυτη τη φορα θα ειχαμε μια ακομα προσθηκη στην παρεα μας: τον ευγενεστατο, καλοσυνατο και παντα χαμογελαστο φιλο και συμφορουμιτη Βαγγελη/Xago μετα της εξισου γλυκειας κοπελας του της Δαφνης.

 
Αλλη μερα, αλλος καιρος, αλλες διαδρομες, αλλα η ουσια η ιδια: του δρομου η γιορτη!

 
Προορισμος αυτη τη φορα η ορεινη Κορινθια και μια βολτα στα περιξ: Γκουρα, Φενεος, Λιμνη Δοξας, Καστανια, Στυμφαλια…
Την προηγουμενη μερα ο καιρος ηταν εντελως καλοκαιρινος -23 βαθμοι με εναν φοβερο ηλιο- ομως σημερα η μερα δεν θα μπορουσε να ειναι πιο διαφορετικη. Ο ουρανος γεματος βαρια γκριζα συννεφα, και ολοι οι δρομοι κατω μουσκεμα στο νερο αφου εβρεχε ολο το βραδυ!

Σιγα ομως μην μασησουμε σε κατι τετοιο! Ακομα καλυτερα που ειχε τετοιο καιρο! Θα ταιριαζε με το χειμωνιατικο τοπιο που θα βλεπαμε!
Συναντηση με τα παιδια στο Περιπτερο και αναχωρηση προς Ξυλοκαστρο εν μεσω θυελλωδων ανεμων. Η αρχικη σκεψη να κινηθουμε στην εθνικη οδο συντομα αλλαξε αφου ο πλαγιομετωπικος ανεμος ηταν τοσο δυνατος που παρεσυρε τις μηχανες και τους αλλαζε ρευμα προσπαθοντας να μας κολλησει στα διαζωματα.

Παλια εθνικη σε χαλαρους ρυθμους λοιπον αφου οι καιρικες συνθηκες δεν επετρεπαν κατι καλυτερο. Ο ηλιος εκανε κατα καιρους την εμφανιση του ομορφαινοντας το μουντο χειμωνιατικο σκηνικο και μας συνοδεψε σε ολη τη διαδρομη. Κορινθος, Ασσος, Ξυλοκαστρο, και απο εκει αναβαση του βουνου προς τα Τρικαλα Κορινθιας.

Ο Βαγγελης παροτι δικαβαλος και με την πλεον ακαταλληλη μηχανη για χαλαρη κινηση σε ορεινο στροφιλικι (GSXR) ακολουθουσε αδιαμαρτυρητα εμενα και τον Πανο καθως σκαρφαλωναμε τις παρυφες της Ζηρειας, ωσπου καταληξαμε στα ομορφα Mεσαία Τρικαλα….

 
…οπου μας περιμενε το πρωτο καφεδακι της μερας σε αυτο το γραφικο καφε…

 
Το σκηνικο εξω κρυο και χειμωνιατικο…

 
…αλλα μεσα η παρεα ζεστη και χαμογελαστη!
Ο Πανος διηγουνταν ακομα μια ιστορια απο τα ταξιδια του…

 
…και ο Βαγγελης ακουγε με προσοχη ελπιζοντας να καταφερει συντομα να κανει και ο ιδιος ενα μακρυνο ταξιδακι που τοσο ονειρευεται!

 
Ομορφα στιγμιοτυπα…

 
Αγαπω το μοναχικο ταξιδι, αλλα η παρεα με φιλους ειναι ενα σπανιο δωρο για μενα… Γι’ αυτο τετοιες στιγμες αναμεσα σε φιλους τις απολαμβανω ακομα περισσοτερο! Τι πιο ομορφο απο ατελειωτες κουβεντες για οσα αγαπαμε, για οσα ονειρευομαστε, για ταξιδια, για αγαπες, για λυπες, για οσους φυγαν μακρυα μας, για ολα οσα μας δινει και μας παιρνει η διτροχη συντροφος μας…

Εξω ομως οι δρομοι μας περιμεναν και ετσι αναχωρησαμε για τη πανεμορφη λιμνη Δοξας.
Απεναντι η χιονισμενη Ζηρεια εφτιαχνε το πιο ομορφο σκηνικο για τη διαδρομη μας…
,
 
Ο ηλιος ειχε κρυφτει για τα καλα πισω απο παχια συννεφα και οι δρομοι παρεμεναν βρεγμενοι και παγωμενοι. Μπορει να μην απολαμβαναμε στριψιμο αλλα μαζευαμε εικονες της διαδρομης…

 
Ο Βαγγελης (και ακομα περισσοτερο η Δαφνη!) μαχιμοι παρα τις συνθηκες στεκονταν στο υψος τους….
Επειδη αυτο ηταν απο τα πρωτα ταξιδακια των παιδιων, τα ρουχα τους δεν ηταν ακριβως καταλληλα για τις περιστασεις, αλλα η βολτα αυτη ειμαι σιγουρος οτι τους επεισε να κανουν μια καλη αναβαθμιση συντομα…

 
Και να η λιμνη Δοξας που μας συνανταει ντυμενη στα χειμωνιατικα της χρωματα αλλα παντα εντυπωσιακη… Εγω και ο Πανος ειχαμε ξαναβρεθει εδω αρκετες φορες αλλα τα παιδια δεν ειχαν ξαναρθει και ηταν εντυπωσιασμενα απο την ομορφια του -αλπικου σχεδον- τοπιου.

 
This is a biker’s life…

 
Κατεβηκαμε στο εκκλησακι του Αγιου Φανουριου και οι φωτογραφικες επιασαν φωτια!

 
Δεν θα μπορουσαν να λειψουν και οι κλασσικες ποζες βεβαια!

 
Οπου και αν κοιτουσες ηταν μια οαση για τα κουρασμενα ματια που εχουν μαθει να κοιταζουν τσιμεντα και αθλιες οθονες PC…
Το κρυο ομως ηταν τσουχτερο και εμεις ημασταν πλεον σχετικα κουρασμενοι, πεινασμενοι και παγωμενοι -και οχι απαραιτητα με αυτη τη σειρα- οποτε επρεπε να αναχωρησουμε προς αγραν τροφης σε πιο ζεστα μερη. And I knew just the place: μια πολυ ομορφη πετροχτιστη ταβερνα/πανδοχειο στην Καστανια, μολις 17 χιλιομετρα απο δω, με εξαιρετικο φαγητο και ακομα καλυτερη θεα!

Ανηφοριζοντας προς τα εκει ομως ο θεος των μοτοταξιδιωτων μας φυλουσε την μεγαλυτερη εκπληξη. Μεσα σε μια μερα γεματη τσουχτερο κρυο, βρεγμενους και γλυστερους δρομους, απειρη υγρασια και ατελειωτα συννεφα εφτανε ΜΙΑ και μονη στιγμη για να ξεχαστουν τα παντα και να μεινει η μερα αλησμονητη!
Αυτο ηταν ενα απεριγραπτο θεαμα! Εμοιαζε λες και ο Θεος επαιζε κοσμικο σκακι σε μια τεραστια σκακιερα μπροστα τα ματια μας!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

 
Τα παιδια ειχαν σταματησει και κοιτουσαν αφωνοι το θεαμα οπως και καθε αλλο οχημα που τυχαινε να περνουσε απο εκει αυτη την ωρα… Μαγεια!

 
Και λες και το ειχαμε παραγγειλει 5 χιλιομετρα πιο περα μας περιμενε η ταβερνα για μια αλλου τυπου πανδαισια αυτη τη φορα!
Στη μεση το τζακι….

 
…και εμεις διπλα στη μεγαλη τζαμαρια ενω εξω το θεαμα επαιρνε χωρις καμια υπερβολη επικες διαστασεις!!!

 
Μεσα σε αυτο το απεριγραπτο σκηνικο η παρεα συνεχιζε την κουβεντα της με λιγο κρασακι και καλο φαγητο… Μικρες πολυτιμες στιγμες που βγαζουν την γλωσσα αυθαδικα στα μουτρα των ζοφερων καιρων που μας θελουν ησυχα, ανεξοδα, ανεγκεφαλα ρομποτακια!

Η ιδια η σωματικη κουραση που επιβαλλει η οδηγηση μιας μοτοσυκλετας ειναι που φερνει πιο κοντα τις ψυχες των αναβατων τους. Ισως γιατι μοιραζονται τους ιδιους πονους, τις ιδιες χαρες και ξερουν τι σημαινει να καβαλας με 2 βαθμους μεσα στη νυχτα η κατω απο τη καταρρακτωδη βροχη…

Φαγαμε, ηπιαμε, γελασαμε, και με τη νυχτα να εχει πεσει εξω ειχε ερθει η ωρα να φυγουμε. Τελος; Οχι δα!
Η μερα δεν ειχε τελειωσει ακομα! Για το τελος κρατουσα ως εκπληξη ενα καταπληκτικο μυστικο που κρυβοταν σε αυτο το χωριουδακι: το φοβερο καφε Πλατανος, ενα παλιο διατηρητεο σπιτι του 1950 κρυμμενο σε ενα στενακι του χωριου, κτισμενο απο πετρα και ξυλο, γεματο παλια αντικειμενα και μεγαλους καναπεδες γυρω απο ενα μεγαλο τζακι που το χειμωνα δεν εσβηνε ποτε!

 
Και βεβαια με μεγαλυτερο ατου απο ολα τα φοβερα χειροποιητα γλυκα της κυρα-Αθηνας που αξιζαν το βαρος τους σε χρυσαφι…

 
Εκει πια ηταν που ηθελα να βρω ενα τροπο και να μεινω εδω για παντα…
Με τον ανεμο εξω να λυσσομαναει και το θερμομετρο να ειναι σταθερα κολλημενο στους μηδεν βαθμους που να βρεις καρδια να φυγεις εξαλλου;

 
Ομως ολα τα καλα πρεπει να τελειωσουν για να ξεκινησουν παλι απο την αρχη την επομενη φορα. Και εκει ηταν το μυστικο: Σε αυτο τον αεναο κυκλο τελους και αρχης που δινει νοημα στις γκριζες ζωες που κατα τα αλλα ζουμε κολλημενοι σε οθονες υπολογιστων και αναμεσα σε τσιμεντα και αγχη…

Καβαλωντας την Αυρα που με περιμενε υπομονετικα εξω για την επιστροφη ηξερα πλεον την απαντηση στα ερωτηματα που με τρωγαν στην αρχη.
Δεν εχει σημασια τι κανεις.
Δεν εχει σημασια απο που εισαι.
Δεν εχει σημασια η δουλεια σου.
Δεν εχει σημασια απο που ερχεσαι και που πας.
Αυτο που ΕΧΕΙ σημασια ειναι να βρισκεις τη θεληση να ενωνεις τη ζωη σου με τις ζωες των αλλων και να μοιραζεστε ολα οσα αγαπατε. Μηχανες, δρομους, θαλλασες, βουνα, δαση, στροφες, χαμογελα, τραγουδια, μυρωδιες, ηχους, γελια….

Και απο καπου μακρυα ηρθε στα αυτια μου το παλιο τραγουδακι του Νικολα:
“Είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα άγνωστοι και ξένοι
Είναι όλοι οι δρόμοι ακόμα μπρος μας ανοιχτοί
Ολος ο κόσμος είναι εδώ και περιμένει
Και εμείς ακόμα του χρωστάμε τη γιορτή”

Έξοδος κινδύνου

- Ξυπνα!
- Ελα ρε συ, ασε με! Λιγο ακομα! Χθες ξενυχτησαμε!
- Ξυπνα! Μου υποσχεθηκες εκδρομη σημερα! Τοσο καιρο με εχεις κλεισμενη εδω περα. Θελω να γραψω χιλιομετρα! Σου παει η καρδια να με αφηνεις ετσι;
- Οκ, οκ. Η υποσχεση ειναι υποσχεση. Εξαλλου και γω θελω να παρω τους δρομους λιγο επιτελους! Κατσε να ξυπνησω, να ετοιμαστω και φυγαμε.

Ειναι απολαυση να μπορεις να ξυπνησεις χωρις προγραμμα. Να σηκωθεις χωρις βιασυνη, να κατσεις να πιεις ενα πρωινο καφεδακι και να σχεδιασεις τη μερα εξισου χαλαρα. Ανοιγμα του χαρτη και επιλογη καποιου μερους, ετσι, χωρις λογο και αιτια. Να μην περιμενουμε και να μην μας περιμενει κανεις…
Παμε Μονεμβασια; Θελω καφε μεσα στο καστρο, αναμεσα σε χρωματα και εικονες απο το παρελθον… Φυγαμε!

Αθήνα - Μονεμβασιά - Αθήνα, 673 χλμ.

Εξω ο καιρος ηταν μουντος αλλα ο ηλιος εκανε φιλοτιμες προσπαθειες να βγει απο τα συννεφα. Ειχα δει τα δελτια καιρου και ελεγε οτι θα εχει μεν συννεφια αλλα οχι βροχη. Μια χαρα.

Aνοιξα τη ντουλαπα και ξεκινησα την γνωστη και αγαπημενη ιεροτελεστια του ταξιδιου. Το βαρυ χειμωνιατικο μπουφαν, το παντελονι με τις επενδυσεις, κρανος, γαντια, μποτες… 2 πραγματα σε ενα tankbag, η φωτογραφικη και παμε κατω να ετοιμασουμε την Αυρα.

Τωρα το χειμωνα ελλειψη κλειστου γκαραζ και μιας που οι βολτες ειναι σπανιες, η μηχανη αναπαυεται μεσα (κυριολεκτικα) στην ειδικη χειμερινη κουκουλα της που ειχα φερει πριν χρονια απο Αμερικη. Μπορει να ειναι λιγο μπελας το βαλε βγαλε αλλα αφου γλυτωνω απο τα καιρικα φαινομενα αξιζει. Χωρια που καθε φορα που ανοιγω τα φερμουαρ και βγαζω την κουκουλα νοιωθω σαν μικρο παιδι που ξετυλιγει το δωρο του…

Έτοιμοι για να παρουμε τους δρόμους ξανά!

5 λεπτα ζεσταματος και βγηκαμε στο δρομο. Τι ωραια αισθηση! Ο βραχνος ηχος, η ροπη, ο αρχοντικος τροπος που παταγε στο δρομο… Ειχα να καβαλησω τη μηχανη περιπου 2 μηνες! Η δουλεια, ο καιρος, τα λεφτα… Παντα κατι θα στραβωνε. Οχι ομως τωρα!

Τα πρωτα χιλιομετρα εφυγαν αδιαφορα στη γνωστη διαδρομη: Παραδρομος εθνικης πριν τα διοδια και μετα Μεγαρα, Παχη, Κορινθος…
Απο εκει συνεχεια στην νεα εθνικη προς Αρτεμισιο, οχι ομως για πολυ -τι νομιζατε; Οτι θα πηγαινα Μονεμβασια απο την εθνικη οδο; Με τιποτα!
Στα διοδια Σπαθοβουνιου βγηκα απο την εθνικη στο επαρχιακο δικτυο. Απο εδω θα ξεκινουσε η πραγματικη διαδρομη, αυτο που ειχα ξεκινησει για να κανω…

 

Ημουν στο αγαπημενο μου περιβαλλον: επαρχιακοι αδειοι δρομοι, πρασινη φυση γυρω, στροφες και βουνα.

 

Και η διαδρομη ξεκινα…

 

 

Ο δρομος για το Αργος περναει ανάμεσα στα χαμηλά βουνά της περιοχης της Νεμεας και των Μυκηνων και ειναι ενα τυπικο δειγμα των επαρχιακων διαδρομων της Ελλαδας που τοσο λατρευω. Ο ηλιος παιζει με τα συννεφα και δημιουργει ενα ομορφο χειμωνιατικο σκηνικο.

 

 

Αφηνοντας πισω το Αργος η διαδρομη συνεχιζει παραλιακα πλεον προς το Αστρος.

 

Το απεραντο γαλαζιο της θαλασσας γαληνευει την ψυχη.
Μνημονια, φωνες, απεργιες, σκανδαλα, μιζες, μισθοι, τρομολαγνεια των δημοσιοκαφρων… Τετοιες σιωπηλες στιγμες ολα χανονται στο βαθος, το μυαλο αδειαζει και νοιωθεις να ξαναγεννιεσαι…

 

Απο το Αστρος ομως και μετα αυτο που κλεβει την παρασταση ειναι η διαδρομη. Εξαιρετικη χαραξη, δρομος επιπεδου πιστας και ανυπαρκτη κινηση, συνθετουν την απολυτη παιδικη χαρα!

 

Δεν ξερεις τι να πρωτοκανεις. Να χαζεψεις την καταπληκτικη θεα η να ξυσεις οτι εχεις και δεν εχεις στις ατελειωτες στροφες;

 

Οσο κατηφοριζουμε ο ηλιος εχει πλεον χασει για τα καλα το παιχνιδι και ο μουντος καιρος επικρατει. Ελπιζω να μην βρεξει… Συντομη σταση στο Λεωνιδιο για ξεμουδιασμα στην σκια των εντυπωσιακων κοκκινων βραχων που υψωνονται θεορατοι πανω απο την περιοχη. Η φυση ειναι ο μεγαλυτερος ζωγραφος τελικα!

 

Για καποιο ανεξηγητο σε μενα λογο το Λεωνιδιο εχει πεζοδρομησει τους κεντρικους δρομους στην εισοδο και εξοδο του χωριου. Αυτο ειναι η συνεχεια του κεντρικου οδικου δικτυου ρε παιδια; Οι πινακιδες για Κοσμα επιμενουν οτι καλα παμε και ετσι ξεκιναει το ορεινο κομματι της διαδρομης: η αναβαση στον Παρνωνα.

 

Ο δρομος ειναι στενος, με πολλες τυφλες στροφες και μετριο οδοστρωμα αλλα η θεα αποζημιωνει μιας που ακολουθει την χαραξη μιας παλιας κοιτης ποταμου αναμεσα σε ατελειωτους ορεινους ογκους σε ενα ατερμονο παιχνιδι βλαστησης και ξερης πετρας.

 

 

Ξαφνικα πισω απο μια κορυφη ο ηλιος ξεπροβαλλει και φωτιζει μια πλαγια σπαρμενη με κατακιτρινα φυτα, τα οποια μοιαζουν σαν φτιαγμενα απο χρυσο! Και παραγγελια να το ειχα κανει, τετοια εικονα δεν θα ειχα δει!

 

Αφηνω πισω την κοιτη του ποταμου και ο δρομος ανηφοριζει τις παρυφες του μεγαλοπρεπους Παρνωνα για να βγαλει στο οροπεδιο του Κοσμα. Η θερμοκρασια απο τους 18 βαθμους εχει πλεον πεσει στους 3 βαθμους πανω απο το μηδεν -εδω το υψομετρο δεν αστειευεται! Σταση για απολαυση της αγριας ομορφιας του βουνου. Ετσι μου ‘ρχεται να παρω τον πρωτο δασικο δρομο που θα δω και να εξαφανιστω απο προσωπου γης!

 

Στον Κοσμα η μικρη πλατεια του χωριου θυμιζε την Πατησιων σε ωρα αιχμης. Προφανως αυτες τις εορταστικες μερες ο κοσμος τιμουσε την πατροπαραδοτη συνηθεια του “παμε-οπου-παει-ολο-το-κοπαδι”. Φευγοντας γρηγορα απο το ομορφο κατα τ’ αλλα χωριο ο καιρος ξαφνικα αλλαξε εντελως! Αρχισε να πεφτει ενα πολυ αχνο σπρευ νερου και μια βαρια ομιχλη σκεπασε τα παντα καθως κινουμουν πλεον μεσα στο συννεφο.

 

Απο εδω και περα ομως κατηφοριζουμε! Το δυσκολο κομματι τελειωσε -οτι εριξε εριξε.

 

Σταση για ανεφοδιασμο και ο ηλιος που ξεπροβαλλε εκανε τα παντα να μοιαζουν τοσο διαφορετικα απο οτι 10 λεπτα πριν. Αντιθεσεις!

 

Τα τελευταια 60 χιλιομετρα για την Μονεμβασια εφυγαν γρηγορα και συντομα ημουν στη μαγευτικη καστροπολιτεια. Μετα απο 4 ωρες πανω στη σελα το μονο που ηθελα ηταν ενα ζεστο ροφημα και λιγη ξεκουραση.

 

Εχοντας φυγει σχετικα αργα απο την Αθηνα σε ολη τη διαδρομη ειχα το αγχος αν θα προλαβω να χαζεψω λιγο την Μονεμβασια στο φως της ημερας. Τελικα τα ειχα καταφερει και μαλλον ειχα ερθει στην καλυτερη ωρα…

 

Η Μονεμβασια -Μαλβασια κατα τους Φραγκους- ειναι ενα υπεροχο παραμυθενιο μερος.

Μόνη Εμβασία...

Μικροσκοπικη, χτισμενη ολη απο πετρα, με καμαρες, δεκαδες μικρα πετρινα σοκκακια, μπορει να εχει ελαχιστους μονιμους κατοικους πλεον αλλα ειναι γεματη απο ιστορια αιωνων -πειρατες, σταυροφοροι, κατακτητες, αυτοκρατορες, ιπποτες, ολοι εχουν αφησει τα ιχνη τους εδω…
Η σκληρη εξωτερικη οψη κανει αντιθεση με την πανδαισια χρωματων που συνανταει ο επισκεπτης στο εσωτερικο.

 

 

 

Το ματι δεν χορταινει να χαζευει τις μικρες λεπτομερειες…

 

 

 

Τα μικρα καφε φιλοξενουνται μεσα στα μικρα πετρινα σπιτια και αυτες τις μερες ηταν γεματα επισκεπτες. Διποδους…

 

…αλλα και τετραποδους!

 

Τουριστικα μαγαζακια με καθε λογης παραξενα αλλα ομορφα ενθυμια…

 

 

Βαζω ροτα για την ακρη της Μονεμβασιας. Ειναι τοσο μικρη που μπορεις να φτασεις στο τερμα της σε 5 λεπτα!

 

Εδω ομως αν βιαστεις χανεις ολη την μαγεια που βρισκεται σε καθε μικρη γωνια… Στο ξυλο, την πετρα, τα χρωματα…

 

 

 

…αλλα και στα παιχνιδια που κανει το τελευταιο φως της μερας με τα παλια κτισματα…

 

Εδω το μυαλο απλα υποκλινεται στην απεραντοσυνη της θαλασσας και την γαληνη της στιγμης…

 

 

Πως θα ηθελα να ζω εδω…

 

 

Να πινω τον πρωινο καφε μου σε ενα τετοιο μπαλκονακι και να βλεπω τη ζωη με αλλα ματια…

 

 

 

Να μενω σε ενα τετοιο σπιτακι…

 

 

Η παλια αγρια πετρα θυμιζε αλλες εποχες…

 

…ενω καποιες φιγουρες αγναντευαν το πελαγος σιωπηλα και εμοιαζαν να ειναι μερος του μελαγχολικου τοπιου.

Η μοναξιά του περαστικού...

Στην κεντρικη πλατεια του ρολογιου τα μαγαζια στολισμενα περιμεναν υπομονετικα τους περαστικους…

 

 

Το κανονι που φυλαγε απο πειρατες και εισβολεις τωρα πια ειχε γινει σκηνικο στο παιχνιδι των παιδιων…

 

…και οι αλλοτινοι φρουροι του καστρου ειχαν πλεον μετατραπει σε ραθυμους τετραποδους φυλακες…

 

Οι παλιες στοες εμοιαζαν σαν να εχουν βγει απο ταινια μυστηριου και αποκαλυπταν υπεροχα σκηνικα…

 

 

Η νυχτα ειχε πλεον πεσει… Μερικες ακομα φωτογραφιες και το μονο που ηθελα τωρα ειναι να χωθω στο πρωτο ζεστο καφε και να απολαυσω μια ζεστη κουπα καφε με ρουμι!

 

 

 

Εχοντας πλεον ζεσταθει και ξεκουραστει αρκετα ειχε ερθει η ωρα της επιστροφης. Ενα βασικο αξιωμα του ταξιδιου ειναι να μην γυριζεις απο εκει που ηρθες, και ετσι και αλλιως μεσα στη ψυχρα της νυχτας το τελευταιο που ηθελα ηταν στενους ορεινους δρομους να με καθυστερουν. Ετσι επιλεχθηκαν οι μεγαλυτεροι δυνατον δρομοι που θα με εβγαζαν γρηγορα και ευκολα πισω στη βαση: Σπαρτη, Τριπολη, εθνικη οδος, Κορινθος, Αθηνα.

Βγηκα εξω οπου με περιμενε η Αυρα υπομονετικα. Η νυχτα ηταν παραδοξα ζεστη και ηρεμη. Καβαλησα και αρχισα να ρολαρω νωχελικα μεσα απο τα μικρα χωρια προς τη Σπαρτη χαμογελοντας και τα φωτακια εφτιαχναν ενα χαρουμενο σκηνικο: μερες χριστουγεννων και εγω ειχα μολις παρει το δωρο που ειχα ζητησει…

 

Παργα, Συβοτα, Αχεροντας and everything in between…

Δυσκολο να γραψεις εντυπωσεις για ενα τοσο απιστευτο τριημερο…
Με τα παιδια του VFR Hellas Club καναμε μια εκδρομη στην Παργα, Συβοτα, Πηγες Αχεροντα και ολες τις ενδιαμεσες περιοχες και πραγματικα δεν ξερω τι να πρωτοπω…

Καλυτερα να τα παρουμε τα πραγματα απο την αρχη!
Η εκδρομη ειχε κανονιστει εδω και καιρο για το τριημερο του Αγ. Πνευματος. Ο προορισμος; Η πανεμορφη Παργα και οι γυρω περιοχες της Ηπειρου.

Προφανως για μαζοχες σαν εμας δεν θα ηταν αρκετο να παμε απο την κλασσικη εθνικη οδο Αντιρριου – Πρεβεζας κλπ. Ετσι κανονισαμε να παμε Λαμια, να βρουμε καποια παιδια που θα ηταν ηδη εκει και ολοι μαζι να ανηφορισουμε προς Καρπενησι, Λ. Κρεμαστων και περνοντας τα βουνα να βγουμε Αρτα και απο εκει Παργα.

Τελικα κατι ο καιρος, κατι ενας φιλος της παρεας που ειχε παει Καρδιτσα, δεν θελαμε και πολυ: αλλαγη διαδρομης και τελικα καταληξαμε να παμε απο Καρδιτσα, Πυλη Τρικαλων, Ελατη, Περτουλι, Μετσοβο (!), Εγνατια, Ιγουμενιτσα και τελικα Παργα!
Οι διαδρομες συγκλονιστικες… Η βροχη μπολικη… Τα χιλιομετρα ατελειωτα…
Ομως αν με ρωτουσαν αν θα αλλαζα κατι τελικα θα εκανα παλι τα ιδια…

Η διαδρομη οπως την κατεγραψε το GPS ηταν τελικα αυτη:

Το πρωι του Σαββατου φορτωσα την καλη μου και ξεκινησα απο το σπιτι για να συναντησω το Νοτιο Κλιμακιο, στα McDonalds στην Εθνικη Αθνων-Λαμιας. Το προγραμμα ηταν να παμε μαζι με αλλα 3 παιδια στη Λαμια οπου θα συναντουσαμε τους υπολοιπους Αθηναιους που ηταν εκει απο την προηγουμενη μερα καθως και καποια παιδια απο κεντρικη Ελλαδα.

Ο καιρος εδειχνε μια χαρα! Ηλιος και μερικα συννεφακια αλλα μεχρι εκει!
Με το που περασα τα πρωτα διοδια ομως αρχισαν οι πρωτες ψιχαλες και το κρυο ξαφνικα εγινε εντονο. Ωραια!

Στα McD με περιμεναν ηδη ο Γιαννης, ο Χαρης και ο Χριστοφορος που θα ερχοταν μεχρι Λαμια απλα για τη βολτα…
Μας ελλειπε ομως ο Παναγιωτης με την κοπελια του. Ενω αναρωτιομασταν τι να εγινε μας παιρνει στο τηλεφωνο και αφου μας ζητησε συγνωμη μας εξηγησε οτι καποιο προσωπικο απροοπτο θα τον κρατουσε μακρυα…

Καπου εκει η βροχη επιασε να δυναμωνει ΠΟΛΥ με δυνατους ανεμους και αρκετο κρυο, οποτε ο Χριστοφορος αποφασισε οτι ηταν πολυ τραβηγμενο με τετοιες συνθηκες να ταξιδεψει για Λαμια μονο και μονο για ενα καφε και πισω, ενω και ο Χαρης αποφασισε να μην ακολουθησει…

Ετσι εμεινα εγω με τον παντα μαχιμο Γιαννη, ομως δεν κρυβω οτι με τετοιο ξεκινημα σκεφτομουν σοβαρα μηπως ακυρωναμε την ολη φαση… Ομως απο την αλλη τα αλλα παιδια θα εκαναν το ιδιο ταξιδι με μας και σε καμια περιπτωση δεν μπορουσα να τους κρεμασω!
Καβαλα λοιπον και παμε μεσα στο χαμο!

Στο βαθος ο ουρανος ηταν καταμαυρος και οσο ανεβαιναμε τοσο η βροχη και η κακοκαιρια δυναμωνε. Το σπρευ απο τα φορτηγα και τα αυτοκινητα ηταν ανελεητο και σε τυφλωνε τελειως κανοντας την οδηγηση πολυ επικινδυνη. Μιλαμε για κατασταση τραγικη! Τουλαχιστον η εθνικη ειναι ολο ευθειες και ανοιχτες καμπες οποτε μπορουσαμε να κραταμε αξιοπρεπεις ταχυτητες…

Οντως κρατοντας σταθερα 140-160 φτασαμε κατα τις 10.30 στην Λαμια, οπου τα παιδια μας περιμεναν στο σημειο του ραντεβου, ενω η βροχη επιτελους ειχε σταματησει.
Ομορφα!

Μαζι μας ηταν το υπολοιπο Νοτιο κλιμακιο μαζι με τα παιδια απο τη Στερεα… Ο Βαγγελης απο Αθηνα, ο Χαρης απο τα Τρικαλα, ο Χρηστος με τη κοπελα του απο το Βολο, ο Πανος απο τη Λαμια με τη συζυγο, ο Γιωργος με την κοπελα του απο τη Ροδο, και μια γνωστη παρουσια στους mybikers ο Γιωργος Hornetkav!

Ο φιλος Τακης ηταν στην Καρδιτσα απο την προηγουμενη για το προγραμματισμενο σερβις της μηχανης του και μιας που ημασταν στην περιοχη θα ηταν ωραια ιδεα να παμε απο εκει να τον παρουμε και να συνταξιδεψουμε.

Ετσι αφου τελειωσαμε τα καφεδακια μας και πηραμε τα πανω μας ξεκινησαμε για την Καρδιτσα.
Στη διαδρομη ο καιρος αρκετα καλος και η διαθεση ανεβασμενη!

Παντου τριγυρω η φυση ηταν πραγματικα απιστευτη και εγω εμενα συνεχως πισω για να βγαζω φωτογραφιες…

Βεβαια και ο δρομος προς Δομοκο ηταν ολα τα λεφτα με ανοιχτες παρατεταμενες οπου καποιοι προσπαθουσαν επιμονα να ξυσουν βαλιτσες και λοιπα μπαγκαζια…

Το πιο ωραιο ομως συνεβει λιγο αργοτερα: Καπου μετα το Δομοκο βρηκαμε ενα γκρουπ on-off μηχανων που πηγαιναν κομβοι και μεχρι την Καρδιτσα πηγαμε παρεα…
Φανταστειτε την εκπληξη ολων μας οταν ανακαλυψαμε οτι ηταν τα φιλαρακια μας του Transalp Club που πηγαιναν στη δικη τους πανελληνια στην Καλαμπακα!  Μικρος που ειναι ο κοσμος ε;

Tελικα αφου ανταλλαξαμε ευχες με τα φιλαρακια απο το Transalp Club φτασαμε Καρδιτσα για να παρουμε τον Τακη απο το συνεργειο.
Ενω περιμεναμε αναμεσα σε τοσες μηχανες οι πραγματικες αγαπες δεν αργησαν να φανουν…

 

Καπου εκει βρηκα την ευκαιρια και ειπα στον μαστορα του φιλου Τακη ο οποιος φαινοταν φοβερος ανθρωπος και μηχανικος οτι σε χαμηλες ταχυτητες ενοιωθα το μπροστινο τροχο να “χτυπαει”.
Διαγνωση: χαλασμενα ρουλεμαν τροχου, οποτε και δοθεισης της ευκαιριας κανονισαμε να τα αλλαξουμε επι τοπου!

Τα αλλα παιδια πηγαν για καφεδακι και εγω με τον Τακη μειναμε πισω. Αξιζει να σημειωσω οτι παροτι ο Τακης θα μπορουσε -και του προτεινα- να φυγει με τα παιδια, παρεμεινε εκει για να μου κανει παρεα και να ειμαστε μαζι στο δρομο μετα!

Με την ωρα να περναει αναχωρησαμε για την Πυλη Τρικαλων….

Ο καιρος ειχε αρχισει να βαραινει επικινδυνα, ενω οι αστραπες που επεφταν στο βαθος δεν ηταν ο καλυτερος οιωνος…
Μια σταση για να βαλουμε τα αδιαβροχα ηταν επιβεβλημενη λοιπον.

Τελικα αυτο ηταν η καλυτερη κινηση γιατι λιγο αργοτερα οι ουρανοι ανοιξαν για αλλη μια φορα και μεχρι την Πυλη ταξιδεψαμε υπο βροχη αλλα μεσα σε ενα μαγευτικο τοπιο.

Tο μερος συναντησης με τα παιδια ηταν πραγματικα το κατι αλλο!

Ενας αναπαλαιωμενος νερομυλος, κατω απο πολυ πυκνη βλαστηση και διπλα σε ενα ποταμο…
Ειχα μεινει να κοιταζω σαν χαζος… Ειναι απο τις στιγμες που πραγματικα ενοιωθες κοπανος που εσυ εισαι μεσα στα τσιμεντα ενω υπαρχουν τετοιες ομορφιες εκει εξω….

Συναντησαμε τα αλλα παιδια μεσα και κατσαμε για εναν ακομα καφε!

Το μαγαζι ηταν πραγματικα ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ οπως και τα παντα τριγυρω εξαλλου. Μικρο, χτισμενο με ξυλο και πετρα, και ευγενεστατους ανθρωπους!

Μεχρι και μινι καταρρακτες ειχε το μερος λεμε!

Συντομα η βροχη σταματησε και οι …πιο μικροι της παρεας βγηκαν εξω για να παιξουν!

Στο μερος αυτο επιτρεπεται κανονικα το camping και εκει ειχε κατασκηνωσει και ενας ορειβατικος συλλογος, κανοντας μια συναντηση αναλογη με τη δικη μας. Δυστυχως ομως ο καιρος κρατησε πολλους μακρυα οπως ειδαμε…

Μ’ αυτα και μ’ αυτα ειχε ερθει και παλι η ωρα για αναχωρηση.

Οπως ειπωθηκε και πριν, λογω καιρου ειχαμε αποφασισει να ανηφορισουμε για Μετσοβο μεσω Ελατης – Περτουλιου. Ομολογω οτι εχοντας αφησει πισω τον αρχικο σχεδιασμο της διαδρομης, δεν ημουν απολυτα σιγουρος για το αν και κατα ποσον αυτη η διαδρομη που θα ακολουθουσαμε ηταν οντως η συντομοτερη αλλα ο Χαρης ως ντοπιος με διαβεβαιωνε οτι ηταν οποτε δεν ειχα λογο να αμφιβαλλω.
Ετσι και αλλιως εχοντας ξαναπερασει απο δω ηξερα οτι τα μερη απο οπου θα περνουσαμε ειναι μαγικα και σιγουρα αξιζαν τον κοπο!

Πρωτα ομως μια σταση σε ενα εντυπωσιακοτατο γεφυρι πανω στον κεντρικο δρομο…

Η διαδρομη προς την Ελατη ειναι φανταστικη απο πλευρας οδηγησης, αλλα ακομα πιο φοβερη απο πλευρας φυσης!
Tα παιδια επελεξαν να απολαυσουν το οδηγικο κομματι, αλλα εγω εχοντας ξαναρθει στα μερη αυτα αποφασισα να μεινω πισω και να φωτογραφησω με την ησυχια μου…

Και τελικα οπως φανηκε μαλλον εκανα καλα… Το τοπιο ηταν πραγματικα το ονειρο καθε ταξιδιωτη!
Ανοιχτοι αδειοι δρομοι, μπλε ουρανοι και πρασινο παντου….

Φτανοντας στο Περτουλι συναντησα και ενα κοπαδι αλογων που επινε νερο αμεριμνο σε ενα ποταμι διπλα στο δρομο….

To δικο μου αλογο με περιμενε υπομονετικα στην ακρη του δρομου και ηταν σαν να ειχε γινει κι αυτο μερος του μαγευτικου τοπιου…

Συνεχισα το δρομο μου και λιγο αργοτερα συναντησα τα παιδια που ειχαν κανει σταση για φωτογραφιες και ξεμουδιασμα.

Καπου εδω να πω οτι μην το βλεπετε ετσι ηλιολουστο το σκηνικο στις φωτογραφιες… Απλα ημασταν τυχεροι και ειχε καποια διαστηματα καλου καιρου και ακομα πιο τυχεροι που τα πετυχαμε σε αυτη τη διαδρομη για να απολαυσουμε ολο αυτο το καταπληκτικο τοπιο.

Ολη αυτη η διαδρομη που περναει απο το Περτουλι, Νεραιδοχωρι και συνεχιζει για Μηλια, Δολιανα κλπ ειναι ισως απο τις πιο ωραιες που μπορει να κανει καποιος, και σιγουρα οποιος δεν την εχει κανει εστω και μια φορα χανει! Εμεις συνεχιζαμε τωρα για Μηλια, εχοντας στο πλαι τον Ασπροποταμο…

Καπου εδω οι επιλογες για Μετσοβο και Εγνατια ηταν 2: ειτε μεσω Ασπροποταμου με δυσκολο ομως δρομο, ειτε μεσω Καστανιας και Μουργκανη, με καλυτερο δρομο αλλα κανοντας κυκλο.
Ο Τακης στο μεταξυ ηθελε να μας δειξει εναν καταπληκτικο ναο που βρισκεται στα Δολιανα, οποτε ευκαιρια να καναμε σταση εκει για να αποφασισουμε για τη διαδρομη…

Η νυχτα ομως ειχε αρχισει να πεφτει και επρεπε να συντονισω λιγο τα πραγματα γιατι ειχαμε ηδη καθυστερησει πολυ και η πεινα και η κουραση ηταν πλεον εμφανης.
Καπου εκει, η ξαφνικη μπορα που επιασε μας αναγκασε να φυγουμε γρηγορα και εγω ειχα αρχισει να νοιωθω λιγο ασχημα για τα αλλα παιδια… Εγω δεν θα ειχα κανενα προβλημα ακομα και αν αποφασιζαμε να κανουμε αλλα τοσα χιλιομετρα μεχρι το βραδυ, ομως οι κοπελες ειχαν κουραστει πολυ, ολοι πεινουσαμε και αυτο που θελαμε τωρα ηταν απλα να φτασουμε οσο το δυνατον πιο συντομα και ευκολα στο προορισμο μας. Ετσι επιλεχθηκε η κυκλικη διαδρομη απο Μουργκανη..

Μια συντομη σταση εκει για ανεφοδιασμο στα αλογα και ολοι συμφωνησαν να κανουμε μια τελευταια προσπαθεια και να παμε στον προορισμο μας σερι, γιατι αν καθομασταν να φαμε τωρα δεν θα φευγαμε με τιποτα μετα!

Ευτυχως η Εγνατια ηταν μπροστα μας…

…τι ΔΡΟΜΑΡΑ ειναι αυτη!!!!
Εχασα τη μπαλα! Πηγαινες με 160 και νομιζες οτι εισαι σταματημενος! Οδοστρωμα επιπεδου πιστας, σημανση, χαραξη…
Το πιο εντυπωσιακο ομως ειναι τα τουνελ! Μιλαμε για τουνελ 4-5 χιλιομετρων, με φωτεινες ενδειξεις μεσα, φωτισμο, σημεια στασης… Τετοια τουνελ εχω δει μονο στο εξωτερικο και για καποια στιγμη ενοιωθα οτι βρισκομαι σε καποια χωρα της Βορειας Ευρωπης…

Ενω πηγαιναμε δυτικα προς Ηγουμενιτσα ο ηλιος ξεπροβαλλε χαμηλα κατω απο τα συννεφα καθως εδυε και γεμισε τον τοπο με τα πιο απιστευτα χρωματα! Ομως οπως χαρακτηριστικα ειπε και ενας φιλος ημασταν ολοι αρκετα κουρασμενοι πλεον που ειχαμε κλειδωσει γκαζι στα στοπ και το μονο που ειχαμε στο νου μας ηταν να φτασουμε στην Παργα.
Ομως η εικονα αυτη με 10 μηχανες να κατεβαινουν κομβοι την Εγνατια με φοντο το ηλιοβασιλεμα θα μεινει σε ολους χαραγμενη ανεξιτηλα στο μυαλο μας…

Τα εναπομειναντα 200 χιλιομετρα εφυγαν γρηγορα και γυρω στις 9 το βραδυ ειμασταν πλεον στον προορισμο μας!
Εκει μας περιμεναν μες την καλη χαρα το βορειο κλιμακιο: ο Παντελης με την κοπελα του και ο Δημητρης απο ΘεσσαΛΛΛονικη και ο Ηλιας απο Ηγουμενιτσα.

Βολεψαμε ολα τα παιδια στα δωματια τους, και αραξαμε στο εστιατοριο του camping για φαγητο και champions league για τους ποδοσφαιροφιλους. Εμενα παλι με ενδιεφερε περισσοτερο η κουβεντουλα με τα αλλα παιδια και το μπριζολακι που ειχα μπροστα μου…

Δεν ημασταν ολοι ομως!
Καθ οδον ηταν ακομα ο Βαγγελης Posnight με τον αδερφο του και ο Πανος Μαγκελανος που βρισκοταν στα Ιωαννινα.
Γυρω στις 12 παρα ηρθαν και τα αδερφια, ενω ο Πανος τελικα θα εμενε στα Ιωαννινα λογω ελλειψης ανοιχτου βενζιναδικου στην περιοχη!

Χαιρετησαμε τα αλλα παιδια και εγω με τον Τακη, τον Γιαννη και τον Βαγγελη πηγαμε να στησουμε σκηνες σε ενα εντυπωσιακο πλατωμα με ελαιοδεντρα… Λιγο μετα ο Τακης ειχε ορεξη να παει για ενα (πολυ) συντομο και χαλαρο ποτακι στην Παργα οποτε και ειπαμε να του κανουμε παρεα και η μερα ετσι εκλεισε με τον καλυτερο τροπο…

Οπως συνηθιζω, σηκωθηκα με το πρωτο φως της ημερας για να απολαυσω μια ησυχη βολτα στο μερος που ειχαμε αραξει…

Οχι και ασχημα, ετσι;

Τα δεντρα εφταναν σχεδον μεχρι το κυμα…

…οπου ειχες αυτη τη θεα!

Η παραλια του Λυχνου ειναι μια απο τις ομορφοτερες στην Παργα….

Μετα την πρωινη βολτιτσα ομως σειρα εχει ενα καφεδακι να ανοιξει το ματι!
Παροτι ηταν 9 το πρωι, ο τρελος Ηλιας ειχε ηδη ερθει απο Ηγουμενιτσα και μας περιμενε να ξυπνησουμε! Μιλαμε για αγαπη, οχι αστεια!

Κατσαμε στο μπαρακι του camping και συντομα να και ο Δημητρης στην παρεα μας…

Απο εκει και περα ηταν θεμα χρονου να ξυπνησουν και τα αλλα παιδια και να στρωθουμε για πρωινο!

Οι κουβεντες και οι παρεουλες εδιναν και επαιρναν!

Να και ο φιλος Πανος αρτι αφιχθεις απο τα Ιωαννινα!

Και ενας κακομουτσουνος μηχανοβιος που περνουσε αποξω…

Ο Γιωργος σκεπτικος…

Και ο Τακης σε μια σπανια κριση σοβαροτητας προσπαθει να μελετησει το χαρτη για να βρει νεους τροπους να μας βασανισει πανω στα κατσαβραχα!

To προγραμμα της ημερας ειχε επισκεψη στα Συβοτα για να δουμε το MotoGP, να εξολοθρευσουμε την τοπικη πανιδα και βεβαια να κανουμε περιηγηση…
Φτασαμε εκει μεσω μιας φοβερης διαδρομης που ηξερε ο Ηλιας ως ντοπιος, οπου τα 3 RC36 της παρεας εδωσαν μαθηματα στριψιματος στα υπολοιπα μηχανακια που εμειναν πισω σφυριζοντας αδιαφορα  και χαζευοντας το τοπιο!
Περαν της πλακας παντως να πω οτι το αγριο μουγκρητο των V4 πανω στην ορεινη διαδρομη θα μου μεινει αξεχαστο!

Αφιξη στα Συβοτα λοιπον…

Εδω να σημειωσω οτι ο φιλος Πανος και η συζυγος του ειχαν αποφασισει να μην ερθουν με τη μηχανη εξ αρχης, αλλα αυτο δεν μας χαλασε και καθολου γιατι ειχαμε και επισημο οχημα υποστηριξης! Ποιο long way round λεμε;

Αφου αφησαμε τα πραγματα στο support vehicle λοιπον ξεκινησαμε τη βολτα στο γραφικο πεζοδρομο του χωριου…

Οπως βλεπετε οι παπαρατσι εμαθαν πως θα ερχομασταν και ειχαν βγει στη γυρα για φωτογραφιες!

Ψαχνοντας για καταλληλη καφετερια για να δουμε τον αγωνα…

Μετα απο λιγο περπατημα και χαζι, καναμε αποβαση στην πιο κοντινη καφετερια, τρομοκρατοντας τους κακομοιρους θαμωνες που κοιτουσαν εντρομοι ενα τσουρμο αλλιαδες μαλητες να βουτανε καθισματα και τραπεζια αλλαλαζοντας παραξενες φρασεις οπως “Viva Vale” κλπ κλπ.

Αφου πιασαμε το μισο μαγαζι, συντομα και για καποιο ανεξηγητο λογο αδειασε και το υπολοιπο, οποτε ειχαμε την ευκαιρια να απλωθουμε ακομα περισσοτερο!

Αφου αποκοιμηθηκαμε βλεποντας τον αγωνα MotoGP αποφασισαμε να βγαλουμε τα απωθημενα μας πανω στα τοπικα αμνοεριφια οποτε και συρθηκαμε χαΛΛΛΛαρα σε μια παρακειμενη ταβερνα για τα περαιτερω…

Με τα στομαχια τιγκα ειχε ερθει η ωρα της επιστροφης στο camping για χαλαρωση.
Αλλα πριν σειρα ειχε η αναμνηστικη φωτογραφηση ολων των …μοντελων για το αλμπουμ της Πανελληνιας.

Ο Ηλιας μας πηγε σε ενα πολυ ωραιο παραλιακο χωριουδακι οπου παραταξαμε τις μηχανες για τη φωτογραφιση.

Μετα απο απειρες φωτογραφιες υπο καθε δυνατη γωνια και background επιστρεψαμε στην Παργα.
Το προγραμμα για το απογευμα ηταν ελευθερο οποτε ο καθενας ηταν ελευθερος να κανει οτι θελει… Καποιοι πηγαν στο camping για αραλικι και μπυρες στην παραλια…

Εγω απο την αλλη σαν πιο “ανησυχο” πνευμα αποφασισα με τον κολλητο Πανο να κανουμε μια βολτα στην Παργα και το ωραιο της καστρο.

   

Μετα την περιηγηση μας στο καστρο συναντησαμε 2 απο τα αλλα παιδια στην παραλια οπου κατσαμε για ενα καφε πριν συναντηθουμε τους υπολοιπους που θα ερχονταν στο χωριο για ενα βραδινο ποτακι…

Παμε για ενα Parga by night…

Να και τα παιδια!

Επειδη εμας τους μηχανοβιους μας διακρινει μια αγαπη προς την υγιεινη διατροφη, ειπαμε να φαμε κατι ελαφρυ για βραδυ…

…και μετα για χωνεψη το ριξαμε στις βολτες στα γραφικα σοκακια της Παργας!

Πραγματικα ειχες την αισθηση οτι βρισκεσαι σε καποιο καλοκαιρινο νησακι…
Μετα απο ολα αυτα αραγμα σε ενα ροκ μπαρακι στην παραλια για το ποτο μας…

Καλη μουσικη, φοβερη παρεα, και ποτακια μπροστα στην παραλια… Αυτα ειναι! Τι καλυτερο για να κλεισει και αυτη η μερα;

3η Μέρα: Πηγές Αχέροντα
Το πρωι οταν σηκωθηκα αντικρυσα αυτο το θεαμα ακριβως εξω απο τη σκηνη μου:
Ηταν μια παρεα 4ων Γερμανων μηχανοβιων που ειχαν ερθει για την συγκεντρωση των Harley στην Πατρα και τωρα γυριζαν κανοντας λιγο τουρισμο… Αν και δεν γνωριστηκαμε και καλα, απο το λιγο που τα ειπαμε φανηκαν πολυ ωραιοι τυποι! Και καραμαχιμοι παρα την ηλικια τους!
Τελικα πανω σε μια σελα συναντας τα πιο ωραια ατομα!

Οχι και ασχημος τροπος να ξεκινας τη μερα σου ε;

Η συνεχεια ηταν γνωστη.
Καφεδακι στο κιοσκι του camping με τη γνωστη χαλια θεα….

…και τους συνηθεις πρωινους υποπτους βεβαιως, Ηλια και Δημητρη!

Σημερα το προγραμμα ειχε αναχωρηση απο το camping και επισκεψη στις πηγες του Αχεροντα κοντα στο χωριο Γλυκη.

Δυστυχως καποια απο τα παιδια θα αναχωρουσαν νωρις, καποιοι λογω βραδυνης δουλειας και καποιοι λογω μετακινησης στον προορισμο τους με απογευματινο πλοιο…

Αφου χαιρετησαμε τα παιδια λοιπον και δωσαμε ραντεβου για του χρονου, οι υπολοιποι μαζεψαμε τα πραγματα και λιγο αργοτερα αναχωρησαμε για τις πηγες… Η μερα ηταν ηλιολουστη και ζεστη… Επιτελους!

Συντομα φτασαμε στις πηγες, που ειναι μεσα σε μια καταφυτη περιοχη….

Για αλλη μια φορα αφησαμε τα πραγματα στο ΦΟΥ…. (Φοβερο Οχημα Υποστηριξης)

και ξεκινησαμε τη βολτα μας προς τις πηγες…

Τα χρωματα στο ποταμι ηταν απεριγραπτα…

Ειδαμε και καποια πολυ θαρραλεα παιδακια να παιζουν μεσα στο νερο…

Οι πηγες ηταν απο την αλλη πλευρα του ποταμου, αλλα το να τον διασχισουμε με τα ποδια δεν επαιζε….
Ουτε ομως και ετσι ελεγε να περασουμε…

Παλι καλα που ακριβως διπλα ειχε αυτη τη γεφυρα, οποτε και ειπαμε να περασουμε απο εκει….

Βεβαια τα παιδια μαλλον δεν ειχαν και πολυ εμπιστοσυνη στην σταθεροτητα της, για αυτο και στειλανε εμενα να παω πρωτος!

Εδω βλεπετε τα εν λογω κωλοπ… εεε φιλαρακια με τι χαρα αποχαιρετουν το πειραματοζωο!
“Ναι! Πηγαινε! Πηγαινε! Μια χαρα ειναι!” {σατανικο γελιο}

Αφου τελικα περασαμε ολοι επιτυχως (παροτι ΚΟΥΝΑΓΕ ΛΕΜΕ) βρηκαμε καποια ομορφα αλογα διπλα στα κλασσικα τουριστικα περιπτερα….

Οπου βεβαια, η αμαζονα της παρεας αποφασισε οτι ηθελε να τα καβαλησει!

Ξεκινησαμε λοιπον στο δρομακι για τις πηγες και αντιγραφω απο την Βικιπεδια:

“Ο Αχέρων είναι ποταμός της περιφέρειας Ηπείρου και διασχίζει τους Νομούς Πρεβέζης Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων. Οι πηγές του βρίσκονται στο Νομό Ιωαννίνων, στο όρος Τόμαρος, σε υψόμετρο 1600 μέτρων και κοντά στο χωριό Γλυκή.

Ο ποταμός λόγω της παράδοσης και της περιβαλλοντικής αξίας προσελκύει πλήθος επισκεπτών από τις πηγές έως και τις εκβολές του. “

“Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι ο Αχέροντας αποτελεί τον ποταμό εκείνο, τον διάπλου του οποίου έκανε, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο «ψυχοπομπός» Ερμής παραδίδοντας τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά, ενώ αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση του Μένιππου, τον οποίο αναφέρει ο Λουκιανός, ως τον μοναδικό που διέσχισε τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει.

Στο δρόμο του ο ποταμός διασταυρωνόταν με τους Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, στο σημείο όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα, το οποίο προωθούσε την επικοινωνία με τις ψυχές. Αχέρων, Κωκυτός και Πυριφλεγέθων συναποτελούσαν τους τρεις ποταμούς του Άδη, και οι τρείς με θλιβερά ονόματα (Αχέρων = χωρίς χαρά, Πυριφλεγέθων = πύρινος, Κωκυτός = θρήνος) συμβολίζοντας την θλίψη και τους θρήνους του θανάτου και δίνοντας το συμβολισμό της πύρινης κολάσεως, όπως διατηρείται και σήμερα στην Χριστιανική θρησκεία.

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση τα νερά του ποταμού ήταν πικρά καθώς ένα “στοιχειό” (τέρας) που ζούσε στις πηγές του δηλητηρίαζε τα νερά. Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά. Έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από την αρχαία Ελληνική μυθολογία που μαρτυρά την συνέχεια αυτής στην σύγχρονη πλέον λαϊκή παράδοση είναι το εξής: Κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του.”

Σε ενα σημειο το νερο φαινοταν να βγαινει απο το εδαφος και μαλιστα εβγαζε και φυσαλιδες…

Αξιζει να σημειωθει οτι το καλοκαιρι μια απο τις καλυτερες εμπειριες ειναι το περπατημα μεσα στο ποταμι ειτε κοντρα στο ρευμα προς τις πηγες ειτε με το ρευμα προς το Νεκρομαντειο και το Δελτα του ποταμου.

Επισης ο επισκεπτης μπορει να νοικιασει ενα απο τα αλογα που ειδαμε και μεις και να κανει ιππασια μεσα στον ποταμο…

Καπου εκει ηρθαν και τα υπολοιπα παιδια που ειχαν αργησει να φυγουν απο το camping λογω πακεταρισματος και κατσαμε ολοι μαζι για ενα τελευταιο καφεδακι σε ενα χαλια οπως βλεπετε σκηνικο…

Η ωρα ομως του αποχαιρετισμου και της επιστροφης πλησιαζε…

Το βορειο κλιμακιο αναχωρησε προς αγραν τροφης στο Μετσοβο ενω εγω με τα παιδια απο το νοτιο κλιμακιο θα κατεβαιναμε απο Αντιρριο.

Στην επιστροφη αφησα τα παιδια να φυγουν μπροστα για να παιξουν και εγω εκοψα ταχυτητα απολαμβανοντας τις στιγμες και αραξα εδω χαζευοντας τη μοναδικη θεα…

Το καθε group ακολουθησε το δρομο της επιστροφης ανεξαρτητα αλλα ολοι βρηκαν υπεροχες εικονες…

Οσο για μενα;
Βρηκα τα παιδια μετα τη συζευξη της Πρεβεζας να με περιμενουν… Θα πηγαιναν για φαγητο εκει κοντα, αλλα εγω αποφασισα οτι ηθελα να συνεχισω προς Αθηνα μονος με τους δικους μου ρυθμους… Ετσι χαιρετηθηκαμε καπου εκει και πηρα το δρομο της επιστροφης, κουρασμενος αλλα με ενα τεραστιο χαμογελο, λογικο οταν συναντας εικονες σαν και αυτη…

Καπου στο υψος της Ακρατας, οι κατοικοι που διαμαρτυρονταν για τον Καλλικρατη και ειχαν κλεισει την εθνικη στα οχηματα (οχι ομως και σε μενα!) μου χαρισαν το μοναδικο θεαμα μιας αδειας εθνικης οδου στο σουρουπο… Ο πιο ποιητικος τροπος να κλεισει ενα τετοιο τριημερο…

See you out there!

Βορεινός Άνεμος

Εδω και πολλα χρονια εχω μια ιεροτελεστια… Καθε που πιανει και χειμωνιαζει κανω ενα μακρυνο ταξιδι…

“Μα καλα εισαι τζαζ παιδακι μου;” Θυμαμαι τα λογια και τα βλεμματα αποριας οσων ανακαλυπταν κατα καιρους αυτη μου την αναγκη να τα παραταω ολα και να παιρνω τους δρομους μες τη μεση του καταχειμωνου.
Οκ, ισως εχω και μια πετρια στο κεφαλι… Ομολογω οτι απο οσο θυμαμαι τον εαυτο μου ενοιωθα να μην με χωραει ο τοπος και απλα να εξαφανιζομαι απο ολους και ολα… Αυτο ομως το ταξιδι ειναι και κατι παραπανω… Ειναι κατι που χρωσταω σε μερικους ανθρωπους που δεν ειναι πια εκει εξω αλλα τους κουβαλαω παντα μεσα μου…
Και μετα τον τελευταιο καταραμενο μηνα που αλλο ενα αδερφι μου -ενας αληθινος αγγελος- εφυγε οριστικα απο αυτο τον κοσμο, η αναγκη για το ταξιδι αυτο εγινε Διαταγη…

Στις ειδησεις τα νεα μιλουσαν για χειμωνιατικο σκηνικο το Σαββατοκυριακο με σποραδικες καταιγιδες και χιονια στα ορεινα. Εκλεισα το χαζοκουτο και σηκωθηκα. Eιχε ερθει παλι η Στιγμη…

Στο ποτηρι μπηκε ενα παλιο malt και στο CD μπηκε μια ζορικη μπλουζια απο αυτες που γουσταρω …
Στο τραπεζι ανοιξαν οι παλιοι φθαρμενοι χαρτες που ανοιγουν μονο πριν ενα “εγωιστικο” μου ταξιδι…
“Ολοι οι δρομοι ειναι παλι ανοιχτοι και ξενοι” και εγω χαμογελουσα σαν μικρο παιδι ανημερα των Χριστουγεννων…
Ομως αυτη η φορα θα ηταν λιγο διαφορετικη απο τις αλλες… Πηρα τηλεφωνο τον αδερφο Πανο και του ειπα τι ειχα στο μυαλο μου… Πριν τελειωσω τη φραση η απαντηση του ηταν ξεκαθαρη: “Μεσα κολλητε. Μεσα με χιλια”.

Το σχεδιο ηταν απλο. Ταξιδι με ροτα τον Βορρα, μπολικα χιλιομετρα με διαδρομες απο τα βουνα και συναντηση στη διαδρομη με φιλαρακια που ηθελα πολυ να δω… Η αφορμη ειχε δωθει απο καιρο με κατι GPS που ειχα να τους δωσω αλλα αυτο ηταν απλα το κερασακι στην τουρτα. Ο πραγματικος λογος ηταν κατι πολυ βαθυτερο… Αυτο που λατρευω στα ταξιδια: τα αληθινα, ζεστα χαμογελα στα προσωπα των φιλων που εχεις καιρο να δεις…

Εριξα μερικα πραγματα στη βαλιτσα και ετοιμασα τα πραγματα για το πρωι και επεσα για υπνο με τη γλυκια ανυπομονησια που συνοδευει καθε ταξιδι…

Το πρωι ξυπνησα νωρις και ξεκινησα να ετοιμαζομαι.
Το ραντεβου με τον Πανο ηταν στα ΜcDonald’s στην Εθνικη Αθηνων-Λαμιας κατα τις 9.
Κατεβασα τα πραγματα στη μηχανη, εφαγα ενα μισαωρο μεχρι να βεβαιωθω οτι δεν θα μοιραζα ρουχα και σωβρακα στην εθνικη οδο, συνδεσα το GPS, ενας τελευταιος ελεγχος στα χαρτια και φυγαμε!
(Το μεγεθος της μ@λ@κιας μου να μην εχω αξιωθει να βαλω μια σκληρη βαλιτσα στη μηχανη τοσο καιρο θα το καταλαβαινα αργοτερα βεβαια…)

Πηγα απο το βενζιναδικο να γεμισω και να τσεκαρω πιεσεις κλπ. Γεμιζω, ελεγχω λαστιχα, φωτα κλπ, ολα καλα.
Κανω να βαλω μπροστα και… χχχχρρρρρρ! χχχχχρρρρρ! Η μιζα γυριζε αλλα το μοτερ δεν επαιρνε μπροστα!
Ω ρε πστ μου! Κομπλερ! Τον ηπιαμε! Καθομαι μερικα λεπτα και σκεφτομαι τι να κανω. Ο Πανος θα ειναι ηδη καθ’οδον για το ραντεβου και εγω ειμαι με τα δερματα, με τη μηχανη φορτωμενη και ετοιμη για αναχωρηση και τωρα η μιζα μας κανει ναζακια!

Πανω που αρχιζω να φανταζομαι τον εαυτο μου να σπρωχνει 250 κιλα στην ανηφορα για το σπιτι στολιζοντας τον θειο Σοιχιρο και τα γιαπωνεζικα του, δοκιμαζω μια ακομα φορα την τυχη μου.
“ΒΒΒΡΑΑΑΑΟΟΟΥΥΥΥΜΜΜΜ!” Το μοτερ ξυπναει με το χαρακτηριστικο βραχνο του μπασο ηχο και εχω μεινει να κοιταω σαν χαζος! Ρε λες να καταλαβε οτι θα την εκανα πρες παπιε τη ρουφιανα και να αποφασισε να ειναι φρονιμη;

Οπως και να εχει μεσα στα επομενα 5 δευτερολεπτα εχω ηδη καβαλησει και ανεβαινω τον περιφερειακο Υμηττου μαλλιοκουβαρα (παλι), γιατι εχω ηδη αργησει (παλι) και ο Πανος θα ειναι στον δευτερο καφε της ημερας (παλι).
Ενα συντομο τεστ για το αν φευγει η βαλιτσα απο τη μηχανη στα 200+ αργοτερα, και εχω φτασει επιτελους στο ραντεβου…

Ο Πανος αραζει εξω απο το μαγαζι και αν κρινω απο τη φατσα του τον εχει ψιλοδαγκωσει να με περιμενει…

Ευτυχως που περα απο αδερφος ειναι και χρυσο παιδι και δεν με παρεξηγει!
- “Χιλια συγνωμη ρε Πανο! Αργησα παλι!”
- “Οχι ρε ενταξει! Μην τρελλαινεσαι! Χαλαρα!”

Καθομαστε 5 λεπτα να τελειωσουμε τον καφε και να βγαλουμε διαδρομη… Προορισμος για τη μερα ειναι τα Τρικαλα. Ο σκοπος ομως ειναι να αποφυγουμε εθνικες οδους γενικοτερα οποτε η χαρτογραφηση βγαινει με τον γνωστο παραδοσιακο τροπο “α-αυτο-μου-φαινεται-ωραιο-ρε-παμε-απο-δω”…. Θα βγουμε απο την (ο Αλλαχ να την κανει) Εθνικη στο υψος της Λειβαδιας και θα ανεβουμε προς τα πανω απο Τιθορεα – Αμφικλεια – Μπραλο – Λαμια και συνεχιζουμε για Δομοκο – Καρδιτσα και τελικα Τρικαλα.

Συντομα ξεμπερδευουμε με το μπαχαλο της Εθνικης και βγαινουμε στο αγαπημενο επαρχιακο δικτυο προς Λειβαδια…

Ευτυχως που τα λαμογια του κρατους δεν μπορουν να βαλουν διοδια εκει γιατι θα γινοταν της Αλαμανας!
Παρα τις αρχικες προβλεψεις για βροχες, η ημερα ειναι ηλιολουστη (αν και με μπολικο κρυο και αερα) και η συντομη σταση για μερικες φωτογραφιες κρινεται απαραιτητη!

Η φυση για αλλη μια φορα δινει ρεστα και τα τσιμεντοπηγμενα ματια μου δεν χορταινουν να ρουφανε τις εικονες…

Παροτι ειναι το τελευταιο ΣΚ της αποκριας, περιεργως δεν εχει πολλα οχηματα και ετσι κινουμαστε σβελτα, αλλα η χαρα της διαδρομης κραταει λιγο καθως συντομα ενας τρομερος ανεμος μας τραβαει κατι χαστουκια απιστευτα κανοντας τις μηχανες να πηγαινουν οπου να ‘ναι και εμας επανω να παλευουμε να τις κρατησουμε μακρυα απο τα χαντακια και τα διερχομενα οχηματα! Μιλαμε για ΠΟΛΥ ροκ καταστασεις…

Η θεα ομως του επιβλητικου και χιονισμενου Παρνασσου που παλευει με τα συννεφα καθως περναμε εξω απο την Χαιρωνεια και την Τιθορεα μας αποζημειωνει με το παραπανω…

Ομως μπροστα μας ειχαμε ακομα αρκετο δρομο και ετσι πιασαμε να ανηφοριζουμε την Αμφικλεια με κατευθυνση τον Μπραλο.
Εδω θα μπορουσα να ελεγα για το πως στριβαμε και διασκεδαζαμε στην (γνωστη και μη εξαιρετεα) “πιστα”, μονο που θα ελεγα τεραστια ψεμματα… Οι δυνατες ριπες του ανεμου που ειχαν ξεκινησει εδω και αρκετα χιλιομετρα ολο και δυναμωναν, και καθως ανεβαιναμε και το βουνο ολο και παγωναν επισης!
Η εξωτερικη θερμοκρασια ηταν δεν ηταν 5-6 βαθμους παρα την ηλιοφανεια αλλα εμεις ιδρωναμε προσπαθοντας να παλατζαρουμε τις φορτωμενες μηχανες και να γλυτωσουμε τα φερινγκ απο το να συναψουν στενες σχεσεις με το οδοστρωμα!
Δεν θυμαμαι και εγω ποσες στιγμες “γαμωτ γαμωτ πεφτουμε” ειχαμε!

Οι ταχυτητες εχουν πεσει σε ρυθμους χελωνας (40-50) και η αναβαση προς τον Μπραλο ειναι η χαρα του S&M…
Ισως δεν υπαρχει αλλος ανθρωπος να εχει χαρει ετσι βλεποντας τον φαρδυ επαρχιακο του Μπραλου οπως εγω σε εκεινη τη φαση…

Η σταση για να συνελθουμε απο την τρομαρα επιβεβλημενη… Καπου εκει μετανοιωσα που δεν ειχα φερει μαζι μου καμια μπουκαλα Ουισκι και καμια ντουζινα πακετα τσιγαρα…

Εκει στη διασταυρωση ειχε ενα μικρο εκκλησακι και εγω χωθηκα στο πλαι του μπας να κοψω λιγο τον παγωμενο ανεμο που με εσπρωχνε να με ριξει κατω…

…Αλλα για μια φορα ακομα το μεγαλειο της Φυσης με εκανε να τα ξεχναω ολα και να σκεφτομαι οτι δεν θα ηθελα να ειμαι ΠΟΥΘΕΝΑ αλλου στον κοσμο τωρα παρα ΕΔΩ… Μεγαλε… Αυτα ειναι!

Ξερετε πως ειναι οταν ξεκινας να πας καπου και ολο σκεφτεσαι οτι εχεις ξεχασει κατι ε;
Ε λοιπον, καπου εδω ηταν που εγω ανακαλυψα τι ηταν αυτο που ειχα οντως ξεχασει: το τηλεφωνο του φιλου Χαρη στα Τρικαλα! Διευθυνση του σπιτιου του δεν ειχα, οποτε αν δεν εβρισκα το τηλεφωνο του μας εβλεπα να τη βγαζουμε σε κανενα παγκακι στα Τρικαλα και ο κοσμος να περναει και να δειχνει 2 τυπους που εχουν κοκκαλωσει απο το κρυο με ενα κινητο στο ενα χερι και ενα χαρτη στο αλλο…

Τελικα τη λυση την εδωσε το …κεντρο επιχειρησεων του VFR forum (κατσε καλα λεμε)!  Τηλεφωνησα στον φιλο Δημητρη / Dr Abo ο οποιος μετα απο συντομο ψαξιμο στο φορουμ βρηκε το τηλεφωνο του Χαρη και λιγο αργοτερα το ειχα στα χερια μου! Να που καμια φορα η τεχνολογια αποδεικνυεται χρησιμη!

Με αλλον αερα πλεον και με τον Μπραλο μπροστα μας ξεκινησαμε παλι την πορεια μας προς το Βορρα…
Βασικα, απο εδω και μετα μην περιμενετε και πολλες φωτογραφιες… Η διαδρομη αυτη ειναι σκετη αμαρτια και αερα ξε-αερα ημασταν αποφασισμενοι να την απολαυσουμε!

Οχι τιποτε αλλο αλλα απο κατω μας περιμενε αυτο…

…ενω η Γερμανιδα του Πανου ανυπομονουσε να ξεμουδιασει λιγο και να καταπιει τις στροφες (και οτι αλλο θα ειχε την ατυχια να βρεθει στο διαβα της)…

…αλλα βεβαια και η δικια μου δεν πηγαινε πισω!

Η καταβαση μεχρι τη Λαμια ηταν απολαυστικη αλλα απο εκει και περα τα πραγματα δυσκολευαν παλι…
Μπροστα μας ειχαμε την αναβαση των παρυφων των θρυλικων Αγραφων για Δομοκο και απο εκει να ανηφορισουμε παλι για Καρδιτσα προτου καταφερουμε να βγουμε πεδινα των Τρικαλων.

Η διαδρομη του επαρχιακου σε αυτο το κομματι δεν ειναι και τοσο εντυπωσιακη απο πλευρας φυσης, αλλα ειναι ολα τα λεφτα απο οδηγικης αποψης! Η ωρα ομως ειχε ηδη παει 2 το μεσημερι και κατι τα στομαχια μας, κατι ο ανεμος που ειχε επιστρεψει δρυμυτερος (και δυνατοτερος!), κατι οι ουρες απο αυτοκινητα που σερνονταν πισω απο κατι αργοκινητα λεωφορεια που ανεβαιναν σιγα σιγα το στενο ορεινο στροφιλικι, μας εκαναν να θελουμε απλα να φτασουμε συντομα στον προορισμο και να χαλαρωσουμε.

Ο ανεμος ειδικα εφτασε σε τετοιο σημειο που καπου στις ατελειωτες ευθειες εξω απο την Καρδιτσα φτασαμε να προσπαθουμε να παμε ευθεια εχοντας τις μηχανες υπο κλιση 30+ μοιρων (!) και παρολαυτα με δυσκολια καταφερναμε να τις κρατησουμε στο ρευμα μας!
Σε ενα σημειο ο ανεμος εγινε τοσο ισχυρος που μας πηρε και τους 2 και μας αρχισε να μας βγαζει καρφι οχι απλα για το αντιθετο ρευμα αλλα για τα νταμαρια του βουνου εξω απο το δρομο! Βγηκα τερμα εξω δεξια απο τη μηχανη και αρχισα να παλευω να την μαζεψω αλλα το μονο που καταφερα ηταν απλα αν την κρατησω εξω απο τα χαντακια… Κοιταξα στον καθρεφτη μου και ο Πανος εκανε ακριβως τις ιδιες κινησεις προσπαθοντας και αυτος να κρατησει τη Γερμανιδα στο δρομο.

Με αυτες τις ωραιες νοτες χαρας και διασκεδασης φτασαμε την Καρδιτσα. Ομορφη μικρη πολη, με πολυ καλο φαγητο αλλα αυτη τη φορα ο προορισμος ηταν λιγο πιο περα… Τα Τρικαλα ηταν πλεον μια ευθεια δρομος και συντομα ειχαμε φτασει στην πολη…

Καναμε μια σταση διπλα σε μια πανεμορφη παλια εκκλησια να παρουμε μια ανασα και να ενημερωσω τον Χαρη οτι φτασαμε. Μου εδωσε τη διευθυνση και συντομα ειμασταν εκει…

Τακτοποιησαμε τις μηχανες στο παρκινγκ και ανεβηκαμε στο σπιτι οπου ο Χαρης με την γλυκυτατη γυναικα του μας εκαναν να νοιωσουμε σαν στο σπιτι μας και μας περιποιηθηκαν δεοντως με ενα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κατσικακι στο φουρνο, Τρικαλινο τυρι, καλο κοκκινο κρασι και σπεσιαλ τοπικο χαλβα!

Το καλυτερο τελος για την τοσο δυσκολη διαδρομη που ειχαμε κανει! Που να ηξερα οτι αυτο ηταν μονο το foreplay, πριν το βιασμο… Τωρα που το σκεφτομαι εκ των υστερων μαλλον καλυτερα που δεν γνωριζα τι θα επακολουθουσε…
Μετα την απογευματινη χαλαρωση τα παιδια μας προτειναν να βγουμε εξω και να δουμε λιγο τα ομορφα Τρικαλα.
Αποκριες γαρ αποφασισαμε να ντυθουμε καταλληλα…

Ο Χαρης ντυθηκε …σπαμμερ σε μοτοφορουμ!

Η συζυγος του Χαρη ως Μινι Μαους και ο Πανος ως …Αμερικανος τουριστας…

…και ο Νικος ως μηχανοβιος Cowboy της συμφορας!

Ημασταν ετοιμοι να ξεχυθουμε στους δρομους!

Τα Τρικαλα τελικα αποδειχτηκαν πολυ ομορφα και οντας στο κεντρο, συντομα φτασαμε στον κυριως πεζοδρομο της πολης που εσφυζε απο χαρουμενους μασκαραδες ολων των ηλικιων αλλα και απο θυλικες παρουσιες που επιβεβαιωναν για μια ακομα φορα το οτι οσο πιο βορεια ανεβαινει κανεις τοσο ομορφαινουν οι γυναικες!

Περπατωντας στον πεζοδρομο ειδαμε πολλα καλαισθητα μαγαζια…

…αλλα για εμενα η μεγαλη εκπληξη ηταν αυτο το πολυ ομορφα φωτισμενο ποταμι με τους μικρους καταρρακτες του που διεσχιζε την πολη!

Τελικα καταληξαμε σε ενα πανεμορφο μπαρακι και στεκι των παιδιων….

…με πολυ ωραιο διακοσμο και εξισου ωραιο κοσμο.

Στρατοπεδευσαμε στο πιο σωστο σημειο (μπαρα)

και το παρτυ ξεκινησε! 

Στην πορεια της βραδιας, και για καποιο ανεξηγητο λογο, τα αλλα παιδια της παρεας αποφασισαν οτι εγω και ο Πανος ημασταν …πεδιο βολης για σερπαντινες οποτε το εβαλαν σκοπο να μας σκεπασουν με αυτες!

Φιλοι των παιδιων περνουσαν απο το μαγαζι για να χαιρετησουν, ποτα και σφηνακια εδιναν και επαιρναν και το παρτυ ειχε αναψει για τα καλα!

Κατα τις 4 τελικα αποφασισαμε να συρουμε τα απομειναρια μας στο σπιτι για να ξεραθουμε μερικες ωρες…
Εγω με τον Πανο κοιμηθηκαμε στο μεγαλο υπνοδωματιο, κατι που τελικα αποδειχθηκε τραγικη κινηση γιατι ο Πανος δινει αλλον ορισμο στην εννοια “ροχαλιζω”… Περισσοτερο με αγελη λυσσασμενων αρκουδων θα το παρομοιαζες αλλα και παλι δεν αρκει να αποδωσει το νοημα…

Ετσι εγω αναμεσα στα τεστ αντισεισμικοτητας του Πανου προσπαθησα (ματαια) να κλεισω κανενα βλεφαρο γιατι η αυριανη μερα προβλεποταν μεγαλη, με πολλα και δυσκολα χιλιομετρα. Μετα απο ενα τετραωρο που δεν περνουσε με τιποτα, πηρα την αποφαση και σηκωθηκα. Αφου δεν κοιμομασταν ας καναμε τιποτα αλλο καλυτερα. Ο Χαρης ειχε ηδη ξυπνησει και καθοταν στην πορτα του σπιτιου για ενα πρωινο τσιγαρακι. Ο πρωινος καφες κατεβηκε απολαυστικα και ενοιωσα να συνερχομαι λιγο απο τη βραδυνη κραιπαλη και την αυπνια.

Ειναι πραγματικα υπεροχο οταν βρισκεις τον εαυτο σου σε ενα νεο μερος παρεα με φιλους, και ετσι αυτες οι στιγμες της πρωινης κουβεντουλας και συντροφιας με εκαναν να νοιωθω αλλος ανθρωπος.

Κοιταξα εξω απο το παραθυρο. Ενας αρρωστιαρικος γκριζος ουρανος υψωνοταν πανω τις ταρατσες δεκαδων ασχημων πολυκατοικιων που συνοστιζονταν η μια πανω στην αλλη. Ωραιος καιρος για ταξιδι! Ο Ποσειδωνας για σημερα προεβλεπε ενα τεραστιο μετωπο κακοκαιριας που θα ερχοταν απο τα δυτικα και μεχρι το βραδυ θα καλυπτε ολη την Ελλαδα, αλλα εγω ελπιζα οτι μεχρι το βραδυ θα φτανουμε στον προορισμο μας και θα γλυτωσουμε τα πολλα. Καλα. Η αισιοδοξια του Ηλιθιου.

Συντομα ξυπνησε και ο Πανος φρεσκος φρεσκος και χαμογελαστος! Εμ βεβαια! Τι αναγκη ειχε; Αφου ειχε κατεβασει τα μισα ντουβαρια του σπιτιου απο τους υπνους που ειχε ριξει πως να μην ειναι μες την καλη χαρα;!
Η ωρα πηγαινε 11 και η ωρα να πηγαινουμε ερχοταν. Ετοιμασαμε πραγματα και κατεβηκαμε στις μηχανες.

Εριξα μια ματια στην καλη μου που ξεκουραζοταν στο γκαραζ και ξεκινησα να ετοιμαζομαι.

Ουτως η αλλως εξω ειχε ηδη αρχισει να ριχνει βουβα μια παγωμενη βροχη οποτε το γκολ το ειχαμε ηδη φαει απο τα αποδυτηρια…

Σημερα το προγραμμα της ημερας ειχε ως εξης: προορισμος μας ηταν η Καβαλα και ο φιλος Παναγιωτης Κ.
Επειδη ομως ειπαμε οτι εχω μονιμη βλαβη στον εγκεφαλο, το να παμε καρφι για Λαρισσα και μετα απο την Εθνικη για Θεσσαλονικη και Καβαλα ηταν κατι που δεν με συγκινουσε ιδιαιτερα.

Χαζευοντας τον χαρτη ειδα οτι ακριβως απο πανω μας ειχε πολυ πιο ενδιαφερουσες διαδρομες. Ετσι αποφασισαμε να παμε Καλαμπακα και μετα να ανηφορισουμε για Γρεβενα μεσω Ελευθεροχωριου, να πιασουμε Εγνατια Οδο και απο εκει καρφι για Καβαλα.

Ομολογω οτι αρχικα ειχα σκεφτει να παμε Καλαμπακα και μετα απο Δεσκατη και Σερβια για να δουμε και τη Τεχνητη Λιμνη Σερβιων που υπαρχει εκει, αλλα ο Χαρης μου ειπε οτι απο εκει ενδεχομενως να εχει πιασει εντονη χιονοπτωση και καλο θα ηταν να το αποφυγουμε.

Αν κρινω απο το πως ηταν ο καιρος φευγοντας τωρα απο Τρικαλα, αυτη ηταν μια μαλλον καλη συμβουλη…

Βγαινοντας σε μια κεντρικη διασταυρωση εξω απο τα Τρικαλα, καπου χαθηκαμε και καταληξαμε να πηγαινουμε προς Λαρισσα -αντιθετα δηλαδη απο εκει που θελαμε να παμε.

Αναστροφη λοιπον και επιστροφη στα Τρικαλα για να παρουμε το σωστο δρομο αυτη τη φορα.
Τουλαχιστον η βροχη και το χειμωνιατικο τοπιο εφτιαχνε μαγικες εικονες…

Αρχιζοντας να ανεβαινουμε για Καλαμπακα η βροχη ολο και δυναμωνε ενω το κρυο ειχε γινει πλεον πολυ βαρυ. Τα αδιαβροχα εκαναν υπερωριες κρατωντας τον παγωμενο αερα και τη βροχη μακρυα.

Με τη λογικη τα πραγματα δεν φαινονταν και πολυ ροδινα. Ο καιρος εδειχνε αγριες διαθεσεις, ειχε ηδη μεσημεριασει και μπροστα μας ειχαμε να καλυψουμε πανω απο 400 χιλιομετρα διαδρομης με ορεινους και δευτερευοντες δρομους, αλλα ποιος ειπε οτι οι μηχανοβιοι ειμαστε λογικοι; Το θεμα ζοριζε και εμεις χαιρομασταν! Τελειως Joe Bar κατασταση!

Λιγο αργοτερα καθως ανεβαιναμε, ο Πανος ηρθε στο πλαι και μου εδειξε τα αμαξια απο την αντιθετη κατευθυνση:

- Ρε συ Νικο! Αυτα εχουν χιονια στα μουτρα τους!
- Ωπ ναι ρε φιλε… Εχεις δικιο!
- Λες να βρουμε χιονι στην διαδρομη;
- Μπααα ρε συ! Αποκλειεται! Να δεις που απο αλλου ερχονται ολα αυτα και οχι απο εκει που παμε εμεις!
Ναι.
Καλα.
Καποτε θα μαθω να μην ειμαι μονιμα τοσο υπεραισιοδοξος αλλα τωρα δεν ηταν η στιγμη που θα το εκανα…

Ο δρομος ηταν φαρδυς αλλα με τη βροχη τα φορτηγα σηκωναν απιστευτο σπρευ νερου και λασπης με αποτελεσμα να μην μπορουμε να δουμε απολυτως τιποτα.
Η λυση; Καρυδωμα το γκαζι, κεφαλι κατω και παμε! Μπορει και να μην ελυνε το προβλημα αλλα τουλαχιστον θα τελειωνε μια ωρα αρχυτερα!

Τουλαχιστον η κινηση στην εθνικη ηταν ελαχιστη και μπορουσαμε να κινηθουμε σε σβελτους ρυθμους…

Πλησιαζοντας για Καλαμπακα η βροχη μετατραπηκε σε κατι αναμεσα σε καρεκλοποδαρα και χαλαζι, ενω τα ελαχιστα αυτοκινητα που βλεπαμε πλεον να ερχονται απο απεναντι ειχαν ειτε μισο μετρο χιονι στις οροφες τους ειτε ολοκληρες οικογενειες απο χιονανθρωπους στολισμενους στα καπω.
Πανω που αρχισα να σκεφτομαι κατα ποσο τελικα ηταν εξυπνη ιδεα να παμε απο τα βουνα μια τετοια μερα, η βροχη μετατραπηκε σε χιονονερο και τα επιβλητικα Μετεωρα υψωθηκαν στον οριζοντα…

Η Καλαμπακα εμοιαζε να εχει μπει στην καταψυξη και ο παγωμενος αερας πλεον αρχιζε να καταψυχει χερια και ποδια…
Περασαμε στα γρηγορα εξω απο την πολη προς Μουργκανη οπου θα στριβαμε για Γρεβενα.

Απο την εξοδο της πολης μεχρι τη διασταυρωση για Γρεβενα το χιονι ολο και δυναμωνε… Ομορφα!

Τα πραγματα σοβαρευαν επικινδυνα…

Σταματησαμε με τον Πανο στη ακρη του δρομου για να σκεφτουμε τι να κανουμε.

Ο καιρος ειχε αγριεψει πολυ και αν εριχνε ετσι εδω, τι θα εκανε παραπανω στα Γρεβενα; Απο την αλλη τωρα ημασταν ηδη πανω απο 70 χιλιομετρα απο Τρικαλα και το να γυρισουμε πισω και να παμε απο Λαρισσα σημαινε χασιμο χρονου και επιπλεον ταλαιπωρια, μιας που θα ειχαμε να αντιμετωπισουμε και τις παρακαμψεις των Τεμπων. Αποφασισαμε να προχωρησουμε και να παμε βλεποντας και κανοντας…

Τελικα τη λυση στο διλλημα μας την εδωσαν οι τροχαιοι που ηταν αραγμενοι λιγο πιο κατω στη διασταυρωση για Γρεβενα.

Με το που μας ειδανε με τις μηχανες παθανε αποπληξια:
- Τι κανετε εσεις εδω;;!
- Παμε για Γρεβενα, λεω, λες και ηταν το πιο φυσικο πραγμα στο κοσμο…
- Ουτε να το σκεφτεστε! Κλεινουμε το δρομο στα παντα! Πιο πανω δεν περνανε ουτε αυτοκινητα με αλυσιδες! Η διαδρομη εχει ηδη ενα μετρο χιονι και συνεχιζει!

Ε καπου εδω ηταν φανερο οτι το αρχικο μας πλανο ειχε λαβει τελος με συνοπτικες διαδικασιες…
Ειχε ηδη παει 3 το μεσημερι, πεινουσα σαν λυκος, οι μποτες μου αν και αδιαβροχες καποτε τωρα ειχαν γινει σαν βαρκες απο το νερο ενω δεν ενοιωθα δαχτυλα και προσωπο απο το κρυο.
Ο Πανος ηταν μαλλον σε αναλογη φαση αν κρινω με τι ανακουφιση δεχτηκε την ιδεα μου να βρουμε καπου κοντα μια ταβερνα να χωθουμε και να ξεπαγωσουμε.

Κανα χιλιομετρο πριν τη διασταυρωση ειχα σταμπαρει μια γραφικη ξυλινη ταβερνα, που τωρα εμοιαζε με σανιδα σωτηριας. Αφησαμε τις μηχανες εξω και χωθηκαμε μεσα στα γρηγορα.

ΕΙμασταν τυχεροι και βρηκαμε ενα τραπεζι κολλητα σε ενα καλοριφερ, οπου και απλωσαμε ολη μας την προικα! (προσοχη στην ανεπιτυχως καμουφλαρισμενη καλτσα του υποφαινομενου!)

Μερικα κοψιδια και λιγο κοκκινο κρασι αργοτερα ειχαμε αρχισει να ερχομαστε στα ισα μας και ξεκινησαμε να δουμε τι θα καναμε τωρα.
Οι επιλογες δεν ηταν πολλες δυστυχως. Απο εδω δεν υπηρχε αλλη διαδρομη για Εγνατια γιατι μεσολαβουσαν τα βουνα και με αυτην την κακοκαιρια μαλλον δεν θα τη βγαζαμε καθαρη ουτε με εκχιονιστικο εκει πανω, οποτε επιστροφη για Λαρισσα μεσω Τρικαλων και απο εκει Θεσσαλονικη και Καβαλα μεσω της κλασσικης “Εθνικης” Οδου.
Το GPS ανεφερε οτι αυτο ηταν 437 χιλιομετρα διαδρομης και σε αυτα θα επρεπε να υπολογιζουμε οτι τα 100 θα ηταν στην παρακαμψη των Τεμπων μεσω Αγιας και Στομιου! Και με το κυμα κακοκαιριας να αγριευει συνεχως…

Δεν ειχαμε ομως και πολλες λυσεις. Επρεπε να φτασουμε στον προορισμο μας και θα το καναμε!
Η ωρα ηταν ηδη περασμενες 4 και εξω επαιρνε να νυχτωνει… Βαθια ανασα και παμε…

Καθως σηκωθηκα και αρχισα να ντυνομαι, η παρεα απο το διπλα τραπεζι μας κοιτουσε καλα καλα σαν να ειμαστε εξωγηινοι…
Μια κοπελα μου επιασε την κουβεντα:
- Συγνωμη παιδια, με μηχανες ειστε απο οτι βλεπω;
- Ναι.
- Ναι ε; Μπραβο! Χαρας το κουραγιο σας! Εχετε ερθει απο εδω κοντα;
- Οχι. Αθηνα.
- ΑΘΗΝΑ;;!!; Και φτασατε μεχρι εδω με τις μηχανες;;;
- Ναι! Και τωρα παμε Καβαλα.
- ΚΑΒΑΛΑ;;;!;!; ΣΟΒΑΡΑ; Και δεν κρυωνετε;;;
- Ε ενταξει, κανει λιγο κρυο αλλα ειναι και αυτο μερος της εμπειριας του να καβαλας μηχανη! Και αμαξι να ειχαμε παλι με μηχανη θα ημασταν εδω!

Καπου εκει η καημενη κοπελα παιζει να επαθε και 2-3 εγκεφαλικα οποτε απλα ψελλισε “καλο δρομο” και εμεινε να μας κοιταζει καθως χαιρετησαμε και φυγαμε… Εξω το χιονι επεφτε πλεον πυκνο και ηδη σκεπαζε τον δρομο με ενα ασπρο πεπλο… Ωραιο να το βλεπεις αλλα οχι και τοσο οταν πρεπει να τον περασεις πανω σε 2 ροδες…

Στο μεταξυ οι μηχανες ειχαν αρχισει να γινονται σαν κουραμπιες απο το χιονι. Αν μεναμε καμια ωριτσα παραπανω δεν θα ειχε επιστροφη μετα.

Βγηκαμε στον χιονισμενο πλεον δρομο με 10 την ωρα, αλαρμ αναμμενα και τα ποδια κατω. Ακουμπουσα την μποτα στην ασφαλτο και την ενοιωθα να γλυστραει σαν σε φρεσκοσαπουνισμενο παρκε και με εκοβε κρυος ιδρωτας. Η τουμπα παραμονευε με το παραμικρο…
Ευτυχως πλησιαζοντας την Καλαμπακα το χιονι αρχισε να λιγοστευει και να δινει τη θεση του στην βροχη και τον αερα.
Στα ανοιχτα κομματια το ανοιξαμε οσο μπορουσαμε με τις συγκεκριμενες συνθηκες για να κερδισουμε λιγο χρονο… Προσπαθησα να κρυφτω πισω απο τα φερινγκ της μηχανης μπας και γλυτωσω λιγο απο τον παγωμενο αερα… Η εξωτερικη θερμοκρασια ηταν 3 βαθμοι, αλλα στα 150-160 επεφτε ανετα στους -10…

Μιση ωρα αργοτερα περνουσαμε εξω απο τα Τρικαλα αλλα οι μποτες μου που συνεχιζαν να ειναι γεματες νερα εκαναν τα ποδια μου να πονανε αφορητα απο το κρυο, ενω και τα γαντια παροτι τα καλυτερα χειμωνιατικα της Dainese ειχαν νωτισει απο μεσα ενω απο το νερο ζυγιζαν ευκολα 1-2 κιλα… Σταματησα στο πρωτο βενζιναδικο που ειδα για να μπορεσω να βρω μια λυση. Ειχαμε πανω απο 350 χιλιομετρα ακομα και αν συνεχιζα ετσι δεν θα την εβγαζα καθαρη με τιποτα.

Το βενζιναδικο δυστυχως κλειστο, αλλα εκανα μια προχειρη πατεντα με διπλες καλτσες και κατι σακουλες αναμεσα που ειχα μαζι μου. Ευτυχως τα αδιαβροχα εκαναν καλη δουλεια και κρατουσαν το υπολοιπο σωμα στεγνο!

Ο δρομος για την Λαρισσα ηταν ερημος… Μεγαλες ευθειες μεχρι εκει που εβλεπε το ματι…

…ενω στο πλαι μας κυλουσε ο επιβλητικος Πηνειος ποταμος…

6μμ, καθ οδον για Λαρισα.

Το τελευταιο φως της μερας μας βρηκε να διασχιζουμε τη Λαρισσα ενω η βροχη συνεχιζε να πεφτει ασταματητα.
Βγηκαμε επιτελους στην Εθνικη Οδο αλλα η χαρα μας δεν κρατησε για πολυ… Μερικα χιλιομετρα παραπανω αναγκαστικη παρακαμψη προς παραλια Αγιας και αναθεμα με αν ηξερα που πηγαιναμε.
Το GPS ειχε παθει κλακαζ και επεμενε να κανουμε αναστροφη και να γυρισουμε πανω στην Εθνικη. Καλα κρασια! Αν μπορουσαμε απο εκει θα πηγαιναμε αλλα….

Με πολυ αργους ρυθμους πλεον -και λογω αρκετης κινησης- συνεχισαμε χωρις να ξερουμε ουτε που ακριβως παμε ουτε που ειμαστε μιας που το σκοταδι ειχε πεσει πυκνο και τριγυρω δεν εβλεπες τιποτα. Μετα την Αγια τα πραγματα εγιναν πραγματικα πολυ ασχημα. Ο δρομος εγινε ανηφορικος και στενος με πολυ σφιχτο στροφιλικι και απανωτες φουρκετες. Ημουν σιγουρος οτι υπο αλλες συνθηκες θα ηταν υπεροχη διαδρομη αλλα τωρα ηταν βασανιστηριο. Η δυνατη βροχη εκοβε εντελως την ορατοτητα και η ζελατινα του κρανους δεν ελεγε να ξεθολωσει με τιποτα, ενω το κερασακι στην τουρτα ηταν τα απεναντι οχηματα με τα φωτα τους που εκαναν αντανακλαση στη βρεγμενη ζελατινα και εχανες καθε οπτικη επαφη με το περιβαλλον.
Προσπαθουσα να σηματοδοτω τα ορια του δρομου απο τις γραμμες στην ασφαλτο και πριν διασταυρωθω με καποιο οχημα αποστηθιζα τα επομενα μετρα ωστε να μπορεσω να προχωρησω ακομα και στα τυφλα.

Καποια στιγμη φτασαμε στην Μελιβοια και καναμε μια ακρως απαραιτητη σταση για καυσιμο και ανασυγκροτηση.

Μπηκα στο βενζιναδικο να πληρωσω. Ο αερας μυριζε λαδια και αλκοολ ενω μια μικρη τηλεοραση εδειχνε μπαλα. Το δωματιο ζεσταινοταν απο ενα μεγαλο καλοριφερ και ενοιωσα τη ζεστη να με αγκαλιαζει τοσο γλυκα που δεν ηθελα να βγω εξω.

- Ποσο ακομα εχουμε ρε μαστορα για την Εθνικη;
- Γυρω στα 50 χιλιομετρα.

Δεν ηταν και τα καλυτερα νεα. 50 χιλιομετρα με τις ταχυτητες χελωνας που ειχαμε σημαινε τουλαχιστον αλλη μια ωρα μεχρι να βγουμε στην Εθνικη και απο εκει και περα ειχαμε να περασουμε ακομα τον Πλαταμωνα, την Κατερινη και την Θεσσαλονικη μεχρι να φτασουμε Καβαλα και η ωρα ηταν ηδη 6.30 μμ…

Ενημερωσα σχετικα τον φιλο Παναγιωτη Κ. και βγηκαμε ξανα στο δρομο. Απο εδω και περα δεν ειχα ιδεα ουτε που ημασταν ουτε τι υπηρχε τριγυρω γιατι το πυκνο σκοταδι καλυπτε τα παντα και απλα ακολουθουσαμε τις διασπαρτες πινακιδες που εγραφαν με προχειρα γραμματα “Θεσσαλονικη”. Μετα απο αρκετη ωρα βγηκαμε στην παραλια και ακολουθοντας την κινηση ανηφορισαμε αργα προς Ομολιο και την συνδεση με την Εθνικη.

Εδω και ωρα ειχα χασει εντελως την αισθηση των ακρων μου απο το κρυο, ενω τα ποδια ηταν μουσκεμα παλι παρα τις διπλες καλτσες και τις σακουλες. Βγηκαμε στην Εθνικη με τις δυναμεις να μας εγκαταλειπουν. Η βροχη δεν ειχε σταματησει ουτε λεπτο απο το μεσημερι, ημασταν μουσκεμα μεχρι το κοκκαλο και το κρυο ηταν τοσο εντονο που καθε αισθηση σε χερια ποδια και κεφαλι ειχε χαθει.

Σταση ξανα λοιπον, αυτη τη φορα ομως σε ενα ανοιχτο βενζιναδικο. Το μινι-μαρκετ/καφε που ειχε διπλα ηταν ερημο και μονο ο μαγαζατορας καθοταν βαριεστημενα και εβλεπε τηλεοραση.

Πηραμε 2 αχνιστους καφεδες και βγαλαμε με ανακουφιση τα μουσκεμενα ρουχα μας.

Εξω απο τις τουαλετες ανακαλυψα ενα μηχανημα που βγαζει καυτο αερα και στεγνωνει τα χερια. Πηρα τις καλτσες και τις εβαλα στο στομιο που εβγαζε καυτο αερα και αρχισα να παταω συνεχως το κουμπι λειτουργιας του στεγνωτηρα. Οι καλτσες αρχισαν να βγαζουν καπνους καθως στεγνωναν και εγω απλα ευχομουν να μην πιασουμε καμια φωτια η να μην καταστρεψουμε το μηχανημα τελειως!

Το πειραμα ομως πετυχε και σειρα ειχαν μετα τα γαντια μου και η μπαλακλαβα…

Ο Πανος με περιμενε υπομονετικα να τελειωσω για να παρει και αυτος σειρα στο στεγνωτηρα.

Ο Πανος κοιταξε τη βροχη που συνεχιζε να πεφτει με δυναμη εξω.

- Ποσο εχουμε ακομα ρε φιλαρακι;
Κοιταξα το GPS.
- 270 χλμ Πανουλη.
- 270 χιλιομετρα ακομα;!; Οχι ρε γαμωτο. Νομιζα οτι θα ηταν λιγοτερα μετα απο τοσες ωρες…

Η πραγματικοτητα ομως δεν αλλαζε και επρεπε να τα καλυψουμε αν θελαμε να φτασουμε στον προορισμο μας.
Το τηλεφωνο χτυπησε και ηταν ο Παναγιωτης Κ για να με ενημερωσει οτι θα κατεβαινε με καποια αλλα παιδια σε ενα ταβερνακι στην Μικρη Βολβη, 60 χιλιομετρα δυτικα της Καβαλας.

Δωσαμε ραντεβου για εκει, περασα τις νεες συντεταγμενες στο GPS και κλειδωσαμε γκαζια στα γκριπ.

Η Εθνικη ερημη και παρα τη βροχη οι μεγαλες ευθειες μας επετρεπαν να κραταμε πολυ υψηλοτερες ταχυτητες απο πριν, αλλα τωρα ειχαμε να αντιμετωπισουμε τα σπρευ απο τις νταλικες, τα λεωφορεια και τα λιγα αυτοκινητα που πηγαινανε βορεια. Ειδικα με τα τελευταια πολλες φορες για να τα περασω ωστε να μπορω να δω που πηγαινω αναγκαζομασταν να ανοιγουμε στα 160-170 -ταχυτητες αναξιες λογου για μια ηλιολουστη μερα, αλλα πολυ τρομακτικες οταν οδηγας μεσα στο μαυρο σκοταδι υπο καταρρακτωδη βροχη…

Σιγα σιγα τα χιλιομετρα εφυγαν ομως και επιτελους να η γλυκεια μου Θεσσαλονικη στο βαθος!
Παρακαμψη για τωρα απο περιφερειακη και βουρ για Εγνατια.

Οσο περνουσε η ωρα τοσο πιο δυσκολα ενοιωθα να φευγουν τα χιλιομετρα… Η ωρα ηταν περασμενες 10 το βραδυ και ημασταν στο δρομο ηδη 10 ωρες και η κουραση πλεον ξεχειλιζε απο παντου.

Βρεμμενοι, ξυλιασμενοι, με χερια και ποδια μαγκωμενα απο τις τοσες ωρες σκυμμενοι πανω στη μηχανη… Σκεφτομουν οτι τετοιες στιγμες η μηχανη μοιαζει με σχεδια στα κυμματα και ο αναβατης ναυαγος που απλα κρατιεται επανω προσπαθοντας να πιασει στερια…

Ενα μικρο λαθακι του GPS μας εβγαλε στην εξοδο Ευαγγελισμου της Εγνατιας, μια εξοδο πριν απο την εξοδο της Βολβης, αλλα μικρο το κακο…
Πιασαμε τον επαρχιακο και περνουσαμε μεσα απο κατι μικρα, ερημα χωριουδακια χαμενα στη μεση του πουθενα ωσπου τελικα βρηκαμε τον προορισμο μας! Μικρη Βολβη!
Επιτελους ειχαμε φτασει!

Αφησαμε τις μηχανες διπλα στη λιμνη, οπου εκανε τοσο κρυο που οι παπιες της λιμνης ειχαν βγει εξω και προσπαθουσαν να προστατευτουν απο το κρυο χωνοντας τα κεφαλια τους κατω απο τα φτερα τους…

…και μπηκαμε μεσα στην ταβερνα οπου ο Παναγιωτης και τα αλλα παιδια μας περιμεναν! 

Η ωραια κουβεντουλα, τα ζεστα χαμογελα της παρεας μας και το καλο κρασακι ηταν η καλυερη ανταμοιβη για την κουραση της ημερας!
Καποια απο τα παιδια τα ηξερα απο πριν καποια οχι. Ολοι ομως νοιωθαμε σαν να ειμαστε παλιοι φιλοι που συναντιουνται ξανα μετα απο λιγο καιρο… Ειναι αυτος ο μαγικος δεσμος που ενωνει ολους τους μοτοσυκλετιστες με εναν ανεξηγητο αλλα υπεροχο τροπο…

Ετσι περασε η ωρα ευχαριστα και εμεις ειχαμε συνελθει καπως, ομως δεν ειχαμε τελειωσει.
Εμενα και τον Πανο θα μας φιλοξενουσε στο σπιτι του ο Παναγιωτης στην Καβαλα αλλα μεχρι εκει μας χωριζαν 60 ακομα χιλιομετρα…
Τουλαχιστον θα ηταν πανω στην Εγνατια…

Κανοντας μια τελευταια προσπαθεια βαλαμε απροθυμα τα μουσκεμενα μπουφαν, κρανη και γαντια και ξεκινησαμε. Παροτι συνεχιζε να βρεχει, η Εγνατια ηταν φωτισμενη και αδεια. Εσκυψα πισω απο τα φερινγκ και ανοιξα το γκαζι. Η μηχανη υπακουσε προθυμα με ενα υποκωφο βραχνο μουγκρητο και ορμησε εμπρος.

Οι δυο Παναγιωτηδες πισω μου, ο ενας με τη μηχανη, ο αλλος με αμαξι (για την περισταση) ακολουθουσαν και κρατωντας 180-200 στις ανοιχτες στροφες της Εγνατιας αρχισα να μετραω τις εξοδους που απομενανε. Θα βγαιναμε στην 29 και ειμασταν στην 26… Ωραια!

Οταν ομως φτασαμε στην 28 και πιστευα οτι μας μενει μονο μια εξοδος ακομα, ειδα οτι αρχισε να μετραει ολο το αλφαβητο! Α… Β… Γ…
Ο Πανος με την BMW ειχε πανικοβληθει γιατι εδω και ωρα ηταν στη ρεζερβα και πλεον το trip computer του εδειχνε οτι ειχε 0 χιλιομετρα αυτονομιας μεχρι να μεινει!
Ευτυχως η επομενη ομως σταση ηταν η σωστη και λιγο αργοτερα ειχαμε φτασει στο σπιτι του Παναγιωτη χωρις απροοπτα.

Πεταξαμε ολα τα πραγματα μας -απο μπουφαν μεχρι tank bags- πανω στα καλοριφερ και εχοντας στο μυαλο τα χθεσινοβραδυνα τεστ αντισεισμικοτητας αφησαμε τον Πανο να κοιμηθει στον κατω οροφο σε ενα αρχοντικο δωματιο με καλη ηχομονωση…

…ενω εμεις ανεβηκαμε επανω οπου ο φιλος Παναγιωτης μου ειχε ετοιμασει δωματιο, αν και στην φαση που ημουν τωρα θα κοιμομουν και στο χαλακι της κουζινας ανετα. Ενα καυτο ντουζακι αργοτερα και βρισκομουν ηδη στο 4ο ονειρο…

Ολη τη νυχτα η διαβολεμενη βροχη δεν σταματησε να πεφτει, αλλα δεν μου καιγοταν καρφι… Μετα απο μια τετοια μερα βεβαια θα κοιμομουν ακομα και με κανονιες, αλλα η ησυχια μετα απο μια ολοκληρη μερα αερα και φασαριας απο το δρομο ηταν βαλσαμο. (σσ. πρεπει να παρω ωτασπιδες αμεσα!)

Σηκωθηκα και εριξα μια ματια τριγυρω… Τα παντα στο σπιτι μαρτυρουσαν ανθρωπο με μερακι και γουστο!

Ο καιρος εξω μουντος αλλα η θεα απο το σπιτι απλα πανεμορφη…

Λιγο αργοτερα σηκωθηκε και ο Πανος οποτε και με τους 2 Παναγιωτηδες πλεον αραξαμε στο σαλονι για το πρωτο καφεδακι της μερας…

Καμια ωρα αργοτερα ο Παναγιωτης τηλεφωνησε στα αλλα παιδια της παρεας για να βρεθουμε εξω για καφε. Κατεβηκαμε στο γκαραζ για να ετοιμαστουμε… Ο εξοπλισμος και οι μηχανες μαρτυρουσαν τι ειχαμε περασει την προηγουμενη μερα…

Εξω ειχε βγει ενας λαμπρος ηλιος και μιας που ημασταν διπλα απο το κεντρο της Καβαλας ο Παναγιωτης προτεινε να αφησουμε τις καλες μας να ξεκουραστουν και να παμε με το αυτοκινητο του στο ραντεβου. Εγω μη εχοντας τιποτα να φορεσω μιας που ολα τα ρουχα ειχαν μουσκεψει απο την χθεσινη βροχη (το λαθος να μην εχω top case που ελεγα στην αρχη!), εβαλα τα δερματα και φυγαμε για Καβαλα!

Ομολογω οτι ημουν λιγο θεαμα με πληρη μηχανοβια εξαρτηση μεσα σε ενα αυτοκινητο, αλλα δεν με πειραζε καθολου!
Συντομα φτασαμε στην πανεμορφη πολη και στην κουκλιστικη καφετερια στην ακρη του λιμανιου…

Πανεμορφες εικονες παντου, και ετσι εδωσα σιωπηλα στον εαυτο μου μια υποσχεση να ξανανεβω για να δω σε λεπτομερεια ολα αυτα που τωρα ισα που χωρουσαν στο καδρο της φωτογραφικης μου…

Συντομα μαζευτηκαν και τα αλλα παιδια και εγω απολαμβανα τις πολυτιμες αυτες στιγμες παρεας και συντροφικοτητας.
Το μεγαλυτερο ταξιδι τελικα ειναι στα χαμογελα των φιλων…

Ο Πανος και ο Γιωργος…

Η Ελενα και η φιλη της και ο Γιωργος Hornetkav…

Σημερα ηταν Καθαρη Δευτερα και ολοι ειχαν τη μερα ελευθερη, οποτε προς το μεσημερακι προτειναν να κανουμε μια εκδρομη προς τα ανατολικα για να φαμε σε καποιο ταβερνακι. Γυρισαμε στο σπιτι και πηραμε τις μηχανες για μια ομαδικη βολτα στις εξοχες της Καβαλας…

Μετα απο μια ωραια παραλιακη διαδρομη τελικα καταληξαμε στην παραλια της Ασπροβαλτας…

…οπου και καθισαμε σε μια καλη ψαροταβερνα για το απαραιτητο ξεκοιλιασμα…

Η παρεα ηταν ολη υπεροχη και αφου με το καλο τελειωσαμε το ριξαμε στις καλλιτεχνικες φωτογραφισεις… Ο Βαγγελης με τον Γιωργο πηγαν στην παραλια οπου και γυρισαν την Ελληνικη εκδοση του Baywatch, ενω εγω παλι προτιμησα μια βολτα στον πεζοδρομο…

Καποια στιγμη τελικα αποφασισαμε να βαλουμε πλωρη για Καβαλα.
Η αδεια Εγνατια ηταν μεγαλος πειρασμος και ετσι συντομα εγω και οι δυο Παναγιωτηδες βρεθηκαμε να κινουμαστε με ρυθμους που αν μας σταματουσαν θα μας κλειδωναν στο πιο ανηλιαγο μπουντρουμι και θα πετουσαν το κλειδι στο πατο της θαλασσας…

Με συνοπτικες διαδικασιες λοιπον βρεθηκαμε πισω στη βαση. Καποια απο τα παιδια αποφασισαν να βγουν το βραδυ, αλλα εγω και ο Πανος αποφασισαμε να αραξουμε σπιτι μιας που αυριο η μερα θα ειχε μπολικα χιλιομετρα.

Ο Παναγιωτης προσφερε να βαλουμε τις μηχανες μεσα στο σπιτι και βεβαια εγω δεν εχασα την ευκαιρια…

Βαλαμε ποτακια και με ωραια κουβεντουλα και μουσικη η βραδια κυλισε με τον καλυτερο τροπο… Χαρισμα τους και τα clubs και ολα….

Το επομενο πρωι ξυπνησα με αυτο το γλυκοπικρο συναισθημα που εχω παντα οταν ερχεται η ωρα του αποχωρισμου φιλων…
Ετοιμασαμε τα πραγματα, τα φορτωσαμε στις μηχανες και χαιρετησαμε τον Παναγιωτη, δινοντας υποσχεση να ξαναβρεθουμε συντομα…

Συντομα ειχαμε βγει στην αδεια Εγνατια με τον καιρο να δειχνει με το μερος μας… Το κρυο και ο αερας αρκετος, αλλα μπροστα στις προηγουμενες μερες μας φαινοντας σαν οι ιδανικες συνθηκες…

Η διαδρομη σημερα ειχε προφανως προορισμο την Αθηνα… Ομως η παρακαμψη των Τεμπων αυτη τη φορα ηταν κατι που επιζητουσαμε, μιας που η βαρετη και αθλια “Εθνικη” δεν ειχε να μας προσφερει τιποτα το ιδιαιτερο…
Θα βγαιναμε στο υψος της Κατερινης και απο τον παλιο επαρχιακο θα πηγαιναμε προς Ελλασωνα και απο εκει Τυρναβο, Λαρισσα και μετα Βολο, Λαμια και Αθηνα. 700 χιλιομετρα. Οχι και ασχημα…

Οι ευθειες της Εγνατιας και της εθνικης οδου ηταν ατελειωτες… Κουλουριαστηκα πανω στη μηχανη και ανοιξα το γκαζι σε μια προσπαθεια να διωξω τα βαρετα χιλιομετρα μεχρι την παρακαμψη των Τεμπων.

Περασαμε εξω απο τη Θεσσαλονικη και για λιγο ενοιωσα ασχημα που δεν καταφερα να περασω καθολου απο την αγαπημενη μου πολη και να δω τα φιλαρακια που μενουν εκει, αλλα εκανα αλλη μια υποσχεση για μια επομενη φορα… Ποτε σταματας να υποσχεσαι ομως και αρχιζεις να ζεις τελικα;

Συντομα φτασαμε στην Κατερινη και η παρακαμψη μας οδηγησε μεσα απο την πολη προς την Μηλια περνοντας απο την πισω πλευρα του μεγαλοπρεπους Ολυμπου με κατευθυνση για Ελλασωνα…

Ο δρομος στενος και βουνισιος οπως μου αρεσει, και η χαραξη σε προκαλουσε σε αμαρτιες…

Ο ουρανος γκριζος και βαρυς αλλα εδενε με το χειμωνιατικο τοπιο ιδανικα και εγω σταματουσα καθε 5 λεπτα για φωτογραφιες… Δεν ειναι δυνατον να μην το κανεις αυτο οταν γυρω σου εχεις τετοια ομορφια…

Πλησιαζαμε την Ελασσωνα ομως σιγα σιγα και το τοπιο γινοταν ολο και πιο χειμωνιατικο…

Καπου εδω μας προσπερασε ενα μεγαλο τουρισταδικο BMW με ενα ζευγαρι επανω που μας χαιρετησαν με χαρα… Ηταν η πρωτη μηχανη που εβλεπα εδω και 4 μερες στο δρομο… Που ηταν ολοι οι αλλοι τωρα που με τις ζεστες τους βλεπεις να πλυμμηριζουν τους δρομους και τις καφετεριες;

Κατηφορισαμε το βουνο και σταση για μια φωτογραφια με τον Ολυμπο να δειχνει γιατι ειναι το Μυθικο Βουνο των Θεων…

Λιγο αργοτερα και κατεβαινοντας για την Ελασσωνα βρηκαμε τα παιδια με την BMW και κατηφορισαμε παρεα πλεον για το χωριο.

Η ωρα ηταν περασμενη, ημασταν μουδιασμενοι, πεινασμενοι και παγωμενοι οποτε η σταση για ξεκουραση και φαγητο ηταν επιτακτικη…

Συντομα ομως ανακαλυψαμε οτι τα μεσημερια οι ταβερνιαρηδες απαξιουσαν να δουλεψουν οποτε συμβιβαστηκαμε με μερικα σουβλακια στην ψησταρια στο πλαι του σταθμου των ΚΤΕΛ… Τι ειχαν μεσα δεν ρωτησα και δεν ηθελα να μαθω, αλλα το σιγουρο ηταν οτι εκεινη τη στιγμη μου φαινονταν σαν το καλυτερο εδεσμα του κοσμου…

Πιασαμε την κουβεντα με το ζευγαρι των παιδιων με την BMW… Αθηναιοι που κατεβαιναν απο ενα τριημερο στην Κοζανη, που μαζι τα καλοκαιρια γυρνουσαν την Ευρωπη… Δικοι μας!

Απλωσαμε τους χαρτες του μυαλου, και αρχισαμε τα σχεδια για τις ατελειωτες διαδρομες του καλοκαιριου, ενω χαζευαμε τον κοσμο στο σταθμο του ΚΤΕΛ να ζωγραφιζει μια γλυκα μελαγχολικη εικονα…

Καποια στιγμη τα παιδια μας χαιρετησαν και κινησαν να φυγουν, οποτε ηταν ωρα και για εμας να πηγαινουμε σιγα σιγα…
Βγαινοντας απο το χωριο βρεθηκαμε σε κατι αθλιες παρακαμψεις που στο τελος οδηγουσαν σε χωματοδρομο και εγω αναρωτιομουν που στο διαολο παμε απο δω…

Λιγο αργοτερα ομως μου εφυγε η απορια καθως βρεθηκαμε μπροστα σε εναν απο τους καλυτερους δρομους που εχω συναντησει στη ζωη μου! Μια τεραστια εθνικη οδο με μεσαιο στηθαιο, οδοστρωμα πιστας και απιστευτη χαραξη! Αυτο θα ηταν το καλυτερο δωρο για την βαρεμαρα ολων των υπολοιπων χιλιομετρων της εθνικης!

Οι ρυθμοι ανεβηκαν κατακορυφα οπως και η ευχαριστηση. Με τον Πανο να ακολουθει στιβοντας την BMW στα κοκκινα κατεβηκαμε τη στριφτερη διαδρομη αεροπορια βαλλεσθε και πριν το καταλαβουμε ημασταν στη Λαρισσα.

Με το τελευταιο φως της ημερας ειχαμε βγει στην γνωστη Εθνικη Οδο για την Αθηνα αλλα εκει ειδα οτι ο Πανος εμενε πολυ πισω. Εκοψα δεξια και στα 100-120 αλλα και παλι ειδα οτι δεν ακολουθουσε ευκολα.
Σταματησα στο επομενο parking και τον περιμενα. Συντομα ηρθε και μου ειπε οτι ηταν με τη ρεζερβα το 0 και επρεπε να βρουμε βενζιναδικο επειγοντως.

Τη λυση την εδωσε το GPS που σε 5 χιλιομετρα μας εβγαλε απο την εθνικη και μας οδηγησε σε ενα μικρο χωριουδακι κοντα στη Σουρπη οπου ποτισαμε τα Γερμανικα και τα Γιαπωνεζικα αλογα…
Αυτη η σταση ομως ηταν ευκαιρια για ενα δυνατο καφεδακι για να μας κρατησει σε ενγρηγορση για τα τελευταια και δυσκολα λογω κουρασης χιλιομετρα.

Βρηκαμε το τοπικο χλιδο-καφενειο του χωριου και με τους ελαχιστους θαμωνες να μας κοιταζουν λιγο περιεργα κατσαμε και απολαυσαμε τον καφε μας κανοντας εναν απολογισμο του ταξιδιου…
1800 χιλιομετρα με τα περισσοτερα σε ορεινους δρομους και τρομακτικη κακοκαιρια, αλλα αν μας ρωτουσε κανεις αν θα το ξανακαναμε θα λεγαμε ναι διχως δευτερη σκεψη!

Τι ειναι αυτο που κανει μερικους ανθρωπους να διψανε για ατελειωτα χιλιομετρα και να χαιρονται σαν παιδια μεσα στη βροχη, το κρυο, το χαλασμο;
Τι ειναι αυτο που κανει μερικους ανθρωπους να νοιωθουν αδερφια με αλλους που δεν τους εχουν ξαναδει ποτε στη ζωη τους, απλα και μονο γιατι σταματησαν κατω απο την ιδια γεφυρα περιμενοντας να κοπασει η μπορα;
Τι ειναι αραγε αυτο που μας κανει να χαιρετιομαστε με χαρα στο δρομο μονο και μονο γιατι ειμαστε σε 2 ροδες;

Οτι και αν ειναι δεν θα μπορεσω να το εξηγησω ποτε σε ολους αυτους που μας κοιτουσαν σαν παλαβους τις προηγουμενες μερες προτιμοντας τα κλιματιζομενα, ηχομονωμενα, ανετα κουτακια τους…
Το μονο που ξερω ειναι οτι αυτο το ματσο σιδερα και πλαστικα, που στεκοταν εξω τωρα δεν ειναι απλα ενα χομπυ η μια ασχολια… Ειναι η Ζωη η ιδια, το μοναδικο εταιρο ημισι που δεν θα αποχωριστω ποτε…

Ομως το πραγματικο ταξιδι ηταν αυτο που για μια ακομα φορα εκανα στις καρδιες των φιλων που με δεχτηκαν στο σπιτι τους και με φιλοξενησαν σαν να ημουν αδερφος… Και αυτος ειναι ο μεγαλος λογος που ταξιδευω… Για να βρισκω αυτες τις Οασεις μεσα στην καταιγιδα.

Εξω ειχε πιασει παλι να βρεχει και χαμογελασα σαν χαζος… Το Ταξιδι ποτε δεν τελειωνει…

Ένας περίπατος στο Αμβούργο

Το ταξιδι στη Γερμανια ειχε προγραμματιστει απο καιρο. Μπορει να πηγαινα για δουλεια, και χωρις τη μηχανη αλλα η ουσια παρεμενε: το Ταξιδι!

Τι να πω που δεν ειναι ηδη γνωστο; Για την ευγενεια; Για την καθαριοτητα; Για το μερακι με το οποιο στολιζουν τα λιγα αξιοθεατα που τους εδωσε ο Θεος; Για την συγκριση με τις εικονες που μας …”προσφερει” η δικια μας μιζερη καθημερινοτητα παλευοντας με το Θηριο ο καθενας μονος και ολοι μαζι;
Για ευκαιριες που ισως περασαν και δεν αρπαξαμε απο τα μαλια γιατι κοτεψαμε;
Για σταυροδρομια που προσπερασαμε; Καναμε καλα; “Και αμα…”; Ποιος θα ημουν τωρα; Τι θα ημουν; Θα ημουν ενα ρεμαλι μηχανοβιος η ενας σοβαρος παντρεμενος με παιδακια; Η μηπως ενας πηγμενος χαζογιαπης με το λαπτοπ στον κ@λο και τη ζωη μου στα αεροδρομια;

Με ολες αυτες τις σκεψεις πηγα στο Ελ. Βεν. και επιβιβαστηκα απροθυμα (δεν μου αρεσει να πεταω) στο μεγαλο σιδερενιο πτηνο που θα με πηγαινε στον προορισμο μου.

Συντομα ομως οι σκεψεις χαθηκαν στην θεα των χιονισμενων Αλπεων…. Ενα ακομα Ταξιδι αρχιζε….

Και να λοιπον, μερικες βαρετες ωρες αργοτερα και πλησιαζουμε στον προορισμο μας. Ο πιλοτος μας ενημερωνει οτι πεταμε πανω απο τη Γερμανια, η οποια παρεπιπτοντως ειναι πιο επιπεδη και απο τηγανιτα!

Οσο μακρυα και αν βλεπει το ματι, παντου χωραφια! Μα που ειναι οι πολεις; Που ειναι τα τσιμεντα και τα μπετα;;

Το ταξι με παρελαβε απο το αεροδρομιο και συντομα ημουν στο Reinbek -εναν συνοικισμο λιγων σπιτιων μερικα χλμ εξω απο το Αμβουργο.

Το ξενοδοχειο μαλλον αχρωμο και αδιαφορο και σε παραξενη θεση: ΜΕΣΑ σε ενα μισοαδειο εμπορικο κεντρο με την εισοδο του να ειναι απο το… παρκινγκ του εμπορικου!

Παρολαυτα, στην εισοδο που βγαζει στο αιθριο του εμπορικου εχουν κανει οτι μπορουν για να δωσουν μια ομορφη νοτα σε ενα κατα τ’ αλλα μαλλον αχρωμο περιβαλλον. Ολα καθαρα, τακτοποιημενα, λιτα αλλα ομορφα. Δειγμα γραφης ενος ομορφου λαου που οτι λιγα εχει τα φροντιζει και τα αγαπαει…

Αν και δεν ξερω κανενα στην πολη, ειναι απογευματακι και εχει καταπληκτικο καιρο -οποτε δεν θα μεινω μεσα. Παμε να δουμε λιγο τα περιξ!

Ενα ντουζακι και ενα γρηγορο γευμα αργοτερα και κοβω βολτες στον συνοικισμο…
Ολα ειναι πεντακαθαρα και τακτικα, ενω τα σπιτια μοιαζουν με κουκλοσπιτα!

Το Reinbek ειναι απλα ενας μικρος οικοσμος στα προαστια της πολης -ολο και ολο ειναι ουσιαστικα ενας κεντρικος δρομος και απο εκει και περα μικρα καθετα δρομακια με σπιτια.
Παρολαυτα, στον μικρο κεντρικο δρομο υπηρχαν λιγα μαγαζακια με καρεκλιτσες εξω γεματα απο ντοπιους ολων των ηλικιων που απολαμβαναν παγωτο η μπυρα στον ηλιο.

Ο ηλιος εκανε τα παντα να μοιαζουν ακομα πιο ομορφα τριγυρω….

Παντου υπηρχαν δεντρα στους δρομους, τα σπιτια ηταν γεματα υπεροχες μικρες λεπτομερειες στις προσοψεις τους και βεβαια καθε σπιτι και ενας κηπος….

Περπατωντας εφτασα συντομα στα “ορια” του συνοικισμου, οπου βρηκα αυτη την ομορφη εκκλησια…

Καθισα και σκεφτηκα ποσο ομορφη και αρμονικη εμοιαζε με το περιβαλλον γυρω της… Γουσταρω τους ανθρωπους που πιστευουν σε κατι και το εκδηλωνουν με τοσο ομορφο και αγνο τροπο… Ουτε παγκαρια, ουτε …grande ναοι απο μπετο, ουτε στα μπετα μεχρι να ολοκληρωθουν οι “υπερ περατωσεως του ναου” δωρεες…

Λιγο πιο διπλα ηταν αυτο το ομορφο ποταμακι…

Οπως θα ανακαλυπτα λιγο αργοτερα, υπαρχουν απειρα μικρα και μεγαλα ποταμακια και καναλια στην περιοχη. Λογικο αμα σκεφτει κανεις την θεση του Αμβουργου -βρισκεται στο σημειο οπου ο ποταμος Elbe συνανταει τα ποταμια Alster και Bille.
Βεβαια, για να λεμε και του στραβου το δικιο, ολα τα ποταμια που ειδα στην πολη αν και ομορφα, καμια σχεση με Ελλαδα! Το νερο ηταν …καφε -τωρα ηταν λογω βρωμας; Λογω ακινησιας του νερου; Λογω λασπης; Θα σας γελασω. Παντως γραφικα ηταν σιγουρα!

Μ’ αυτα και μ’ αυτα, ειχα φτασει πλεον στο σταθμο του τρενου.
Οκ, ειδαμε τον μικρο συνοικισμο του Reinbek και ειναι ομορφος, αλλα καιρος να δουμε και το κυριως αξιοθεατο!
Επομενη σταση: Αμβουργο!

Αφου ταλαιπωρηθηκα αρκετα προσπαθωντας να βγαλω ακρη  με τα εκδοτηρια που εξηγουσαν σε απταιστα Γερμανικα (προφανως!) τι πρεπει να κανω για να βγαλω εισητηριο για το κεντρο τελικα πατησα ενα κουμπι που εμοιαζε να ειναι σχετικο, πηρα το χαρτακι που εβγαλε και ο Θεος βοηθος!

Το πολυ πολυ αν εμφανιζοταν εισπρακτορας να το επαιζα Κινεζος τουριστας -οτι ακριβως ημουνα δηλαδη!

Τελικα ομως μαλλον πατησα κατι σωστο διοτι μιση ωρα αργοτερα βρισκομουν στο Nord Hauptbahnhof, τον κεντρικο σταθμο του Αμβουργου, ενα επιβλητικο κτηριο πραγματικα τεραστιων διαστασεων…
Προσεξτε μονο το ποσο μικροι φαινονται οι συρμοι των τρενων εκει μεσα!

Και οταν λεμε τεραστιο, εννοουμε ΤΕΡΑΣΤΙΟ!
Σκεφτειτε οτι δεν το χωραγε ο ευρυγωνιος της μηχανης!  Για να μπορεσω να το βγαλω ολο φωτογραφια αναγκαστηκα να βγαλω 2 ξεχωριστες φωτο και να τις ενωσω μετα (κατι που θα “αναγκαζομουν” να κανω αρκετες φορες στη συνεχεια)…..

Ολοι εχουν τις προτιμησεις τους στα ταξιδια: αλλοι λιωνουν με τις ωρες το google συλλεγοντας απειρες πληροφοριες για τα παντα για τον προορισμο τους… Απο φαγητο και διασκεδαση μεχρι τουριστικες ατραξιον και ιστορικες πληροφοριες μεχρι και 5 αιωνες πριν!

Εγω παλι προτιμω να χανομαι στα στενα της πολης και να ανακαλυπτω πραγματα και καταστασεις τυχαια…
Με εναν μεγαλο χαρτη του κεντρου υπο μαλλης και την φωτογραφικη μηχανη εκανα οτι κανω παντα σε μια αγνωστη πολη: επελεξα μια κατευθυνση τυχαια και αρχισα να περπαταω!

To κεντρο ηταν γεματο απο πεζοδρομημενους δρομους, με απειρα εμπορικα μαγαζια, αλλα και μπιστρο, μπυραριες και clubs.
“Αυτο υποθετω ειναι σαν τη δικη μας Ερμου” σκεφτηκα, και για μια φορα στη ζωη μου ενοιωσα ΠΟΛΥ τυχερος που ΔΕΝ συνοδευομουν απο καποια κοπελα… Το δεκαποντο στο ματι το ειχα στανταρακι λεμε!

Βεβαια περα απο τη πλακα η αληθεια ειναι οτι το Αμβουργο ειναι μια ιδανικη πολη για να την μοιραστεις με ενα εταιρο ημισι…

Τι και αν ηταν η απογευματινη rush hour και ο πολυσυχναστος δρομος ειχε κατακλυστει απο τις ορδες των γιαπηδων με τα ακριβα κουστουμια και τους χαρτοφυλακες;
Καποιοι αλλοι ηταν χιλιες φορες πιο πλουσιοι, αποδεικνυοντας τα σοφα λογια του John Lennon “Money can’t buy me love”….

Eγω παντως απολαμβανω τα μοναχικα ταξιδια μου αν και τωρα δεν αισθανομουν καθολου μονος….
Τριγυρω κοσμος… Πολυς κοσμος!

Σε καφετεριες να απολαμβανουν την μπυρα τους….

…σε παρκα…

….ακομα και σε …συντριβανια!

Τα εβλεπα αυτα και μοιραια εκανα τη συγκριση με την Ελλαδα… Σιγα μην καθοταν ο Μητσαρας ο ανετος η Λιτσα η μοιραια στο παρκο η στα σκαλακια στην πλατεια…. Σε παρακαλω! Πρωτο τραπεζι πιστα για να μας βλεπουνε κιολας!

Βεβαια τα γουστα των Γερμανων στη διασκεδαση παραμενουν ΠΟΛΥ …αμφιβολα οπως μπορει να δει κανεις στην αφισα!

Παντως, τοση ωρα σκεφτομουν το ποσο παραξενο μου φαινοταν να βλεπω καφετεριες χωρις διπλοπαρκαρισμενα κουτια τριγυρω και με τα λιγοστα τραπεζακια ομορφα τακτοποιημενα ωστε να μην εμποδιζουν την διελευση των πεζων…
Τα κτηρια με τα τουβλακια τους, τα λευκα παραθυρα τους, τα τακτοποιημενα πλακοστρωτα, τους καθαρους δρομους…
Γιατι οχι και σε εμας δηλαδη….

Καθως συνεχιζα τη βολτα στα στενα δρομακια, ηταν καιρος να μαθω λιγα πραγματα για την πολη… Ειπαμε: παμε στην τυχη αλλα να μαθαινουμε και κανα 2 πραγματακια!

Το Αμβουργο ειναι η 2η μεγαλυτερη πολη στην Γερμανια με πληθυσμο 1.8 εκατομμυρια κατοικους και ειναι το δευτερο μεγαλυτερο λιμανι στην Ευρωπη (μετα το Rotterdam)!
Βρισκεται αναμεσα στην Ηπειρωτικη Ευρωπη στα νοτια, την Βορεια Θαλασσα στα δυτικα και την Βαλτικη στα ανατολικα.

Το κεντρο της πολης εχει μια πρωτοτυπια: εσωκλειει δυο ολοκληρες λιμνες, μια μικρη (Binnenalster) και μια πολυ μεγαλη (Außenalster), οπου και γινονται ιστιοπλοικοι αγωνες καθε χρονο.
Σημα κατατεθεν της πολης ειναι τα απειρα καναλια και γεφυρακια της, μιας που οι δυο λιμνες αυτες επικοινωνουν μεσω αυτων με τον μεγαλο ποταμο Ελβα.

Ειχα φτασει πλεον στην καρδια της πολης και ενα απο τα πλεον τουριστικα (αλλα ομορφα) κομματια της: την μικρη λιμνη Binnenalster και το Δημαρχειο της πολης (Rathaus), χτισμενο ακριβως μπροστα στο νερο.

Πριν μερικα χρονια, ενας διασημος Γερμανος αρχιτεκτονας ανελαβε και εφτιαξε ενα συντριβανι μεσα στη λιμνη, υψους 40 μετρων το οποιο εκτοτε οταν μπαινει σε λειτουργια ειθισται να σηματοδοτει τον ερχομο της ανοιξης….

Αξιζει δε να σημειωθει οτι αρχικα οι Αμβουργεζοι ειχαν αντιδρασει αρκετα στο συντριβανι αυτο, γιατι θεωρουσαν οτι χαλαγε την αρμονια του τοπιου της λιμνης….

Οπως και στην Βουδαπεστη, ετσι και εδω στην ακρη της λιμνης ειναι αραγμενα διαφορα βαρκακια που εχουν μεταποιηθει σε πλωτα εστιατορια, οπου μπορει κανεις να εχει ενα ρομαντικο γευμα με το εταιρο ημισι του…..

Το ολο θεαμα γινοταν δε ακομα πιο τελειο χαρην σε μερικους γλυκυτατους και πανεμορφους θαμωνες της λιμνης….

Πανω απο το τελευταιο κομματι της λιμνης εχουν φτιαξει μια μεγαλη πετρινη γεφυρα….

…η οποια δημιουργουσε ενα μικρο “λιμνακι” μπροστα στο Δημαρχειο της πολης….

…αλλα ηταν και ενα σημειο οπου μπορει κανεις να κατσει και να απολαυσει την θεα της λιμνης Binnenalster.

Eδω ηταν και το πλεον τουριστικο σημειο της πολης μαλλον…. Απο την δεξια πλευρα σε αυτο το σημειο υπαρχει ενα μπαλκονι/στοα οπου βρισκονται πολλα εστιατορια και καφετεριες (η λευκη αψιδωτη στοα στα δεξια) ενω καποια αλλα μαγαζακια ειναι χτισμενα ακομα πιο χαμηλα, ακριβως πανω απο το επιπεδο του νερου. 
Ισως το εχετε καταλαβει ηδη μεχρι τωρα, αλλα το Αμβουργο εχει ακομα μια ιδιαιτεροτητα: εχει παρα πολλα κτηρια των οποιων οι ακρες τους ειναι βυθισμενες στα καναλια απο τα οποια περναει το νερο του Ελβα!

Αυτα τα καναλια διαμορφωθηκαν ετσι στο τελος του 19ου αιωνα απο πλουσιους εμπορους της εποχης, οι οποιοι αντι να χτισουν πλουσιες επαυλεις και ξεχωριστες αποθηκες, χτιζανε κτηρια βυθισμενα στο νερο οπου χρησιμευαν τοσο ως αποθηκες, οσο και ως κατοικιες στους πανω οροφους.

Αυτο ειναι το περιφημο Speicherstadt (warehouse complex): την μεγαλυτερη σε μηκος σειρα αποθηκων στον κοσμο!

Το οτι αυτα τα κτηρια χτιστηκαν στα καναλια του ποταμου δεν ειναι τυχαιο: τα εμπορικα πλοια ερχονταν μεσα στα καναλια αυτα και φορτωναν εμπορευματα απευθειας απο τα κτηρια.

Μεχρι το 1950 χρησιμευαν ως αποθηκες για καταναλωτικα αγαθα (ρυζι, τσαι, καφε κλπ), ενω τωρα πια εχουν μεταποιηθει σε κατοικιες, για αρκετα “ευκαταστατες” τσεπες…

Aκομα και ετσι, τα περισσοτερα απο τα κτηρια αυτα διατηρησαν την αρχικη μορφη τους και σημερα χρησιμευουν κυριως ως γραφεια εταιριων….
Οι Γερμανοι τιμουν και διατηρουν την ιστορια τους….

Το Rathaus -δημαρχειο- πισω μου πραγματικα ηταν ενα κοσμημα τεχνης και καλαισθησιας…

Ενω τα θεομακρα καναλια συνεχιζαν στο βαθος, διακοπτονταν απο καποια κτηρια που ειχαν μεν εκμοντερνιστει, χωρις ομως να ερχονται σε βαρβαρη αντιθεση με το υπολοιπο περιβαλλον….

Η ωρα περνουσε αλλα εγω ειχα ξεχαστει να περπαταω παραλληλα με ενα απο τα μεγαλα καναλια της πολης που βγαζουν στο λιμανι του Αμβουργου, μιας που η θεα ειναι τοσο επιβλητικη και εντυπωσιακη….
Μιλοντας με ντοπιους εμαθα μαλιστα υπαρχουν πολλα τουριστικα βαρκακια που κανουν ξεναγηση στο Speicherstadt μεσω αυτων των καναλιων…

Το Αμβουργο ομως ειναι πολλα περισσοτερα απο αυτα τα καναλια, οποτε ευκαιρια να χαθω παλι στα στενα του κεντρου…

Τα κτηρια ειναι τεραστια και πανεμορφα….

Συντομα βρισκω μπροστα μου ενα ακομα αξιοθεατο της πολης: τον ναο του Αγ. Νικολαου (St. Nikolai), που ειχε μια συγκλονιστικη ιστορια πισω του….

Με την ιδρυση του πρωτου οικισμου που θα γινοταν κατοπιν το σημερινο Αμβουργο, τον 11ο αιωνα, χτηστικε και ενα εκκλησακι αφιερωμενο στον Αγιο Νικολαο, προστατη των ναυτικων. Αυτο το ξυλινο χτισμα ηταν η δευτερη εκκλησια στο Αμβουργο μετα τον καθεδρικο ναο της πολης.

Το 1335, μερικα χρονια πριν την καταστροφικη πανδημια της Μαυρης Πανουκλας, ενα νεο κτισμα Γοτθικου ρυθμου πηρε τη θεση αυτου του ναου.
Αυτο το κτηριο συνεχισε να μεγαλωνει και να ανανεωνεται μεχρι τα μεσα του 19ου αιωνα. Ο πυργος στο πλαι του ναου που κατασκευαστηκε το 1644 ειχε υψος 122 μετρα και με το χαρακτηριστικο του τρουλο ηταν ενα μνημειο και κοσμημα της πολης.

Αυτο που ισως δεν γνωριζετε ειναι οτι το 1842 συνεβει ενα καταστροφικο γεγονος που αλλαξε το Αμβουργο για παντα καιγραφτηκε στην ιστορια ως η μεγαλυτερη καταστροφη που ειχε συμβει ποτε ως τοτε στα συγχρονα χρονικα της ανθρωποτητας, κατι που εμεινε γνωστο ως η Μεγαλη Πυρκαια του 1842.

Τον Μαιο της χρονιας εκεινης μια πυρκαια ξεσπασε στο νουμερο 42 της οδου Deichstrasse.
Μιας που τα περισσοτερα κτηρια της εποχης ηταν ξυλινα, η φωτια συντομα ξεφυγε απο καθε ελεγχο και αρχισε να κατακαιει τα παντα στο περασμα της.

Τα τεχνικα μεσα της πυροσβεστικης εκεινη την εποχη ηταν εντελως ανικανα να καταπολεμησουν αυτη την λαιλαπα, και ετσιη φωτια κατεληξε να καταστρεψει ολοσχερως το 1/3 ολοκληρου του Αμβουργου!

Η εκκλησια του Αγ. Νικολαου ηταν το πρωτο δημοσιο κτηριο που καταστραφηκε απο την Μεγαλη Πυρκαια του 1842. Μαλιστα η καταστροφη περιγραφεται σε δημοσιευσεις της εποχης ως ενα πολυ συγκινητικο γεγονος για τους κατοικους της πολης.

“Στις 5 Μαιου, η μεσημεριανη λειτουργια διεκοπη οταν χρειαστηκε να εκκενωθει λογω της επεκτεινομενης φωτιας -ομως κανεις δεν υπολογισε οτι η εκκλησια θα μπορουσε να καταστραφει, και ετσι δεν διεσωθη κανενα εργο τεχνης της.
Ο τρουλος επιασε φωτια αργα το απογευμα εκεινης της ημερας, και παρα τις απεγνωσμενες προσπαθειες να σβησουν τη φωτια, κατερρευσε βαζοντας φωτια και στο υπολοιπο της εκκλησιας.”

Λιγα χρονια αργοτερα ο ναος ξαναχτιστηκε σε σχεδια του Αγγλου αρχιτεκτονα George Gilbert Scott. Το πληθος των γλυπτων τοσο στο εσωτερικο, οσο και στο καμπαναριο, ηταν ενα παραξενο αλλα και ξεχωριστο χαρακτηριστικο του νεου ναου.

Το καμπαναριο υψους 147.3 μετρων ολοκληρωθηκε το 1874. ΕΚεινη την εποχη η εκκλησια του Αγ. Νικολαου ηταν το ψηλοτερο κτηριο στον κοσμο, μεχρι την ολοκληρωση του καθεδρικου ναου στην Rouen το 1876. Ακομα και σημερα ομως το καμπαναριο αυτο ειναι το 2ο ψηλοτερο κτηριο στο Αμβουργο!

Το υψος του ναου ομως αυτο ηταν και η καταστροφη του -ξανα.
Το ευκολα διακρινομενο καμπαναριο του ναου χρησιμευσε ως στοχος και αναγνωριστικο σημειο απο τους πιλοτους των Ηνωμενων Δυναμεων κατα τις εναεριες επιδρομες του 2ο ΠΠ.
Τον Ιουλιο του 1943 η εκκλησια επαθε εκτεταμενες ζημιες απο εναεριες επιδρομες: η οροφη κατερρευσε και το εσωτερικο του ναου καταστραφηκε ολοσχερως.

Μετα το τελος του πολεμου, αν και υπηρχε η δυνατοτητα να επισκευαστει ο ναος, τελικα αποφασιστηκε να γκρεμιστει και να αφεθει μονο το καμπαναριο ως ειχε ως φορος τιμης και μνημης στα θυματα και την καταστροφη του πολεμου….

Ειλικρινα οταν πηγα στον ναο -παροτι κλειστος στους επισκεπτες- δεν ξερω πως να σας το περιγραψω, αλλα ειχε πραγματι μια βαρια και σκοτεινη ενεργεια, που μαρτυρουσε ολο αυτο το μαυρο και βιαιο παρελθον….

Καιρος ομως να αφησω πισω το ναο του Αγιου Νικολαου ομως και ετσι κατευθυνθηκα προς το περιφημο λιμανι του Αμβουργου…
Συντομα βρεθηκα σε μια πλατεια οπου κοσμος καθοταν και απολαμβανε ενα απογευματινο ροφημα…
Στο μυαλο μου ηρθαν οι εικονες του ναου πριν λιγο. Το παλιο και το νεο, η βαρια αναμνηση του θανατου και η αντιθεση με την χαρα της ζωης, ενα γνωριμο μοτιβο στα ταξιδια μου στο κοσμο…

Τα γεφυρακια -υπεροχα γραφικα- εδιναν ενα ξεχωριστο χρωμα στους δρομους της πολης….

Καπου εκει οι αντανακλασεις στο νερο και το μπλε του ουρανου αρχισαν να δινουν την ευκαιρια για φωτογραφικα παιχνιδια…..

Που ειναι η βαρκα και που τα κτηρια; Που το κανονικο και που το καθρεφτισμα;

Καθεσαι και χαζευεις, χανεσαι, ονειρευεσαι και ταξιδευεις….

Να και το περιφημο λιμανι του Αμβουργου τελικα….

Στο σημειο που στεκομουν τωρα βρισκεται σε εξελιξη το πιο φιλοδοξο κατασκευαστικο Project στην Ευρωπη και ενα απο τα μεγαλυτερα σε ολο τον κοσμο.

Ονομαζεται HafenCity και προκειται για ενα συνολο ολοκαινουργιων κτηριων σχεδιασμενα απο τους διασημοτερους αρχιτεκτονες του κοσμου (οπως ο Rem Kolhaas, ο Renzo Piano και η Herzog & de Meuron) στη θεση μιας μεγαλης περιοχης του λιμανιου που καποτε χρησιμευε ως αποβαθρες.

Στοχος ειναι η κατασκευη μιας νεας “πολης” που θα ολοκληρωθει μεχρι το 2015, και θα φιλοξενει 10,000 κατοικους και πανω απο 15,000 εργαζομενους….

Μεχρι το τελος του 2009 εδω θα εχει ολοκληρωθει και το νεο μεγαρο μουσικης Elbphilharmonie -ενα κτηριο που θεωρειται απο πολλους το πιο εντυπωσιακο σε ολη τη Γερμανια- βασισμενο πανω σε μια παλια αποθηκη…

Οι Αμβουργεζοι ομως εχουν εμφαση στο πρωτοτυπο design και αυτο φαινεται παντου ακομα, οπως με αυτο το πλωτο εστιατοριο, που μοιαζει σαν το νοθο παιδι του Stark και των 60s….

Οι εικονες απο το λιμανι παντα μου εφερναν μια γλυκεια μελαγχολια στην καρδια….

Τα μικρα τουριστικα πλοιαρια περιμεναν υπομονετικα την επομενη φουρνια τουριστων…..

Ηταν τοση ωρα ομως που περπατουσα… Καιρος να ξαποστασω καπου και να πιω μια παγωμενη μπυρα στην λιακαδα -βλεπετε ειτε το πιστευετε ειτε οχι ο καιρος ηταν ΠΟΛΥ ζεστος ακομα και για εναν Ελληνα….

Καπου εκει λοιπον, σαν απο μηχανης θεος βρηκα το παρακατω: ενα μικρο πλοιο με …φαρο που ειχε μετατραπει σε ενα πανεμορφο πλωτο μπαρακι!
Δεν θα μπορουσα να ζητησω κατι καλυτερο!

Μερικες φορες το συμπαν συνομωτει για να φτιαξει την Τελεια Στιγμη…
Και αυτη ηταν μια τετοια….
Αυτο.
Τωρα.
Ετσι.

Στον καταγαλανο ουρανο, το μεγαλο αεροστατο εκοβε νωχελικα βολτες και συμπληρωνε την εικονα….

Η ωρα περνουσε, και η νυχτα συντομα θα επεφτε… Με μια απλη βολτα δεν μπορεις να δεις μια ολοκληρη πολη, ποσο μαλλον μια τοσο μεγαλη και πλουσια σε αξιοθεατα οπως το Αμβουργο.
Εχοντας απολαυσει τη μπυρα μου και τις ομορφες στιγμες ηταν καιρος να ξεκινησω για την επιστροφη στο κεντρο, για να δω λιγο ακομα απο αυτη την υπεροχη πολη….

Πρωτα ομως μια βολτα στην μαρινα του λιμανιου, οπου ειδα μερικα αριστουργηματα σαν το παρακατω τρικαταρτο….

Καπου εδω συναντησα και το διασημο Cap San Diego ενα εμπορικο πλοιο που κατασκευαστηκε το 1962 για να ταξιδευει στην Νοτια Αμερικη και πισω.

Με μηκος 159,4 μ, πλατος 21,4 και εκτοπισμα 17,470 τοννους και μεγιστη ταχυτητα πλευσης 20,3 κομβους εκανε μεσα σε 20 χρονια εκανε πανω απο 120 φορες το ταξιδι μεταξυ Αμβουργου και ανατολικων ακτων Νοτιας Αμερικης…

Με τον καιρο τα πλοια container εγιναν δημοφιλη και ετσι τα συμβατικα εμπορικα πλοια επαψαν πλεον να εχουν τοσο μεγαλη ζητηση. Το 1981 το πλοιο πουληθηκε σε μια Ισπανικη εταιρια, αλλα συντομα η φθορα του χρονου εκανε την εμφανιση της.
Ετσι υπο το ονομα Sangria εφυγε για το τελευταιο ταξιδι του, ωστε να αποσυρναμολογηθει και να καταληξει σε καυστηρα.
Ομως την τελευταια στιγμη η τυχη του πλοιου αλλαξε, χαρη στο συμβουλιο του Αμβουργου, το οποιο αγορασε ξανα το πλοιο για να το διατηρησει ως ναυτικο μνημειο!

Με αρκετη μελαγχολια για τα καθ’ ημας αλλα και χαρα για τα τοσα ομορφα πραγματα που ειχα δει επεστρεψα στο πανεμορφο ιστορικο κεντρο της πολης…

Ποσο μου αρεσουν αυτες οι μικρες γωνιες της Ευρωπης….

Ζεστα μπιστρο ειναι διασπαρτα στους δρομους!
Αλλα πιο “κλασσικα”…..

… και αλλα πιο μοντερνα!  

Εφτασα παλι στο Rathaus, αλλα μια φωτισμενη στοα λιγο πιο διπλα μου τραβηξε τη προσοχη.
Μπηκα μεσα και ……

One photo, a thousand words….

Ξαφνικα ενοιωθα σαν ιπποτης του μεσαιωνα, που παει στο καστρο για να σωσει την αγαπημενη του πριγκιπισσα!
Στα αριστερα μου τα μπιστρο καθρεφτιζονται πανω στα νερα της λιμνης….

Με τη νυχτα να εχει πεσει και με αυτες τις μαγικες εικονες στο μυαλο μου πηρα το τρενο για το Reinbek….

Αυριο οι υποχρεωσεις της δουλειας θα ολοκληρωνονταν και συντομα θα επρεπε να φυγω απο το Αμβουργο και με μια μικρη σταση στο Μοναχο να παρω το δρομο της επιστροφης για Αθηνα…

Ναι, τελικα θα μπορουσα να ζησω εδω τελικα…. Και αν δεν τα καταφερα τελικα να στριψω σε αυτο το σταυροδρομι, δεν πειραζει. Το Ταξιδι ειναι που μετραει και οχι ο προορισμος…
Να ειμαστε καλα ολοι, γεροι, ορθιοι, να ταξιδευουμε παρεα τον κοσμο για οσο μας βαστουν τα ποδια μας, 2 ροδες και η ψυχη μας…

Europe is our playground: Aθηνα – Wroclaw 2007

5 χωρες, 12 ημέρες, 3700 χιλιομετρα, 1 ονειρο…

Hρθε λοιπον ο καιρος να γραψω και εγω το ταξιδιωτικο μου.
Τι να πρωτοθυμηθω; Τη χαρα του δρομου; Τις απιστευτες εικονες; Τις ατελειωτες μαγευτικες διαδρομες μεσα σε καταπρασινα συγκλονιστικα τοπια; Τους ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ανθρωπους που συναντησα;
Τη φιλοξενια και την αγαπη που μου χαρισαν;

Αυτο το ταξιδι μου εδωσε μεγαλη δυναμη και αποκατεστησε την πιστη μου στους ανθρωπους. Με φιλοξενησαν, με αγκαλιασαν, μου εδωσαν την αγαπη τους και ολα αυτα χωρις να ζητησουν τιποτα! Για αυτους το δωρο ηταν οτι πηγα να τους βρω! Για εμενα ηταν το χαμογελο τους!

Ελπιζω μεσα απο τις εικονες και τις περιγραφες να καταφερω να σας ταξιδεψω εκει που ταξιδεψα και εγω. Βαλτε λοιπον το υπεροχο τραγουδι των Suede να παιζει, και απολαυστε….

Μια νύχτα με τη φωτιά

Αθήνα – Λαύριο, Ιουνιος 2007

…γιατι καμια φορα τα πιο μικρα ταξιδια ειναι και τα πιο μεγαλα…

Οι δεικτες του ρολογιου εδειχναν αρκετα μετα τα μεσανυχτα και η πολη ειχε προ πολλου παραδωθει στην αγκαλια της νυχτας.

Καθομουν αμιλητος καθως κοιταζα το σκοτεινο ταβανι στο δωματιο. Οι σκεψεις πολλες και ο υπνος πουθενα αυτο το βραδυ… Ο τελευταιος καιρος εμοιαζε για εμενα διαδρομη μεσα στο σκοταδι, σαν και αυτο που τωρα με τυλιγε. Φιλαρακια εδω κ εκει, ολοι παλευοντας με τα δικα τους τερατα, καποιοι αλλοι μακρυα μας πλεον, αισθηματα αναμικτα, γυναικες, μηχανες, δουλεια, αφεντικα και μεσα στο ματι του κυκλωνα εγω.

“Ειναι μαλακια οταν το μονο που σε κραταει ορθιο ειναι το οτι εισαι πολυ μουδιασμενος για να νοιωσεις”, σκεφτηκα.